ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่5 จุดเริ่มต้น

ชื่อตอน : ตอนที่5 จุดเริ่มต้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2564 16:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่5 จุดเริ่มต้น
แบบอักษร

เอกสารหน้าสุดท้ายถูกบรรจงลายเซ็นลงเอกสารเรียบร้อยพร้อมกับถูกปิดลงแล้วดันไปเก็บไว้ที่มุมโต๊ะด้านซ้ายมือเพื่อรอ เลขามาจัดการต่อในส่วนนี้ ร่างสูงพักสายตาพร้อมกับมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ตลอดทั้งวันเขาเอาแต่นั่งคิดถึงใบหน้าจิ้มลิ้มของอีกคนที่ชอบทำหน้ามุ่ยทุกครั้งที่สบตากับเขา ใกล้ถึงเวลาแล้วสินะที่เธอจะเป็นของพี่โดยสมบูรณ์ ร่างสูงเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับอมยิ้ม เพียงแค่คิดว่าอีกไม่นานเวลาที่เขารอคอยมาเนิ่นนานจะสิ้นสุดลงเสียที

 

“เฮ่ย...ไอ้หมอปีศาจนั่งยิ้มคนเดียวนี่มึงหลอนเหรอวะ” เสียงของแดนเอ่ยถามเพื่อนสนิทที่ตั้งแต่เขาเดินเข้ามาก็เห็นคนร่างสูงนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แถมยังพูดพึมพำอะไรไม่รู้เพราะเขาฟังไม่ถนัด แต่ดูจากสีหน้าแล้วคงจะมีความสุขไม่น้อย

 

“มึงว่างนักรึไงถึงเดินเข้าเดินออกห้องกูขนาดนี้”

 

“ก็ไม่ว่างเท่าไหร่หรอก แต่พอเจียดเวลามาส่องมึงจนรู้ว่ามึงหลอนกลิ่นโรงพยาบาลจนนั่งยิ้มอยู่คนเดียว” ร่างสูงตอบกลับเพื่อนอย่างต่อล้อต่อเถียงก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งที่โซฟารับรองแขก ว่าแต่เมียมึงที่มึงกล่าวอ้างเค้าเนี่ยเป็นใครวะเล่าให้กูฟังซะดีๆ 

 

หึ ร่างสูงหัวเราะในลำคอก่อนจะหมุนเก้าอี้มาเผชิญหน้ากับเพื่อนคนสนิท “เรื่องมันยาวว่ะ” 

 

“ยาวมึงก็เล่ามาเถอะกูนั่งอยู่รอฟังมึงเล่าได้จนจบไม่เอาไปล้อในกลุ่มหรอกน่า...”

 

“มึงจำวันที่บ้านกูจัดงานเลี้ยงที่บ้านเมื่อสิบกว่าปีก่อนได้มั้ยวะ วันนั้นมึงก็มาค้างที่บ้านกูเป็นวันที่กูตัดสินใจเลือกที่จะสมัครสอบเพื่อเรียนเป็นหมอ”

 

“จำได้ดิวะวันนั้นมึงก็สมัครพร้อมกันกับกู แล้วไงวะเกี่ยวอะไรกับวันที่กูกับมึงสมัครสอบวะ”

 

“ก็เพราะวันนั้นเป็นวันที่ทำให้กูได้เจอลินินวันแรก” เด็กผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ซุกซนปีนต้นชมพู่ที่บ้านของคนอื่นเล่นโดยไม่สนว่าเป็นบ้านของใคร 

 

เมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว

“ฮึบ...ฮึบ...ทำไมหยิบไม่ถึงนะขอหน่อยน่าลูกเดียวเอง”

 

"เสียงเด็กผู้หญิงที่ไหนวะ" ขณะร่างสูงง่วนอยู่กับการหาของกินในห้องครัวเพื่อที่จะเอาไปให้เพื่อนของเขาที่รออยู่บนห้อง

 

“นี่น้องขึ้นไปทำอะไรบนนั้นน่ะ” พ่อแม่ไปไหนทำไมปล่อยให้ลูกสาวมาปีนต้นไม้บ้านคนอื่นเล่นแบบนี้สงสัยจะอยู่ในงานเลี้ยงจนเพลินเลยลืมเจ้าแสบนี่แล้วกระมัง

 

“พี่ชายช่วยหนูหน่อยมันหยิบไม่ถึงเนี่ย หนูขอลูกเดียวเดี๋ยวหนูก็ลงแล้วพี่ช่วยหนูหน่อย”

 

“ผลไม้ในงาน ขนม น้ำหวานมีเยอะแยะทำไมไม่กินฮะ มากินอะไรชมพู่หลังบ้าน ถ้าตกลงมาจะทำไง”

 

“หนูไม่ได้จะกินเอง หนูจะเก็บไปฝากเจ้านุ่มนิ่มที่บ้านมันชอบกินชมพู่ หนูเห็นมันเต็มต้นเลยลูกก็สวยขอลูกเดียวเอง”

 

 เสียงใสๆพูดตอบกลับมาราวกลับไม่รู้ร้อนรู้หนาวทั้งที่เจ้าบ้านยืนมองด้วยความเอือมระอา

 

“ถ้าไม่ช่วยเก็บพี่ก็เงียบๆไปเลยเดี๋ยวพ่อได้ยิน”

เด็กสาวพูดออกมาพร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่คนที่ยืนอยู่ใต้ต้นชมพู่ และจังหวะนั้นเองที่เด็กน้อยพยายามยื่นมือไปเด็ดลูกชมพู่กลับลื่นกิ่งไม้ที่ตนเหยียบอยู่แล้วร่วงลงมาทับร่างของร่างสูงที่ยืนมองเด็กน้อยพยายามเก็บลูกชมพู่ให้ได้

 

“โอ้ย/โอ้ยยยย”

 

ดีที่ตอนที่เด็กสาวร่วงลงมาเขาเห็นพอดีจึงวิ่งเข้าไปรับกลายเป็นว่าเด็กสาวทับลงไปบนคนตัวสูง แล้วคนตัวสูงตอนนี้ก็กลายเป็นเบาะรองรับตัวของเด็กสาวเอาไว้

 

“ฮือ.......เข่าหนูเป็นแผลเลยอ่ะ ทำไมพี่ไม่รับหนูดีๆเนี่ย ฮือ......”

 

คนตัวสูงดันตัวเองลุกขึ้นนั่งทั้งๆที่มีเด็กสาวตัวเล็กร้องไห้โวยว่าเขาด้วยความมึนงง อะไรกันทั้งที่ตัวเองเป็นคนร่วงลงมาทับเขาแท้ๆ เขาวิ่งมารับไว้นี่ก็ดีเท่าไหร่แล้วยังจะมาโวยวายใส่เขาอีก

 

“หยุดร้องเลยนะพี่บอกแล้วว่ามันจะตกลงมาเป็นไงไม่เชื่อดื้อนักเป็นไงเจ็บตัวจนได้” คนตัวสูงพูดขณะที่มือก็ยื่นไปเช็ดน้ำตาให้เด็กสาวตรงหน้า ทั้งขำในความดื้อรั้นของเด็กสาวจนได้แผลได้เลือด

“หยุดร้องแล้วนั่งรอพี่ตรงนี้เดี๋ยวพี่ไปเอายามาใส่ให้”

 

.

.

.

 

“แสบนิดหน่อยนะ” แล้วร่างสูงก็เริ่มลงมือทำแผลให้เด็กสาว

 

“หนูว่าเอาพลาสเตอร์แปะเลยก็ได้เดี๋ยวมันก็หาย”

 

“ไม่ได้มันมีเชื้อโรค แผลอักเสบจะทำไงกว่าจะหายอีก จะทำเบาๆไม่เจ็บหรอก”

 

“อือฮึ เด็กสาวพยักหน้ารับ ก่อนที่ร่างสูงจะลงมือทำแผลต่อ”

.

.

.

 

“เสร็จแล้ว”

 

 “ไม่เจ็บจริงด้วย พี่เป็นหมอรึไงทำไมรู้ดีจัง” เด็กสาวถามขึ้นพร้อมกับสบตารอคำตอบ

 

“ไม่ได้เป็นหมอแต่เรื่องพวกนี้ใครๆก็ต้องรู้มั้ยล่ะมีแต่เด็กแบบเธอนี่แหละไม่รู้เรื่องแล้วยังซนไม่เข้าเรื่องอีกต่างหาก”

 

“งั้นพี่ก็ไปเป็นหมอสิเวลาหนูไม่สบายหรือเล่นซนจนได้แผลจะได้ไปหาพี่ ถ้าเป็นพี่นะหนูจะได้สบายใจเวลารักษาไง” เสียงใสๆพูดขึ้นพร้อมกับมองหน้าเขาตาแป๋ว

 

“หึ ทำไมถ้าพี่เป็นหมอแล้วถึงจะสบายใจเวลารักษาล่ะ”

 

“ก็หนูทดสอบมาแล้วว่าพี่ทำแผลไม่เจ็บเลย พี่น่าจะเป็นหมอได้”

 

“เลิกพูดแล้วลุกขึ้นกลับไปหาพ่อได้แล้วป่านนี้คงตามหาทั่วงานแล้วมั้ง” 

 

เด็กสาวยืนขึ้นก่อนจะมองไปที่ลูกชมพู่ที่เด็กสาวพยายามเก็บจนร่วงลงมาได้แผลแทน คนตัวสูงมองตามสายตาของเด็กสาวก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เด็กสาวกระโดดโลดเต้นจนลืมความเจ็บที่เข่าไปปลิดทิ้ง

 

“รอแป๊บนึง เดี๋ยวพี่ปีนไปเก็บให้ ลูกนั้นใช่มั้ย” ว่าจบคนตัวสูงก็ปีนขึ้นไปบนต้นชมพู่แล้วเอื้อมมือไปเล็กน้อยก็สามารถเก็บลูกชมพู่ที่เด็กสาวต้องการลงมาได้ก่อนจะกระโดดลงจากต้นพร้อมกับยื่นชมพู่ให้เด็กสาวตรงหน้า 

 

“ขอบคุณค่ะ เนี่ยถ้าพี่ยอมขึ้นไปเก็บให้หนูตั้งแต่แรกนะหนูก็ไม่หล่นลงมาเข่าแตกอย่างงี้หรอก” ขณะที่บ่นเขามือน้อยๆก็เอื้อมมาหยิบลูกชมพู่ไปจากมือของคนตัวสูงไปด้วย“แต่ยังไงก็ขอบคุณนะคะพี่หมอ” เด็กสาวยิ้มให้เขาจนตาหยีแต่รอยยิ้มนี่โคตรสดใส แล้ววิ่งออกไปทางบริเวณจัดงานเลี้ยง บ๊ายบายค่า.....

 

“หึ เด็กแสบ” คนตัวสูงได้แต่มองตามร่างของเด็กสาวที่วิ่งลับพ้นสายตาไป

 

.

.

.

 

“มึงอย่าบอกกูนะว่ามึงมาเป็นหมอเพราะคำพูดของเด็กคนนั้น แล้วเด็กคนนั้นก็คือผู้หญิงที่มึงจ้องอยากจะจับทำเมียมาตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ไอ้เหี้ย...น้ำเน่าสัส แดนเอ่ยขึ้นหลังจากที่ฟังประโยคที่เพื่อนเล่าถึงความเป็นมาของผู้หญิงที่เพื่อนเขาหมายตา แถมเมินหญิงทั้งโลกกูไม่อยากจะพูดถ้าไอ้คิมหันต์มันรู้นะล้อยันเหลนบวชมันก็ไม่หยุดว่ะก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆพร้อมกับส่ายหัวให้กับเรื่องราวของนาวินเจ้าชายปีศาจน้ำแข็งที่โคตรเย็นชา ใครจะคิดว่ามันจะมีเรื่องราวความรักที่โคตรน้ำเน่าได้ขนาดนี้” 

 

“นั่นมันแค่จุดเริ่มต้น ใครจะคิดวะว่าวันนึงป้ากูจะไปแต่งงานกับพ่อของหล่อน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังถือว่าเป็นเรื่องที่ดีเพราะกูได้ตื่นมาเจอหน้าเค้าทุกวัน มีโอกาสได้อยู่ทุกช่วงชีวิตของเค้า ถึงแม้เด็กสาวที่น่ารักคนนั้นวันนี้เวลามองกูแทบจะกระโดดกัดคอกูเสียด้วยซ้ำ” 

 

“เพียงเพราะมึงเป็นหลานแม่เลี้ยงเค้า?”

 

“ไม่หรอกเพียงเพราะเธอพยายามอยากรู้ในสิ่งที่พวกกูพยายามปกปิดไว้แล้วเธอก็ยังไม่ได้คำตอบในสิ่งที่เธอต้องการ และนี่ก็เป็นเงื่อนไขที่กูจะได้เธอมาเป็นของกูในอีกไม่ช้านี้”

 

“นับถือมึงจริงๆจะมีเมียทั้งทีมึงต้องเป็นเหี้ยก่อนสินะแล้วค่อยจะกลายร่างเป็นแมว เตรียมลูกอ้อนไว้เยอะๆล่ะจะได้รับมือกับเมียมึงได้ให้สมกับที่มึงวางแผนรวบหัวรวบหางเค้ามาตั้งหลายปี”

 

“กูต้องขอบคุณโชคชะตาที่ทำให้กูได้มีโอกาสได้เธอมาอยู่กับกูง่ายขึ้น แล้วกูก็จะไม่ปล่อยโอกาสนี้ให้สูญเปล่า” เธอจะต้องเป็นของพี่ลินิน

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว