facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

SOR 02 : Raiwin’s Shopping with mom

ชื่อตอน : SOR 02 : Raiwin’s Shopping with mom

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2564 01:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SOR 02 : Raiwin’s Shopping with mom
แบบอักษร

SOR 02 : Raiwin’ s Shopping with mom

 

ห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่ใจกลางเมืองพัทยาเที่ยงวันศุกร์ หนาแน่นไปด้วยผู้คนที่เข้ามาใช้บริการไม่ขาดสาย ร้านค้าต่างแข่งขันกันจัดโปรโมชันกลางปีดึงดูดคนให้เข้ามาเลือกซื้อสินค้า

“แมะวีร์ ต้า!”

โอ้โห! ลุงซานต้าคนนั้นตัวใหญ่มากเลยฮะ ลุงซานต้าใส่ชุดสีแดงแบกถุงของขวัญเหมือนที่ผมเคยเห็นในการ์ตูนที่แม่วีร์เปิดให้ดูก่อนนอน แม่วีร์บอกว่าถ้าผมเป็นเด็กดี ลุงซานต้าจะเอาของขวัญมาให้ วันนี้ผมเป็นเด็กดีผมต้องได้ของขวัญจากลุงซานต้าแน่ ๆ เลย

แต่ยังไม่ถึงวันคริสมาสต์สักหน่อย ทำไมถึงมีลุงซานต้าล่ะ?

“อยากถ่ายรูปกับลุงซานต้าเหรอ”

ผมพยักหน้าหงึกหงัก แม่วีร์ส่งยิ้มหวานก่อนจับมือผมเดินไปหาลุงซานต้าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ด้านหน้าร้านไก่ทอดชื่อดัง แต่ไม่รู้ว่าทำไมผมถึงเริ่มรู้สึกกลัวลุงซานต้าขึ้นมา พุงของลุงซานต้าใหญ่มากเหมือนกินอะไรลงท้องจนพองฟูเป็นลูกโป่งยักษ์ แถมหนวดของลุงซานต้ายังขาวโพลนเหมือนพระฤๅษีในเรื่องพระอภัยมณีอีกด้วย

ฮือออ...แม่จ๋า ไม่เอาไม่อยู่กับลุงซานต้าแล้ว

“โฮ่ ๆ เจ้าหนูร้องไห้ทำไม กลัวลุงซานต้าหรอกเรอะ”

คุณลุงซานต้าไม่น่าถามเลยนะฮะ ผมร้องไห้ก็เพราะกลัวลุงซานต้ากินผมลงท้อง ดูสิท้องของลุงซานต้าส่งเสียงครืดคราดด้วย

น่ากลัว

“ยิ้มแฉ่งให้แม่ก่อนเจ้าหนู แล้วลุงซานต้าจะเอาขนมให้”

“ฮึกกก ฮือออ...”

ผมพยายามจะไม่ร้องแล้วนะฮะ แต่หยาดน้ำตากลับหยดแหมะลงบนแก้มป่องของผม เมื่อแม่วีร์เห็นว่าผมร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวร แม่วีร์ก็รีบวิ่งเข้ามาอุ้มกอดปลอบผมยกใหญ่ ผมกอดแม่วีร์ไว้แน่นด้วยความกลัว

“ไม่ร้องครับคนเก่ง นี่ไงคุณลุงซานต้าให้ขนมมาด้วยนะ”

ผมส่ายหน้ารัวพลางซบหน้าลงกับไหล่ของแม่วีร์ ผมแอบมองคุณลุงซานต้าอย่างกลัวว่าเขาจะมาจับผมไปกินเป็นอาหาร เนื้อตัวผมไม่อร่อยหรอกนะฮะ คุณลุงซานต้าไปกินไก่ทอดดีกว่า อร่อยกว่ากันเยอะเลย

“ขี้แยแบบนี้เดี๋ยวหมดหล่อนะ”

อ้าว...ผมไม่ร้องไห้แล้วก็ได้ เดี๋ยวหล่อสู้พ่อไอไม่ได้

แม่วีร์ใช้มือเช็ดน้ำตาออกจากหน้ากลมเป็นซาลาเปาของผม จริง ๆ แล้ว หน้าของผมไม่เห็นจะเหมือนซาลาเปาตรงไหนเลย แต่พี่พยาบาลกับนักเรียนของพ่อไอชอบเรียกผมว่าเจ้าซาลาเปาน้อยทุกที

“แมะวีร์ หิวนม”

ทั้งที่เพิ่งทานข้าวหลังจากไปดูปลาโลมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน แต่ท้องของผมมันก็เริ่มส่งเสียงน่ารักน่าเอ็นดูออกมาเบา ๆ แม่วีร์ส่ายหน้าปฏิเสธไม่ให้ผมกินนมในตอนนี้ ผมรู้ว่าแม่วีร์กลัวผมจะติดนิสัยเอาแต่ใจตัวเอง เพราะทุกครั้งที่ผมเรียกร้องอะไร ถ้าสิ่งไหนเหมาะสมแม่วีร์ก็จะยอมทำตามคำขอ แต่ถ้าสิ่งไหนไม่เหมาะสมแม่วีร์ก็จะปฏิเสธทันที

“งื้มมม มะกิน”

“ไปซื้อของใช้กันดีกว่า เราจะได้กลับไปเก็บกระเป๋าเตรียมตัวไปหาคุณย่า”

ใช่สิ! พอพ่อไอเลิกงานแล้ว เราก็จะได้ไปบ้านคุณย่ากัน น้องวินจะให้แม่วีร์เอาชุดว่ายน้ำกับห่วงยางพี่เป็ดเหลืองไปเล่นที่สระว่ายน้ำบ้านคุณย่าด้วย

“ชู้ดน้ำนะ”

ผมอยากบอกแม่วีร์ว่าให้ซื้อชุดว่ายน้ำให้ผมใหม่ แต่ไม่รู้ว่าคำที่ผมพูดออกไปแม่วีร์จะเข้าใจไหม

โถ่! คนหล่อเศร้ามาก

“ครับผม เราไปซื้อชุดว่ายน้ำให้น้องวินใหม่กันดีกว่า ชุดเดิมแม่กลัวว่ามันจะคับแล้ว”

โห! แม่วีร์ของผมอย่างเก่ง เข้าใจที่ผมพูดด้วย

แม่วีร์ปล่อยผมลงบนพื้นก่อนจับมือผมเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ที่มีพี่พนักงานผู้หญิงแต่งตัวเป็นซานตี้น่ารักยืนรอต้อนรับ แม่วีร์แลกบัตรเพื่อเอารถเข็นเด็กแบบมีตะกร้าด้านหลังมาให้ผมนั่ง แล้วแม่วีร์ก็เข็นรถที่มีผมเป็นคนขับไปยังส่วนของร้านขายเสื้อผ้าสำหรับเด็ก

เฮ้ย! นั่นมันชุดว่ายน้ำลายพี่สิงโตนี่นา ผมอยากได้จังเลย

“ฉิงโต เอา ๆ”

ผมชี้นิ้วไปยังราวที่มีชุดว่ายน้ำแบบเต็มตัวลายสิงโตแขวนอยู่ แม่วีร์เดินเข็นรถไปใกล้ก่อนหยิบชุดพี่สิงโตมาเทียบกับตัวของผม

“มันตัวใหญ่มากเลย น้องวินใส่ไม่ได้หรอกครับลูก”

เฮ้อ! รู้แบบนี้ผมกินข้าวเยอะ ๆ ก็ดี จะได้ตัวโตแล้วใส่ชุดพี่สิงโตได้

แม่วีร์เอาชุดพี่สิงโตไปเก็บที่เดิมแล้วหาชุดที่เหมาะกับขนาดตัวของผมมาให้ ดูสิแม่วีร์เลือกมามีแต่ชุดเบบี๋ทั้งนั้นเลย ลายพระอาทิตย์ยิ้มแฉ่งงี้ ลายพี่กระต่ายแทะแคร์รอตงี้ ไม่เท่เลยฮะแม่วีร์

“แม่ว่าตัวนี้น่ารักเหมาะกับน้องวินมากเลยครับ”

“โน...วินหย่อ ปาปะ”

“ฮ่า ๆ น้องวินของแม่วีร์หล่อที่สุดเลยครับลูก”

โอเค แค่แม่วีร์ชมว่าผมหล่อ ผมจะยอมใส่ชุดเบบี๋พวกนี้ก็ได้ เพราะไม่ว่าคนหล่อใส่อะไรก็หล่อ

แม่วีร์ก้มลงหอมแก้มป่องของผมไปฟอดใหญ่ก่อนเดินไปจ่ายเงิน แม่วีร์เอาถุงเสื้อผ้าของผมมาใส่ไว้ในตะกร้าด้านหลังรถเข็นเด็ก เสื้อผ้าที่แม่วีร์ซื้อให้ผมส่วนใหญ่ผมใส่ได้ไม่กี่ครั้ง เพราะเสื้อผ้าในสต็อกของผมมีเป็นร้อยตัว ฟังไม่ผิดหรอกฮะ แม่วีร์มาห้างทีไรได้เสื้อผ้าของผมติดไม้ติดมือกลับบ้านไปทุกที ถึงขนาดที่พ่อไอบอกแม่วีร์ว่าจะจ้างคนมาทำห้องเสื้อผ้าสำหรับผมแค่คนเดียว

“ได้เวลาเปลี่ยนนมแล้ว”

หลังออกจากร้านเสื้อผ้า แม่วีร์ก็พาผมมายังส่วนของซูเปอร์มาร์เกต แม่วีร์หยิบกล่องนมสีทองลงมาอ่านอย่างละเอียด ทำไมต้องอ่านกล่องนมด้วยล่ะฮะ มันมีอะไรน่าสนใจอย่างนั้นเหรอ แต่แล้วสายตาของผมก็ดันไปสะดุดกับกล่องนมสีน้ำเงินที่มีป้ายรูปบ้านอินเดียแดงห้อยอยู่ตรงชั้นวาง ผมอยากให้แม่วีร์ซื้อนมกล่องสีน้ำเงินจังเลยฮะ ผมจะได้มีบ้านเป็นของตัวเอง

“แมะวีร์ เอานั้นนะ”

ผมมองแม่วีร์ด้วยสายตาเป็นประกายอย่างมีความหวัง แม่วีร์ยิ้มหวานก่อนเอื้อมมือไปหยิบกล่องนมสีน้ำเงินมาอ่านเหมือนเดิม และในที่สุดแม่วีร์ก็หยิบกล่องนมสีน้ำเงินจำนวนสามกล่องลงในตะกร้า

เย่! ผมได้บ้านอินเดียแดงแล้วฮะ

“ย๊ากกก”

“ของเล่นเต็มบ้านแล้วเจ้าแสบ”

ผมได้แต่ยิ้มแฉ่งสดใสให้กับแม่วีร์ จริงเหมือนอย่างที่แม่วีร์บอกแหละฮะ ของเล่นของผมเต็มบ้านไปหมดแล้ว แต่ทุกครั้งที่เล่นของเล่นเสร็จ พ่อไอสอนให้ผมรู้จักเก็บของเล่นลงในกล่องจะได้เป็นระเบียบ พ่อไอของผมเจ้าระเบียบมาก ก็พ่อของผมเป็นคุณหมอนี่นา ทุกอย่างเลยต้องเนี้ยบต้องสะอาด

“ไปครับ กลับบ้านเตรียมตัวไปหาคุณย่ากันดีกว่า”

แม่วีร์เข็นรถไปคืนที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ ก่อนถือเอาถุงของต่าง ๆ ที่ซื้อมา ส่วนมืออีกข้างแม่วีร์ก็จับมือผมเดินกลับไปยังรถที่จอดอยู่ในลานจอดรถชั้นใต้ดิน

“คาดเข็มขัดก่อนครับ”

แม่วีร์จับผมนั่งลงบนคาร์ซีทกับพี่กระต่ายเน่าก่อนรัดเข็มขัดเพื่อความปลอดภัยของผม ต่อไปผมจะไม่ได้นั่งคาร์ซีทคนเดียวแล้วฮะ เพราะแม่วีร์บอกว่าผมกำลังจะมีน้องเบบี๋มานั่งเป็นเพื่อน

น้องเบบี๋ของผมเป็นผู้หญิงฮะ!

น้องของผมต้องน่ารักเหมือนแม่วีร์แน่เลย เมื่อไหร่แม่วีร์จะเอาน้องเบบี๋ออกมาจากท้องสักทีนะ ผมอยากอุ้มน้องเบบี๋จะแย่แล้ว

“กลับบ้านกันครับ”

ฮ้าววว...

แอร์เย็นแบบนี้ ผมชักเริ่มง่วงแล้วสิ

นอนดีกว่า

 

 

-----------------------------------------

ฝากส่งฟีดแบคในทวิตเตอร์ #ไม้เรียวเสื้อกาวน์ ด้วยนะคะ

 

 

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ

ฝากกดติดตาม กดหัวใจ และคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ❤🙏

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว