email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Chapter 40. มาดหลุด

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ส.ค. 2564 21:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 40. มาดหลุด
แบบอักษร

“เฮ้ นิคกิ เจนนี่” เสียงห้าวเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงดีใจสุดฤทธิ์ แสร้งทำเป็นแปลกใจเหมือนมาเจอกันโดยบังเอิญ ทั้งที่ความจริงตามพิกัดมาจากไอจีทว่าโอเวลก็แปลกนิดๆที่เห็นเจนนี่มาอยู่ที่นี่

ร่างสูงเดินตรงไปยังโต๊ะที่สองสาวนั่งอยู่ โดยมีนางแบบสาวดาวชาวฝรั่งเศสเดินตาม

“ไง โอเวล” นิคกิเอ่ยทัก ส่วนเจนนี่โบกมือทักทายพร้อมยิ้มให้ แล้วมองเลยไปด้านหลังโอเวล ส่งยิ้มให้หญิงสาวที่มากับเขา ทว่าหญิงสาวคนนั้นไม่ยิ้มตอบ แถมยังเชิดหน้าสายตากวาดมองสองสาวอย่างประเมิน

“ดูเหมือนพวกเธอไม่แปลกใจเลยนะที่เราเจอกันที่นี่” คาดหวังจะได้เห็นท่าทีดีอกดีใจหรือตื่นเต้นของนิคกิบ้าง แต่เธอกับเฉยกว่าที่ควรจะเป็น

“ก็ฉันจำได้ ว่าเธอเคยบอกว่าจะมาดูแลธุรกิจร้านอาหารที่นี่ ก็เลยไม่แปลกใจเท่าไหร่ที่พวกเราจะเจอกัน แต่ว่าก็แปลกใจอยู่นิดนึงเหมือนกันนะ ที่พวกเรามาเจอกันที่ร้านอาหาร ซึ่งร้านนี่ก็ไม่ใช่ของนาย” นิคกิมองเพื่อนชายร่วมรุ่นและมองไปทางหญิงสาวหุ่นดีแต่งตัวเซ็กซี่ พลางคิดในใจว่าทำไมตัวเองก็มีร้านอาหาร แต่ดันพาสาวมาเดทที่ร้านอื่น

คำพูดของนิคกิทำเอาโอเวลชะงักไปนิดนึง ก่อนจะหาคำตอบให้อีกฝ่ายได้

“อ้อ พอดีเราอยากพาจีอันน่ามาเปลี่ยนบรรยากาศบ้างน่ะ ก็เลยขับรถมาเรื่อยๆ จนมาเจอร้านนี้” คว้าเอวนางแบบสาวมายืนข้างๆ เขาตั้งใจใช้นางแบบสาวคนนี้มาเป็นคู่ควงบังหน้า เพื่อจะเข้าหานิคกิโดยที่เธอจะได้ไม่ตะขิดตะขวงใจ แล้วรีบแนะนำคู่ควงให้รู้จักกับสองสาว

“เอ่อ จีอันน่า นี่นิคกิกับเจนนี่ เพื่อนผม”

“ฉันจีอันน่า ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ” นางแบบสาวชาวฝรั่งยื่นมือไปรอจับทักทายเพื่อนสาวของชายหนุ่มที่หล่อนเพิ่งเจอเขาในไนท์คลับดังเมื่อสามคืนก่อน ใบหน้าหล่อนค่อนข้างเรียบเฉย ไม่แสดงออกถึงความยินดีหรือยินร้ายในการทำความรู้จักกับผู้หญิงสองคนที่อยู่ตรงหน้าหล่อน

“ยินดีที่รู้จักเช่นกันค่ะ ฉันเจนนี่” เจนนี่ยื่นมือไปจับทักทาย แล้วปล่อย

“ฉันนิคกิ” แนะนำตัวสั้นๆ ไม่ชอบปฏิกิริยาของจีอันน่าสักเท่าไหร่ หล่อนแสดงท่าทีดูเย่อหยิ่งเสียเหลือเกิน “ฉันว่าคุณน่าจะต้องการมุมส่วนตัวใช่ไหมโอเวล เดี๋ยวฉันจัดการให้” ไม่รอคำตอบ ยกมือส่งสัญญาณเรียกบริกรชายในร้านทันที

โอเวลจึงได้แต่ยิ้มฝืดๆ พูดไม่ออก คิดว่านิคกิจะชวนเขานั่งร่วมโต๊ะเสียอีก ก่อนจะขมวดคิ้วสงสัยและถามบ้างอย่างออกไป

“มาที่นี่บ่อยเหรอนิคกิ ดูสนิทกับพนักงานดีจัง”

“ที่นี่เป็นกิจการของครอบครัวนิคกิน่ะโอเวล” เจนนี่เป็นคนตอบ โดยไม่คิดอะไร

“หือ จริงดิ” ไม่รู้ข้อมูลนี่มาก่อน รู้แต่ว่าธุรกิจที่พ่อนิคกิทำล้วนแต่ไม่ธรรมดา จำพวกธุรกิจสีเทาๆ ไม่คิดว่าจะทำร้านอาหารกับคาเฟ่ด้วย

“ใช่” นิคกิพยักหน้า แล้วมองไปทางหญิงสาวที่มากับโอเวล หล่อนเริ่มชักสีหน้า ไม่พอใจที่โอเวลชวนหล่อนมาเดทแต่กลับให้ความสนใจหล่อนเท่าที่ควร เอาแต่จะคุยกับผู้หญิงสองคนนี่ “ฉันว่าเอาไว้ค่อยคุยกันต่อทีหลังดีไหม พาคุณจีอันน่าไปนั่งที่โต๊ะแล้วสั่งอาหารเถอะ เธอน่าจะหิวแล้ว เดี๋ยวมื้อฉันเลี้ยงเอง สั่งเต็มที่เลย”

“เอ่อ” ชายหนุ่มหันไปมองทางนางแบบสาว และบริกรชายที่ยืนรอพาไปส่งที่โต๊ะ เขานึกรำคาญจีอันน่าแต่เก็บอาการไม่ให้ใครเห็น “โอเค งั้นเดี๋ยวเราติดต่อหานะ นิคกิ เจนนี่” สองโบกมือบ้ายบ่ายพร้อมกับยิ้มให้ โอเวลยิ้มน้อยๆและยอมถอยออกมา โอบเอวคู่ควงเดินตามบริกรชายไปยังโต๊ะที่ค่อยข้างส่วนตัวแต่ก็สามารถมองไปที่โต๊ะของนิคกิได้ถนัด เขานั่งมองไปทางโต๊ะของสองสาว จนหญิงสาวที่มากับเขารู้สึกหงุดหงิด ทว่าหล่อนไม่พูด ไม่โวยวายอะไร ถึงจะไม่พอใจก็ตาม ที่หล่อนยอมให้โอเวลเข้าใกล้ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน ไม่ใช่เพียงเพราะเขาดูดีเพียงอย่างเดียว แต่เพราะหล่อนรู้ว่าเขาเป็นทายาทนักธุรกิจมีชื่อเสียงคนหนึ่งในอเมริกา การคบหามีข่าวกับผู้ชายคนนี้ อาจทำให้หล่อนมีชื่อเสียง เป็นที่รู้จักมากขึ้นกว่าเดิม

โอเวลคอยลอบมองนิคกิเป็นระยะพลางหันมาชวนจีอันน่าคุยขณะรับทานอาหาร ซึ่งเขาค่อนข้างจะผิดคาดกับหล่อนที่ไม่ถามอะไรเขาเลย จึงทำเขาเองเป็นฝ่ายที่เล่าเรื่องเพื่อนสาวสองคนให้หล่อนฟัง ไม่ใช่ว่าแคร์อะไรหล่อนหรอก แต่เขาต้องใช้ประโยชน์จากหล่อนอีกสักพัก เมื่ออะไรๆเป็นไปตามที่วางเอาไว้ เขาจะตีตัวออกห่างจากจีอันน่าทันที

 

“ฉันต้องการพบคุณคลาเรนซ์” สาวสังคมชาวอเมริกันเดินมายืนตรงหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ เมอร์เตโร่ กรุ๊ป

รีเซฟชั่นสาวสองคนกำลังวุยวายอยู่กับการรับโทรศัพท์ และอีกคนที่เพิ่งวางโทรศัพท์เป็นคนเงยหน้ามองสาวอเมกันตรงหน้าแล้วลุกขึ้นยืน

“ไม่ทราบว่าได้นัดไว้ไหมคะ” ถามด้วยน้ำเสียงและกิริยาสุขภาพ

“เปล่า แต่ฉันมีความจำเป็นต้องพบคุณคลาเรนซ์” ถอดแว่นตากันแดดออก ให้รีเซฟชั่นสาวได้เห็นหน้าหล่อนชัดๆ “บอกเขาไปว่า ซาบีน่า ลูกสาวรัฐมนตรีกระทรวง....ของอเมริกาขอพบ” เพราะรู้ว่าคลาเรนซ์ถอดตัวจากการเป็นหุ่นส่วนผู้เป็นพ่อ จึงทำให้หล่อนร้อนใจ ดั้งด้นมาพบเขาในวันนี้

“เห็นจะไม่ได้ค่ะ ต้องขอโทษคุณผู้หญิงด้วยนะคะ คุณคลาเรนซ์ ท่านไม่รับแขกที่ไม่ได้นัดหมายเอาไว้ก่อนล่วงหน้า แต่ถ้าเป็นกรณีพิเศษ ท่านจะโทษลงมาแจ้งก่อน ว่าจะมีคนมาพบท่าน แต่นี่ท่านไม่ได้แจ้งอะไรเอาไว้ ยังไงคุณผู้หญิงแจ้งวันเวลานัด และทิ้งเบอร์ติดต่อกลับเอาไว้ก่อนดีไหมค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะแจ้งให้คุณคลาเรนซ์ทราบ แล้วโทรไปบอกคุณผู้หญิงอีกที ว่าท่านจะสะดวกให้เข้าพบไหม” ชี้แจงขั้นตอนการขอเข้าพบเจ้านายหนุ่ม ให้หญิงสาวทราบ

“อะไรมันจะยุ่งยากขนาดนั้น” ทำเสียงเหวี่ยงวีนใส่รีเซฟชั่นสาวทั้งสามคนพร้อมกวาดมองเป็นรายตัวด้วยสายตาเอาเรื่อง จนคนบริเวณนั้นหันมามอง

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” วาจาสุภาพแต่น้ำเสียงติดไปทางเข้ม ดังขึ้นด้านหลังสาวอเมริกัน หล่อนหมุนตัวหันไปมองและจำได้ว่าเขาคือลูกน้องที่คอยติดตามชายหนุ่มที่หล่อนต้องการพบ

“คุณผู้หญิงคนนี้มาขอพบบอสค่ะคุณโทรี่” รีเซฟชั่นสาวคนที่สนทนากับซาบีน่าก่อนหน้านี่เอ่ยบอกคนสนิทของเจ้านายหนุ่ม

“คงจำฉันได้ใช่ไหม” เสียงวางอำนาจอยู่ในที เชิดหน้ามองชายหนุ่ม

โทรี่มองหญิงสาวตรงหน้า สายตาไม่บ่งบอกว่าแปลกใจหรือรู้สึกอะไร ที่เห็นสาวอเมริกันที่ควรจะอยู่ในอเมริกา แต่ดันมาอยู่ที่นี่ตอนนี้

“ครับ จำได้” ตอบสั้นๆหน้านิ่งๆ ทำเอาคนที่วางท่าถือดี อารมณ์ขึ้น

“จำได้ก็รีบพาฉันไปพบเจ้านายคุณสิ!” หล่อนตวาดเสียงไม่ดังมากนัก

“เห็นจะไม่ได้ เพราะตอนนี้เจ้านายผมประชุมอยู่ แต่ถึงจะว่าง ไม่มีประชุม คุณก็ไม่มีสิทธิ์พบท่านถ้าไม่ได้นัดเอาไว้ล่วงหน้า” เขาพูดประโยคเดียวกับรีเซฟชั่นแป๊ะ ทำเอาซาบีน่ากัดเขี้ยวกัดฟันกำกระเป๋าถือในมือแน่น

“ดิฉันเรียนคุณผู้หญิงคนนี้ไปแล้วค่ะ” เสียงของหนึ่งในสามพนักงานสาวหน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์เอ่ย

โทรี่พยักหน้ารับรู้และเข้าใจพวกพนักงานสาว

“งั้นฉันขอเข้าพบคุณคลาเรนซ์หลังเขาประชุมเสร็จ หรือไม่ก็ตอนเย็นหรือตอนค่ำ ตอนไหนเวลาไหนก็ได้แต่ขอเป็นวันนี้ ฉันมีธุระสำคัญต้องคุยกับเขา” หล่อนตั้งสติให้ใจเย็น แล้วเจรจาต่อรอง

โทรี่ส่ายหน้าช้าๆและเอ่ยปฏิเสธความต้องการของหล่อน “ไม่ได้ครับ ประชุมเสร็จเจ้านายผมมีนัดสำคัญ ต้องออกไปข้างนอก วันนี้ไม่มีเวลาให้คุณเข้าพบหรอก”

“อะไรกระนัดกระหนาเนี่ย ฉันขอเจอแค่ห้านาที สิบนาทีไม่ได้เลยหรือไง” วีนแตกอีกรอบ ความคิดเดิมที่จะวางตัวดี เป็นสาวเก่ง มั่น ดูมีค่า น่าค้นหา หายไปหมดเพราะอารมณ์โกรธ

“ไม่ได้ครับ นายผมไม่อยากให้คู่หมั้นต้องหิ้วท้องรอทานกลางวัน แค่ห้านาที สิบนาทีก็ถืิอว่านานเกินไป”

ซาบีน่าอ้าปากค้างเมื่อรู้ว่านัดสำคัญมากมายของคลาเรนซ์ที่ลูกน้องเขาพูดถึง คือนัดกับเพื่อนร่วมรุ่นที่หล่อนเกลียดเข้าไส้

“นัดสำคัญที่ว่าคือนัดทานกลางวันกับนิคกิงั้นเหรอ!” กัดฟันกรอด เรื่องของหล่อนที่จะคุยกับคลาเรนซ์มันสำคัญเห็นๆ

“ใช่ครับ” ตอบเสียงเรียบ

“หึ นี่เจ้านายคุณคงไม่รู้สินะ ว่าเวลานี้ คู่หมั้นของเขาก็กำลังมีนัดทานอาหารอยู่กับผู้ชายอีกคน” วางระเบิดใส่ร้ายนิคกิก่อนเดินฉับๆอารมณ์ฉุนเฉียวออกไป

......................................................

🤟🤟🤟

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว