ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่10 หมดเวลา

ชื่อตอน : ตอนที่10 หมดเวลา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ย. 2564 15:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่10 หมดเวลา
แบบอักษร

อื้อ..... ร่างบางยกมือขึ้นมาบังแสงแดดที่ลอดผ่านผ้าม่านมาเมื่อเข้าสู่ช่วงเช้าอีกวัน

“ตื่นแล้วก็ลุกไปอาบน้ำพี่เตรียมข้าวเช้าไว้ให้แล้ว” เขามองดูคนตัวเล็กที่ไม่ยอมลืมตาแต่กลับพลิกตัวซุกหาความอบอุ่นจากอกแกร่งของคนที่นอนอยู่ข้างๆ

 

“ตื่นได้แล้วเดี๋ยวสาย ไปไม่ทันนัดเดี๋ยวจะยุ่งนะ” เขาพูดพร้อมกับเอามื้อไล้ใบหน้าเนียนใสด้วยความหลงใหลพอได้นอนมองใกล้ๆแบบนี้แล้วหล่อนช่างน่ารักน่าเอ็นดูไม่ต่างจากครั้งแรกที่เจอกัน

 

“อย่ากวนหนูขออีก 5 นาที”

 

“ถ้าไม่ตื่นตอนนี้ อย่าหาว่าพี่ไม่เตือนนะ”

 

คนตัวเล็กลืมตาตื่นพร้อมกับยกหัวขึ้นมามองใบหน้าของคนที่นอนอยู่ข้างๆ เธอกระพริบตาปริบๆ ให้ตายเถอะ หล่อนนึกว่าตัวเองนอนอยู่ที่ห้องนอนของตัวเอง ทันทีที่ตื่นเต็มตาเธอก็ก้มลงสำรวจตัวเองพบว่าหล่อนนั้นมีเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งสวมอยู่สมองก็ทำการประมวลผลในทันที เหตุการณ์เมื่อคืนหลั่งไหลเข้ามาเป็นฉากๆ เรื่องน่าอายพวกนั้น สัมผัสที่ยังคงตราตรึงในความรู้สึก หล่อนยังจำมันได้ดี

 

“นายกล้ามานอนกอดฉันได้ยังไงฮะ ไอ้คนฉวยโอกาส ไอ้ปีศาจเฮงซวย” คนตัวเล็กทั้งตะโกนด่าทอ ทั้งยังใช้หมอนฝาดไปที่คนตัวสูงเป็นพัลวันซึ่งเขาก็เอาแต่ยิ้มและหลบหมอนที่เธอใช้ฝาดเขาไปด้วย

 

“ทำไมพี่จะไม่กล้า มากกว่ากอดพี่ยังทำมาแล้วเลย นินลืมไปแล้วรึไง” คนตัวสูงดึงหมอนออกจากมือของคนตัวเล็กก่อนจะใช้ฝ่ามือหนาจับข้อมือของคนตัวเล็กทั้งสองข้าง สงครามย่อมๆหยุดลงก่อนที่ทั้งสองจะประสานสายตากันบนที่นอนที่เมื่อครู่ได้กลายเป็นสนามสงครามขนาดเล็กไป

 

“ปล่อยฉันจะกลับบ้าน”

 

“ปล่อยแน่ แต่คงไม่ได้กลับบ้านนะ เพราะเธอต้องไปทำธุระกับพี่ก่อน”

 

“ธุระของนาย นายก็ไปเองสิจะลากฉันไปด้วยทำไม”

 

“เพราะมัน ต้องมีเธอด้วยไงธุระของพี่มันถึงจะสมบูรณ์”

 

.

.

.

 

เวลาผ่านไป

คนที่นั่งอยู่ข้างๆหน้าบอกบุญไม่รับกว่าเขาจะลากหล่อนให้ออกมาด้วยได้เล่นเอาเสียเหงื่อไปไม่น้อย คนตัวเล็กก็พยศเสียจริง

 

“นาย มาทำอะไรที่อำเภอ” เงียบไม่มีเสียงตอบจากคนตัวสูง

 

"...."

 

“นายฉันถามไม่ได้ยินรึไง”

 

“ได้ยิน ลงมาแล้วเธอจะรู้”

 

คนตัวสูงเดินอ้อมมาฝั่งที่คนตัวเล็กนั่งอยู่ก่อนที่เขาจะใช้แรงดึงข้อมือของคนตัวเล็กให้ออกมาจากรถ

 

“ฉันจะไม่ไปกับนาย ฉันจะกลับ”

 

“เธอคิดว่าจะหนีพี่ไปง่ายๆเหรอ มานี่” คนตัวสูงพูดพร้อมกับออกแรงดึงคนตัวเล็กเข้าไปที่สำนักงานอำเภอ เขาพาเธอเดินขึ้นไปอีกทางซึ่งชั้นบนนี้มีห้องมากมายก่อนที่เขาจะมาหยุดที่หน้าห้อง ห้องหนึ่ง เขายกมือขึ้นเคาะประตูก่อนจะเปิดเข้าไปและภายในห้องนี้ก็ทำให้คนตัวเล็กตกใจไม่น้อย

 

“พ่อ มาทำอะไรที่นี่คะ แล้วนี่มันเรื่องอะไรกัน”

 

“มานั่งนี่ก่อนสิลูก” เสียงของผู้เป็นพ่อบอกกับลูกสาวที่ยังงงกับสถานการณ์ตรงหน้า ก่อนที่ร่างสูงจะเดินตามมานั่งโซฟาตัวเล็กที่อยู่ข้างๆถัดมา

 

“เมื่อมากันแล้วผมเริ่มเลยนะครับ นี่เป็นเอกสารจดทะเบียนสมรสระหว่างคุณนาวินและคุณลินินนะครับ ผมได้ดำเนินการจัดเตรียมเอกสารให้แล้ว คุณทั้งสองสามารถเซ็นเอกสารตรงนี้ได้เลยครับ” ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่โซฟาฝั่งตรงข้ามพูดขึ้น เหมือนกับหัวใจฉันหยุดเต้น นี่มันอะไรกัน

 

“นี่มันหมายความว่ายังไงคะพ่อ พ่ออธิบายให้นินเข้าใจหน่อยทำไมจู่ๆมันถึงปุบปับแบบนี้คะ”

 

“อย่างที่พ่อบอก ว่าพ่อต้องการให้ลูกแต่งงานกับตาวินให้เร็วที่สุด ตาวินเขาบอกว่าลูกไม่อยากจัดงานพี่เขาก็ไม่ติดอะไร แต่การที่ลูกจะใช้ชีวิตแบบไม่ตบแต่งกันพ่อก็กลัวว่าภายหน้าจะมีปัญหางั้นก็จดทะเบียนให้เป็นหลักประกันในชีวิตคู่ อย่างน้อยพ่อก็รับรู้มีผู้ใหญ่อีกท่านที่รับรู้จะได้ไม่เกิดปัญหาตามมา”

 

“พ่ออยากให้นินแต่งงานกับเค้ามากใช่มั้ยคะ”

 

“พ่อขอโทษที่ต้องบังคับลูก แต่พ่อเชื่อว่าตาวินจะดูแลและปกป้องลูกได้”

 

“หนูจะถามพ่ออีกครั้ง พ่อมีอะไรปิดบังหนูรึเปล่าพ่ออยากบอกอะไรหนูมั้ย”

 

“.....”

 

“ไม่มีสินะคะ ได้ค่ะนินจะจดทะเบียนกับเขา”

 

“นินคือทุกอย่างของพ่อพ่อจะไม่มีวันทำให้นินต้องลำบาก ชีวิตลูกต้องดีที่สุดนี่คือคำพูดที่พ่อสัญญาไว้กับแม่ของลูกก่อนเขาสิ้นใจ”

 

ผู้เป็นพ่อยกมือขึ้นมาลูบศีรษะเล็กเบาๆแววตาที่ส่งมาทำให้คนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงความห่วงใยและรู้สึกผิดในคราวเดียวกัน

 

“ค่ะ” คนตัวเล็กจึงดึงเอกสารมาไว้ตรงหน้าก่อนจะจับปากกาเซ็นลงเอกสารในทันที

 

เมื่อคนตัวสูงเซ็นเอกสารแผ่นสุดท้ายและยื่นให้กับนายอำเภอการจดทะเบียนก็เป็นอันเสร็จสมบูรณ์ “นับแต่นี้ไปพวกคุณทั้งสองได้เป็นสามีภรรยากันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย นี่เอกสารใบสำคัญสมรสนะครับ”

 

“ยังมีอีกเรื่องที่พี่ต้องบอกกับเธอ นับตั้งแต่วันนี้เธอต้องย้ายออกมาอยู่กับพี่”

 

“หมายความว่าไง ทำไมต้องย้ายออก เราอยู่บ้านกันเหมือนเดิมก็ได้หนิ”

 

“ไม่เหมือนเดิมเพราะนับตั้งแต่วินาทีนี้ไปเธอเป็นภรรยาของพี่ สามีอยู่ไหนภรรยาก็ต้องอยู่ที่นั่น”

“ก็อยู่ที่บ้านอยู่แล้วไง นายก็อยู่ที่นั่นมาตลอดไม่ใช่รึไง”

 

“.....”

 

รอยยิ้มแบบนี้ นี่เขาหมายความว่าไงปกติเค้าก็อยู่ที่บ้านของฉันทุกวันตั้งแต่ฉันกลับมาก็เห็นเขากลับมานอนที่บ้านเจอกันทุกวันทำไมเขาพูดเหมือนว่าเขาไม่ได้อยู่ที่บ้านของฉันเลยล่ะ เมื่อหันหน้ามาหาผู้เป็นพ่อเพื่อที่จะขอความเห็นกลับพบว่าผู้เป็นพ่อก็อมยิ้มมองมาที่เธอกับเขา นี่หมายความว่าพ่อฉันกับอีตาปีศาจนี่รู้กันงั้นหรอ

 

“หมดเวลาเล่นแล้ว ลินิน”คนตัวสูงโน้มลงมาพูดกระซิบข้างใบหนูขาวผ่องก่อนจะผละออกมาส่งยิ้มที่ฉันมองออกว่าซ่อนความเจ้าเล่ห์ไว้แค่ไหนนี่ฉันกำลังเผชิญหน้ากับไอ้ปีศาจตัวจริงแล้วสินะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว