ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เดวิดxวินนี่ (ตอนที่3)

ชื่อตอน : เดวิดxวินนี่ (ตอนที่3)

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2564 20:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เดวิดxวินนี่ (ตอนที่3)
แบบอักษร

[เดวิด พาร์ท] 

"กินยาซะ" 

"ไม่กิน"  

"ต้องกิน!" 

"ผมไม่กิน!...ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องรึไง" 

....นี่ก็3วันแล้วที่ผมอยู่ดูแลวินนี่ที่โรงพยาบาล วินนี่ก็ยังมึนตึงและโกรธผมอยู่ ส่วนผมก็แกล้งและกวนวินนี่ไปวันๆ...ผมชอบเวลามันทำหน้าโกรธ มันทำให้ผมยิ่งอยากแกล้ง หึหึ 

"จะยอมกินดีๆหรือจะให้ชั้นป้อนด้วย 'ปาก' เหมือนเมื่อวาน" ผมถามและยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ 

....เมื่อวานวินนี่ดื้อมากไม่ยอมกินยา ผมจึงเอายาใส่ปากตัวเองตามด้วยน้ำ และผมก็ประกบปากกับวินนี่และค่อยๆดันยาจนวินนี่ต้องกลืนลงไป 

"ไม่เอา!...ฮึ่ยย กินเองก็ได้วะ!" วินนี่แย่งยาในมือผมไปและกินทันที จากนั้นก็สะบัดหน้าหนีผมและนอนหันหลังให้ 

"ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่ ชั้นมีงานให้นายทำ"  

"งานอะไร" 

"รอให้หายดีก่อนแล้วชั้นจะบอก...นอนพักซะ ชั้นจะไปคลับ" ผมพูดจบก็เดินออกมาจากห้อง เพราะผมต้องไปดูงานที่คลับกับนายท่าน 

[จบ เดวิด พาร์ท] 

[วินนี่ พาร์ท] 

"ไอ้คนใจร้าย ทำเราเจ็บหนักขนาดนี้ยังจะทิ้งให้อยู่คนเดียวอีก...ฮือออ" 

....ตลอด3วันที่ผ่านมา เขาก็ดูแลผมดีนะ ถึงแม้จะชอบบังคับให้กินยาหรือบังคับให้กินข้าวก็เถอะ แต่เขาก็ป้อนและดูแลผมอยู่ดี วันแรกที่มานอนโรงพยาบาลผมมีไข้สูง เขาก็คอยเช็ดตัวให้ผมทั้งคืนเลย 

....ผมไม่รู้ว่าผมคิดไปเองรึเปล่า สายตาของเขาเหมือนจะสงสารผมอยู่แว๊บนึง แต่มันก็หายไปกลายเป็นสายตาเฉยชาแทน ผมยังโกรธและเกลียดเขาเหมือนเดิม แต่เวลาที่เขาดูแลผม ผมกลับรู้สึกดี เพราะผมไม่เคยได้รับการดูแลแบบนี้จากใครเลย เวลาผมป่วยก็ไม่เคยมีใครสนใจ...เพราะผมมันก็แค่เด็กสลัมที่นายท่านเก็บมาเลี้ยง 

ตอนเช้า 

"ทุกอย่างปกติดีแล้วนะครับ แค่ยังต้องทายาบริเวณที่มีรอยช้ำอยู่เท่านั้นเอง" 

"ขอบคุณนะครับคุณหมอ เอ่อ...ผมขอกลับบ้านเลยได้มั้ยครับ" 

"หมอทำเรื่องให้แล้วครับ อีกซักพักคุณเดวิดจะมารับครับ" คุณหมอพูดจบก็เดินออกไป 

ก๊อกๆ 

"พี่เดวิดฝากมาให้...ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวพี่เดวิดมารับ" คนชื่อฟิวเปิดประตูเข้ามาและยื่นถุงกระดาษที่มีเสื้อผ้าอยู่ข้างในมาให้ผม ผมก็รับมาแบบงงๆ แต่ก็เดินเข้าห้องน้ำไปเพื่ออาบน้ำชำระร่างกาย ผมอยู่ในห้องน้ำซักพักก็เดินออกมา 

"ออกมาซักที นายรู้มั้ยว่าชั้นเกือบจะพังประตูเข้าไปแล้ว" เมื่อผมออกมาก็เจอเขายืนทำหน้าโมโหอยู่ และเขาก็เดินเข้ามาสำรวจร่างกายผมเหมือนดูว่าผมเป็นอะไรรึเปล่า 

"ผมไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก ยังอยู่ให้คุณทำร้ายร่างกายและจิตใจได้เหมือนเดิม" ผมพูดประชดเขาเสียงแข็ง 

"ปากดี...ไปกันได้แล้ว!" เขาพูดจบก็ลากแขนผมมายังหน้าโรงพยาบาลที่มีรถสีดำจอดอยู่2คัน และเขาก็ดันให้ผมเข้ามานั่งในรถและเขาก็ตามมานั่งข้างผม 

....จากนั้นรถก็เคลื่อนออกจากโรงพยาบาลมาตามทางที่ผมคุ้นเคย...เรโนเวอร์คลับ  

[จบ วินนี่ พาร์ท]  

...................................................................................................................................................................................................... 

[เดวิด พาร์ท] 

....ผมพาวินนี่กลับมาที่คลับ จริงๆผมก็มีห้องพักของตัวเองอยู่ที่นี่ แต่จะอยู่บ้านพักที่คฤหาสน์ซะส่วนใหญ่ ผมจึงให้วินนี่มาอยู่ที่นี่แทน เพราะอะไรน่ะหรอ...ก็เพราะผมอยากแกล้งวินนี่อยู่น่ะสิ เดี๋ยวจะหนีไปซะก่อน  

"พี่เดวิดครับ" เมื่อผมพาวินนี่ไปที่คลับและให้ลูกน้องเฝ้าไว้ ผมก็กลับมาคฤหาสน์เพื่อจะมาเอาเสื้อผ้าไปที่คลับส่วนนึง แต่ยังไม่ทันจะได้กลับบ้านพักก็เจอนายหญิงซะก่อน 

"มีอะไรให้รับใช้ครับนายหญิง" 

"ผมมีเรื่องจะคุยด้วย จะรบกวนพี่รึเปล่าครับ" 

"ไม่รบกวนเลยครับ" ผมตอบนายหญิง เพราะทุกคนรู้ดีว่านายหญิงของเรโนเวอร์ต้องมาก่อนเสมอ ไม่ว่าจะทำอะไรอยู่ก็ต้องหยุดไว้ก่อน 

"งั้นมาคุยกับผมหน่อยสิ" นายหญิงพูดจบก็เดินนำผมมาทางสวนด้านหลัง และมานั่งที่เก้าอี้กลางสวน 

"นั่งเถอะครับ" นายหญิงผายมือเชิญที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม 

"ไม่ได้ครับ ผมไม่ควรนั่งเทียบนายหญิง" 

"งั้นผมขอเข้าเรื่องเลยนะครับ...พี่เป็นคนสั่งให้ลูกน้องทำกับคุณวินนี่แบบนั้นใช่มั้ย" 

"เอ่อ...ครับ" ผมเริ่มเหงื่อแตกแล้วครับ เพราะนายหญิงถามผมด้วยสายตาที่น่ากลัวมาก 

"ผมโกรธมากเลยนะที่พี่ทำแบบนั้น เขาทำผิดร้ายแรงหรือไงถึงทำกับเขาแบบนั้น" 

"ผมทำตามคำสั่งของนายท่านครับ...คนทรยศนายท่านมักจะมีจุดจบไม่สวยแบบนี้แหละครับ"  

"แต่เขาทำกับผมนะ ทำไมถึงไม่มาถามผมก่อน" 

"นายท่านคงกลัวว่านายหญิงจะสงสารและใจอ่อนน่ะครับ ก็เลยสั่งให้ผมจัดการ" ผมก้มหน้าตอบนายหญิง ผมรู้อยู่แล้วแหละว่านายหญิงต้องโกรธ...เพราะนายหญิงเป็นคนดีเกินไปยังไงล่ะ  

"พี่ไม่สงสารเขารึไง ทั้งพี่และลูกน้องกระทำกับเขา มันยิ่งกว่าตายทั้งเป็นอีกนะครับ" 

"ผมว่านายหญิงอย่าสนใจเรื่องนี้เลยนะครับ คนผิดยังไงก็ต้องโดนลงโทษครับ"

"แล้วแต่พี่ละกัน ทำร้ายเขามากๆระวังจะสงสารและเผลอหลงรักเข้าซักวัน" นายหญิงพูดจบก็ลุกและเดินเข้าบ้านไปเลย

....ผมยอมรับว่าผมสงสารวินนี่ แววตาของมันเหมือนกับนายหญิงตอนที่โดนนายท่านบังคับขืนใจตอนแรกๆ นายหญิงกับวินนี่ช่างเหมือนกันจริงๆ

....ผมไม่เคยดูแลเทคแคร์ใครมาก่อน ด้วยความที่เป็นมือขวาของนายท่านก็เลยต้องโหด ดุ และเข้มงวดในทุกๆอย่าง และที่สำคัญคือ ผมไม่เคยสงสาร เห็นใจ หรือรู้สึกอะไรกับใครมาก่อน พอมาเจอวินนี่ในตอนนี้กลับทำให้ผมมีความรู้สึกพวกนี้ ตอนเป็นคู่นอนผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้มันเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ..

[จบ เดวิด พาร์ท] 

...................................................................................................................................................................................................... 

[วินนี่ พาร์ท] 

....เขาพาผมมาทิ้งไว้ที่คลับแล้วเขาก็ไป และผมก็พึ่งรู้ว่าห้องที่ผมอยู่ตอนนี้คือห้องพักของเขา แถมยังให้ฟิวมาเฝ้าผมอีกด้วย

"ชั้นโดนนายท่านทิ้งแล้ว จะพามาที่นี่อีกทำไม" ผมหันไปถามฟิวที่นั่งอยู่โซฟาหน้าห้อง

"พี่เดวิดเค้าอยากได้นายมาอยู่ด้วย ก็ต้องพามาอยู่ที่นี่แหละ"

"ทำไมต้องอยากให้ชั้นมาอยู่ด้วย"

"พี่เดวิดเค้าคง...ติดใจนายมั้ง"

"ถ้ามึงพูดมากกูจะตัดลิ้นมึงไอฟิว" จู่ๆเขาก็เดินเข้ามาโดยมีกระเป๋าเสื้อผ้ามาด้วย

"โห่พี่ โหดมากๆเดี๋ยวเค้าก็หนีหรอก...ผมไปหาพี่โจดีกว่า..ฮ่า..ฮ่า.." ฟิวแลบลิ้นใส่เขาแบบกวนๆและวิ่งออกไปเลย

"คุณพาผมมาที่นี่ทำไม" ผมถามเขาเมื่อเราอยู่ด้วยกัน2คน

"ลืมไปแล้วรึไงว่านายคือของเล่นของชั้น" เขาพูดและเก็บเสื้อผ้าใส่ตู้ไปด้วย

"คุณโกรธที่ผมทำกับนายท่านและนายหญิงของคุณ แต่ก็ยังให้ผมมาอยู่ด้วยเนี่ยนะ บ้ารึไง!"

"จำได้มั้ยที่ชั้นบอกว่ามีงานให้นายทำ" เขาเก็บเสื้อผ้าเสร็จก็เดินมานั่งข้างๆผม ผมก็เขยิบหนีแต่เขากลับดึงให้ผมมานั่งที่เดิมและกอดเอวผมไว้ ผมดิ้นเท่าไหร่เขาก็ไม่ปล่อยจนผมเหนื่อย

"งานอะไร"

"ชั้นพานายมาอยู่ที่นี่โดยไม่ได้บอกนายท่าน ชั้นจะสั่งสอนนายเกี่ยวกับการเป็นบอดี้การ์ดของเรโนเวอร์"

"อยากทำอะไรก็ทำเถอะ ผมเป็นของเล่นของคุณหนิ ไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธอยู่แล้ว" ผมตอบแบบไม่สนใจนัก เพราะยังไงเขาก็ไม่ยอมให้ผมปฏิเสธได้หรอก เขามันโหดร้าย จอมบงการชีวิต ไอ้คนเลว!

"หันหน้ามา"

"ไม่ ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ" ผมหันหน้าหนีเขา แต่เขาก็ยังกอดเอวผมไว้อยู่

"นี่คือคำสั่ง หันหน้ามา" เขาพูดอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เสียงเขานิ่งมากจนผมขนลุกซู่

"มีอะ...อื้ออออ" ผมหันหน้ามาเขาก็ประกบปากลงมากับริมฝีปากของผม เขาบดจูบอย่างแผ่วเบานุ่มนวลจนผมเผลอไปกับรสจูบของเขาด้วย

"อื้ออออ!...แฮ่ก..แฮ่ก..." เราจูบกันเนิ่นนานจนผมหายใจไม่ออก ผมก็เลยทุบอกเขาและเขาก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออกไปอย่างช้าๆ

"ฮึกก...คุณทำแบบนี้ทำไม.."

"นายคิดว่าไงล่ะ"

"คุณทำร้ายผมอย่างโหดร้ายป่าเถื่อน...ฮึก..แต่พอผมเข้าโรงพยาบาลคุณก็มาดูแลผม มาทำดีกับผม..." ผมพูดพร้อมกับสะอื้นไห้ ผมไม่เข้าใจการกระทำของเขาเลยจริงๆ

"คุณไม่ชอบผม ไม่สงสารผม แล้วมาทำดีกับผมทำไม...แล้วที่คุณจูบผมเมื่อกี๊ เพราะคุณแค่สนุกกับของเล่นอย่างผมงั้นหรอ.." ผมถามเขาอย่างต้องการคำตอบจริงๆ...ผมเหนื่อยมาก ผมรู้แล้วว่าผมทำผิด แต่ที่เขาเอาผมมาอยู่ด้วยแบบนี้ เขาต้องการอะไรกันแน่

"............." เขาไม่ตอบผม แต่กลับทำหน้าเคร่งเครียดเหมือนคิดอะไรซักอย่าง

"ปล่อยผมไปเถอะ ผมมันก็แค่เด็กสลัมที่นายท่านเก็บมาเลี้ยง...ผมมันก็แค่คนหลายผัว..อื้อออ!!" ผมยังพูดไม่จบประโยคเขาก็ประกบจูบผมอีกครั้ง

"หยุดพูดแบบนี้ เพราะตอนนี้นายเป็นคนของชั้น!" เขาถอนริมฝีปากออกไปและพูดกับผมแบบดุๆ

"ผมเหนื่อย...เหนื่อยเกินกว่าที่จะสู้หน้าใคร เหนื่อยเกินกว่าที่จะยอมรับว่าผมโดนรุมโทรม โดนกระทำย่ำยี.."

"อยู่กับชั้นที่นี่ และจำไว้ให้ดีว่านายเป็นคนของชั้น...จะไม่มีใครทำอะไรนายได้อีก"

[จบ วินนี่ พาร์ท] 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**มาต่อแล้วนะค้าาาา

**ไรท์จะเป็นไบโพล่าแง้วว เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย555

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว