facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : SOR 01 : Raiwin’s baby

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2564 00:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SOR 01 : Raiwin’s baby
แบบอักษร

SOR 01 : Raiwin’ s baby 

 

ไออุ่นจากอ่างอาบน้ำเด็กลายปลานีโมลอยคลุ้งกระจายทั่วห้องน้ำบนชั้นสองของบ้านพักแพทย์ แขนเล็กของเด็กชายวัยหนึ่งขวบครึ่งตีฟองสบู่นุ่มฟูด้วยความสนุกสนาน

ใช่ฮะ! เด็กชายคนนั้นคือผมเอง

สวัสดีฮะ ผมชื่อ ‘เด็กชายไรวินท์ เวชพิสิฐ’ เป็นลูกชายของพ่อไอกับแม่วีร์ ตอนนี้ผมลืมตาออกมาดูโลกได้หนึ่งปีหกเดือนแล้ว

“น้องวิน แม่เปียกไปหมดแล้วน้าาา”

“แมะวีร์”

“ขึ้นจากน้ำได้แล้วเนอะ เดี๋ยวหนูจะไม่สบายเอา”

แม่วีร์ ‘ณัฐวีร์ เวชพิสิฐ’ ส่งยิ้มหวานเหมือนตุ๊กตาแมวน้ำอุ๋งอุ๋งที่อยู่บนเตียงนอนของผม แม่เอามือทั้งสองข้างมาอุ้มตัวผมออกจากอ่างอาบน้ำไปล้างน้ำสะอาดอีกครั้ง ผมชอบเล่นน้ำมากเลยล่ะฮะ แต่แม่ไม่ค่อยชอบให้ผมแช่น้ำนาน ๆ สักเท่าไหร่ เพราะแม่กลัวว่าผมจะเป็นหวัด

“อู้หู! ทำไมลูกชายพ่อหอมอย่างเนี้ย”

เออะ...นั่นคือเสียงของ ‘นายแพทย์ไอศูรย์ เวชพิสิฐ’ คุณพ่อของผมเองฮะ ตอนที่แม่วีร์ปลุกผมตื่นนอน พ่อไอยังนอนกรนครอกอยู่เลย สงสัยได้เวลาอาบน้ำไปทำงานแล้วแน่ ๆ

“ตื่นแล้วเหรอครับ วีร์ขอโทษที่ไม่ได้ปลุก เห็นพี่ไอกำลังหลับสบาย”

“ไม่เป็นไรครับที่รัก”

ขนาดว่าเพิ่งตื่นนอน แต่พ่อไอของผมก็โคตรจะหล่อเลย ผมต้องโตมาหล่อเหมือนพ่อไอแน่นอน

“ปาปะ หอม”

พ่อไอที่อยู่ในชุดนอนลายสก็อตสีกรมท่ากับผมไม่เป็นทรงเดินตรงเข้ามาจูบบนศีรษะเปียกชื้นของผมเบา ๆ

“ปะปา ยู้มมม~”

ผมสงสัยจังเลยว่าทำไมผมถึงพูดไม่ชัดสักที ทั้งที่ความคิดของผมแล่นไปไกลถึงดาวเสาร์ แต่คำพูดที่ออกมาถึงแค่บางแสน

เฮ้อออ!

“พี่ไอพาน้องวินไปแต่งตัว เดี๋ยววีร์ทำความสะอาดห้องน้ำก่อน”

ทุกครั้งหลังจากอาบน้ำแต่งตัวให้ผมเสร็จ แม่วีร์ต้องกลับไปจัดการน้ำที่อยู่ในอ่างอาบน้ำของผมทันที เพราะแม่กลัวว่าผมจะเดินหรือวิ่งเข้าห้องน้ำแล้วลื่นล้มหน้าทิ่มอ่างน้ำป๋อมแป๋ม

แม่วีร์ชอบบอกว่าผมซน จริง ๆ แล้ว ผมไม่ได้ซนนะฮะ ผมแค่อยากรู้อยากเห็นเฉย ๆ แต่ผมเคยได้ยินมาว่าเด็กซนเป็นเด็กฉลาดไม่ใช่เหรอฮะ?

“เดี๋ยวพี่ทำเองครับที่รัก พี่จะอาบน้ำด้วย”

“โอเคครับ”

“ไหน...แด๊ดดี้ขอชาร์จพลังงานหน่อย”

พ่อไอเข้ามากดหอมแก้มกลมป่องของผม ปากของพ่อไอนู้มนุ่ม เอาละ! วันนี้ผมจะมาบอกเคล็ดลับความหล่อของพ่อไอกันฮะ

พ่อไอใช้ครีมจากคลินิกของอาบอล อาบอลเป็นศัลยแพทย์ที่เก่งมากที่สุดในโลก แถมแฟนอาบอลอย่างพี่อินก็น่ารักเท่าจักรวาล พี่อินชอบซื้อของเล่นมาให้ผมบ่อย ๆ ส่วนมากจะเป็นของเล่นที่เสริมทักษะและพัฒนากล้ามเนื้อ แต่ของเล่นชิ้นที่ผมโปรดปรานมากที่สุดคือตุ๊กตาพี่หมีขั้วโลกที่ตอนนี้ผมใช้เป็นหมอนข้าง ถ้าวันไหนไม่ได้นอนกอดผมจะนอนไม่หลับ ว่าแล้วผมอยากให้พี่อินมาหาอีกจัง

ขอโทษฮะ ผมมัวแต่อยากได้ของเล่นมากไปหน่อย มาเล่าเรื่องของพ่อไอต่อกันฮะ

อาบอลมีคลินิกความงามที่พัทยา เลยส่งครีมมาให้เพื่อนรักอย่างพ่อไอของผมเป็นคนทดลองใช้ โชคดีที่ครีมของอาบอลมีประสิทธิภาพ พ่อไอของผมเลยหล่อขึ้นทุกวัน ผมไปแอบใช้ครีมของพ่อไอได้ไหมนะ อยากหล่อบ้าง

“วันนี้อากาศหนาว แม่ใส่ชุดหมีให้น้องวินดีกว่า”

ผมพยักหน้าลงตอบรับ ตอนนี้ผมสามารถพูดคุยและตอบสนองต่อสิ่งที่คนรอบข้างสื่อสารกับผมได้แล้ว แม่ชอบบอกกับพ่อไอว่าผมคุยเก่ง คุยไม่หยุด คุยทั้งวัน เว้นแค่เพียงตอนนอน

ที่แม่วีร์บอกพ่อไอไป เรื่องจริงทั้งนั้น

คนมันอยากพูดนี่นา

“แมะวีร์...หิว”

ผมบอกแม่วีร์ที่กำลังสวมชุดหมีสีน้ำตาลให้ผม ผมว่ามันน่ารักและอุ่นมาก จริง ๆ แล้ว เวลาที่แม่วีร์ซื้อเสื้อผ้าให้ผม แม่วีร์จะชอบซื้อเป็นคอลเลกชัน มีทั้งชุดหมี ชุดแมว ชุดจระเข้ ชุดเสือ และอื่น ๆ อีกเยอะแยะเต็มไปหมด

ผมนี่อย่างชอบเลยฮะ

“โอเค เดี๋ยวเราลงไปทำกับข้าวรอพ่อไอกัน”

“อาเค แมะยู้ม~”

“ไม่อุ้มครับ น้องวินต้องหัดเดินบ่อย ๆ รู้ไหมครับลูก ร่างกายของน้องวินจะได้แข็งแรงไงครับ”

ผมยู่ปากเล็กน้อย แม่วีร์จับมือผมเดินลงบันไดช้า ๆ เมื่อเดือนที่แล้วตอนไปฉีดวัคซีน คุณตาหมอบอกว่าผมมีพัฒนาการเร็วทุกด้าน โดยเฉพาะด้านร่างกายและสติปัญญา

ผมเก่งเหมือนพ่อไอกับแม่วีร์ไงฮะ!

“เช้านี้น้องวินอยากกินอะไรครับ”

อืมมม...ผมอยากกินไก่ทอด แต่ผมดันแพ้แป้งสาลี วันนั้นผมหายใจไม่สะดวกและตัวแดงไปหมด จนพ่อไอต้องรีบพาผมไปโรงพยาบาล พอผลตรวจออกมาก็พบว่าผมแพ้แป้งสาลี

เฮ้อ! คนหล่อเศร้า

“แม่ทำต้มจืดเต้าหู้หมูสับให้น้องวินดีกว่า”

แม่วีร์อุ้มผมไปนั่งในเก้าอี้พี่ยีราฟก่อนไปหากระดาษกับสีเทียนสำหรับเด็กเล็กมาให้ ผมชอบวาดรูปมากเลยล่ะฮะ ถึงแม้ว่ามันจะดูไม่ออกก็เถอะ

“ปาปะ...มาแยะ”

ผมวางสีเทียนในมือลงพร้อมชูกระดาษที่วางบนโต๊ะกินข้าวให้พ่อไอดู พ่อไอวางพาดเสื้อกาวน์ที่แม่วีร์ตื่นมารีดไว้ให้เมื่อเช้าบนพนักเก้าอี้

“คนเก่งของพ่อไอวาดอะไรอยู่น้าาา”

สิ่งที่ผมจินตนาการแล้ววาดออกมาคือกุหลาบดอกใหญ่ในแจกันที่แม่วีร์ตัดมาจากต้นกุหลาบข้างหน้าบ้าน แต่ไหงออกมาเป็นกิ้งกือไปได้

“วันนี้พี่ไอจะกลับมากินข้าวเที่ยงกับน้องวินไหมครับ”

“พี่มีผ่าตัดตอนสิบโมงเช้า คงเลิกเย็นเลยครับที่รัก”

“วันนี้วีร์จะพาน้องวินไปซื้อของที่ห้างนะ ของใช้ลูกหมด”

“ครับ”

ไลน์!

เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์ของพ่อไอดังขึ้น ผมไม่ชอบเสียงแจ้งเตือนนี้เลย ข้อความเข้าทีไรพ่อไอต้องรีบออกไปทำงานทุกที

ผมอยากอยู่กับพ่อไอนาน ๆ นี่นา

“พี่มีเคสด่วน เดี๋ยวพี่ไปก่อนนะที่รัก”

นั่นไงผมว่าแล้ว...

“พ่อไปทำงานก่อนนะครับ เดี๋ยวพ่อจะรีบกลับมาหาน้องวิน เป็นเด็กดีของแม่วีร์นะครับลูกรัก’

พ่อไอยื่นหน้ามาจุ๊บเหม่งของผมก่อนเดินไปหอมแก้มแม่วีร์ฟอดใหญ่

“ปาปะ มาเยวนะ!”

“รับทราบครับผม”

พ่อไอหอมแก้มผมอีกครั้งก่อนหยิบเสื้อกาวน์เดินออกจากห้องครัวไป

“พ่อไอไปทำงานหาเงินมาซื้อนมซื้อขนมให้น้องวิน เดี๋ยวพรุ่งนี้พ่อไอหยุดแล้วเราไปหาคุณย่ากันเนอะ”

เย่! จะได้ไปหาคุณย่าแล้ว ผมคิดถึงคุณย่าที่สุดเลยฮะ บ้านของคุณย่าใหญ่มาก มีสระว่ายน้ำด้วย แล้วผมก็มีพี่อีกหนึ่งคนที่คอยเป็นเพื่อนเล่น เขาชื่อว่า ‘พี่นัท’ พี่นัทตัวโตมาก พ่อไอเคยบอกว่าพี่นัทเป็นลูกครึ่งอะไรสักอย่างผมจำไม่ได้หรอก รู้แค่ว่าพี่นัทใจดีมากเลยล่ะฮะ

ไปวันนี้เลยไม่ได้เหรอ ผมอยากเล่นกับพี่นัทอะ

“มาครับ กินข้าวกัน เดี๋ยววันนี้แม่ป้อนเนอะ”

แม่วีร์ตักน้ำซุปมาเป่าก่อนป้อนเข้าปากเล็ก ๆ ของผม งื้มมม...แม่วีร์ของผมทำอาหารอร่อยที่สุดเลย

“งั่ม ๆ เอาอีก”

ผมมองแม่วีร์ที่กำลังตัดหมูสับให้เป็นชิ้นเล็ก ๆ รวมกับข้าว แม่วีร์เอาใจใส่และดูแลผมเป็นอย่างดีไม่มีขาดตกบกพร่อง

ผมน่ะรักแม่วีร์มากที่สุดเลย

“กินข้าวเยอะ ๆ จะได้โตไว ๆ หม่ำ ๆ”

แม่วีร์ป้อนข้าวเข้าปาก ส่วนผมก็เคี้ยวแก้มตุ่ยพลางส่ายหัวดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างอารมณ์ดี

“ถ้าน้องวินกินหมด แม่จะพาน้องวินไปดูปลาโลมา”

จัดมาเลยฮะแม่! ผมอยากไปดูปลาโลมา

 

 

----------------------------------------- 

ฝากส่งฟีดแบคในทวิตเตอร์ #ไม้เรียวเสื้อกาวน์ ด้วยนะคะ 

 

 

ขอบคุณรีดเดอร์ทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ 

ฝากกดติดตาม กดหัวใจ และคอมเมนท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ❤🙏 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว