ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 1 : กรอกประวัติสมัคร ID

ชื่อตอน : บทที่ 1 : กรอกประวัติสมัคร ID

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 49

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2564 21:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 1 : กรอกประวัติสมัคร ID
แบบอักษร

ย้อนหลังกลับไปในอดีตเมื่อสัก 10 ปีก่อน ในยุคสมัยที่เทคโนโลยียังไม่เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเหมือนอย่างทุกวันนี้ ยังมีเมืองเล็กๆ ทุรกันดารอยู่เมืองหนึ่งที่ปลูกร่างสร้างตัวอยู่กลางป่าเขา เมืองแห่งนั้นมีชื่อว่า “เมืองอุดมรัก” เป็นเมืองน่าอยู่ที่ผู้คนยิ้มแย้มแจ่มใส พูดจากันไพเราะอ่อนหวาน และพร้อมที่จะมอบความรักให้แก่กันอยู่ตลอดเวลาสมดังชื่อ แม้พวกเขาจะเป็นเพียงแค่ชาวเมืองธรรมดาๆ ไม่ได้เป็นข้าราชการหรือขุนนางที่ร่ำรวยล้นฟ้า แต่พวกเขาก็มีน้ำใจ 

. 

ความรักอุดมเบ่งบานอยู่ทั่วทุกหัวระแหง ต้นไม้ใบหญ้าที่ชาวเมืองปลูกแต่ละต้นถูกดูแลรดน้ำพรวนดินให้อย่างดีแถมยังตั้งชื่อให้อีกต่างหาก ไม่ว่าจะเป็นต้นมะขามใหญ่ที่ขึ้นอยู่หน้าบ้านท่านเจ้าเมือง ด้วยฝักอันอวบอ้วนและรสชาติเปรี้ยวๆ ของมัน ทำให้มันได้ชื่อว่า “เจ้าจี๊ดจัมโบ้” เด็กๆ นี่ชอบกันนักกลับจากโรงเรียนเมื่อไหร่ วางกระเป๋าลงได้มีอันต้องนัดกันไปป่ายปีนเจ้าจี๊ดเล่นกันทุกทีไป 

. 

หรือแม้แต่ดอกทานตะวันที่คุณตาท่านหนึ่งปลูกเอาไว้ขาย แปลงดอกไม้ของแกอยู่ที่ท้ายเมืองเยื้องกันกับโรงเรียน ในทุกๆ เช้าบรรดาดอกทานตะวันทั้งหลายจะหันหน้าไปทางเสาธงเพื่อรับแสง โดยเฉพาะเวลาแปดโมงตอนเคารพธงชาติ พวกมันจะชูก้านขึ้นแอ่นอกท้าพระอาทิตย์อย่างแข็งขัน ช่างเป็นภาพที่น่ารักชวนอมยิ้ม คุณตาเลยตั้งชื่อให้พวกมันใหม่ว่า “เจ้าแปดนาฬิกา” เพราะมันจะขึงขังกันแค่ตอนเช้าเท่านั้น ตรงกันข้ามพอเคารพธงชาติช่วงหกโมงเย็นกลับคอพับแห้งเหี่ยวกันหมด 

. 

นี่แค่ส่วนหนึ่งเท่านั้นยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่าง ที่ชาวเมืองอุดมรักตั้งชื่อให้ ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์เครื่องมือ รถยนต์ จักรยาน ตึกรามบ้านช่อง ฯลฯ พวกเขาตั้งชื่อให้หมดทั้งนี้ทั้งนั้นก็เพราะว่าพวกเขามีความรักให้กับทุกสิ่ง และเป็นดั่งคำมั่นสัญญาว่าพวกเขาจะดูแลพวกมันเป็นอย่างดี ให้เหมือนกับพวกมันเป็นคนหนึ่งคนที่มีชีวิตจิตใจ... 

. 

ไม่ใช่เฉพาะแต่ความรักหรอก บรรดาชาวเมืองทุกคนยังเป็นผู้มีเมตตาด้วย พวกเขาให้อภัยแก่ทุกคนที่ทำผิดพลาดเสมอ เพื่อให้คนเหล่านั้นได้มีโอกาสได้แก้ตัวใหม่เด็ดเดี่ยวเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เขาเป็นเด็กชายวัย 5 ขวบที่ถูกโชคชะตานำมาทิ้งไว้ในเมืองเมื่อหลายเดือนก่อนเพิ่งมีเหตุการณ์อันร้ายแรงที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์เกิดขึ้น เหตุวินาศกรรมที่คนที่นี่ไม่เคยมีใครได้พบเจอมาก่อน เมืองอุดมรักถูกโจรปล้น!... 

. 

กลุ่มโจรป่าหน้าโหด นามว่า “กลุ่มโจรฟันหลอ” บุกเข้ามาปล้นสะดม ด้วยความที่พิกัดที่ตั้งของเมืองนั้นถูกรายล้อมไปด้วยป่าเขา จึงไม่มีทางใดให้หนีได้เลย หน้าติดภูเขาหลังติดภูผาบางหลังคาเรือนก็ติดหนี้ยังอุตส่าห์จะมาปล้น ราวกับถูกต้อนให้จนมุมก็มิปาน... 

. 

พวกโจรขู่กรรโชกด้วยถ้อยคำไม่สุภาพต่างๆ นาๆ ชั่วช้าและหยาบคาย นั่นยังไม่เท่าไหร่ยังพอทนได้จะมาหนักเอาก็ตรงที่กลิ่นปากจากฟันผุๆ ของพวกมันนี่สิ ที่ทำให้พวกชาวเมืองถึงกับต้องยอม ลมปากที่เหม็นบรรลัยกัลป์ เหม็นจนขนจมูกหลอมละลาย เหม็นจนตาลายงัวหัวไม่ขึ้น 

. 

“เอาของมีค่าทั้งหมดออกมากองไว้ที่หน้าบ้าน เราจะไม่ทำร้ายใครเราเพียงต้องการสมบัติและเงินทองเท่านั้น....!!!” 

“ปังๆ ..ปังๆๆ!!!” 

หัวหน้าโจรขี่มอเตอร์ไซต์ไปทั่วเมือง พร้อมกับยิงปืนขึ้นฟ้าเพื่อข่มขู่ 

. 

“ได้ยินหรือไม่...พวกชาวเมืองทั้งหลาย อย่าให้ข้าต้องตะโกนไปมากกว่านี้นะ...แล้วจะหาว่าข้าไม่เตือน 55555” 

. 

“จ้า....ได้จ่ะนี่จ่ะ ได้ยินแล้วจ่ะอย่าให้พวกเราต้องทรมานไปมากว่านี้เลย...ได้โปรดเถอะ” 

คุณป้าท่านหนึ่งพูดไปพลางปิดจมูกไปพลาง ทำให้น้ำเสียงแกฟังดูอู้อี้ 

. 

“ดีมากเข้าใจก็ดีแล้ว! ไปโว๊ยพวกเราเก็บถุงสมบัติพวกนี้ขึ้นรถจะได้กลับกันซะที ยังมีอีกหลายเมืองที่พวกเราต้องไปต่อ” 

บรรดาลูกน้องโจรฟันหลอ ปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดพวกมันรีบลากรถเข็นไปตามถนนเส้นต่างๆ แล้วหยิบยกเอาของมีค่าทั้งหลายใส่ท้ายอย่างแคล่วคล่อง เด็ดเดี่ยวก็เป็นหนึ่งในทีมงานนั้นด้วย ด้วยความที่ยังเป็นเด็กเขาจึงทำได้แค่นั่งดูพวกพี่ๆ อยู่ด้านบน ทว่าตอนนั้นเองขณะที่พวกโจรกำลังจะเข็นรถออกไปพ้นจากหมู่บ้านอยู่แล้ว รถเข็นก็ดันไปสะดุดเข้ากับรากขนาดใหญ่ของเจ้าจี๊ดจัมโบ้เข้า 

. 

ตัวรถสั่นสะเทือนจนเด็ดเดี่ยวพลัดหล่นลงมากระแทกพื้น ดังตุ๊บ!... เขาหมดสติ! ประกอบกับถุงสมบัติที่สูงกองพะเนิน ทำให้ไม่มีใครในกลุ่มโจรสังเกตเห็น เด็ดเดี่ยวเด็กจากกลุ่มโจรฟันหลอในวัย 5 ขวบจึงถูกทิ้งไว้ที่นี่ อย่างเดียวดายโดยไม่มีใครรับรู้ 

. 

. 

หลายชั่วโมงผ่านไปท่านเจ้าเมืองจึงได้มาพบเข้า เด็กทุกคนเปรียบเสมือนผ้าขาวจะมีก็แต่กลุ่มโจรฟันหลอเท่านั้นแหล่ะที่กล้าเอาพรมเช็ดเท้ามาให้เด็กสวมใส่ ร่างกายเขาซูบผอม เนื้อตัวมอมแมมน่าสงสาร ใช้เวลาตัดสินใจคิดเพียงไม่นาน ท่านเจ้าเมืองจึงได้โน้มตัวลงไปอุ้มเด็กชายเด็ดเดี่ยวขึ้นมากอดไว้แนบอก ความเมตตาของท่านช่างมากมายเหลือล้น ทันทีที่เริ่มรู้สึกตัวเจ้าเมืองก็พาเด็ดเดี่ยวเข้าไปในบ้านอาบน้ำ แต่งตัวเปลี่ยนเสื้อผ้า หาข้าวให้กิน เขาตั้งใจจะอุปการะเด็ดเดี่ยวให้ดีที่สุดเพราะรู้ว่าอย่างน้อยๆ ก็ดีกว่าจะปล่อยให้อยู่กับโจรชั่วต่ำช้าพวกนั้น และเพื่ออนาคตที่ดีของเด็กเอง 

. 

ทางฝั่งของเด็ดเดี่ยวกลับไม่สู้ดีนัก แม้จะเป็นเพียงแค่เด็กน้อยไร้เดียงสาแต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความผูกพันที่เคยมีมาแต่เก่าก่อน กลุ่มโจรฟันหลอคือคนเพียงกลุ่มเดียวที่เป็นทั้งพ่อแม่และเพื่อนให้กับเขาได้ เด็ดเดี่ยวไม่เคยมีครอบครัว ครั้งหนึ่งหัวหน้าโจรเคยบอกเอาไว้ว่า 

. 

“พ่อและแม่ที่แท้จริงของเราคือภูเขาและท้องทะเล ภูเขามีถ้ำที่ใช้สร้างความอบอุ่น ในทะเลก็มีปลาให้พวกเราได้กินกันจนอิ่ม โจรอย่างพวกเราไม่จำเป็นต้องมีพ่อแม่จริงๆ หรอก ภูเขาไม่เคยทิ้งเราท้องทะเลก็เช่นกัน พวกผู้ใหญ่ที่ทิ้งเราไปจะไปสนใจให้ได้อะไรขึ้นมา!” 

. 

เพราะเหตุนี้เองเด็ดเดี่ยวจึงเฝ้ารอเพื่อนๆ ของเขาอยู่ตลอด วันแล้ววันเล่าแต่ก็ไม่มีวี่แววจะมีใครกลับมารับเลย ราวกับว่าเขาถูกทิ้งอีกเป็นครั้งที่สองของชีวิต จากวันเป็นสัปดาห์ยิ่งตอกย้ำซ้ำเติมสำนวนที่ว่า “ไม่มีสัจจะในหมู่โจร” ให้แจ่มชัดขึ้น เขาอยู่ที่บ้านของท่านเจ้าเมืองก็จริงและได้รับการดูแลอย่างดีแม้กระนั้นเด็ดเดี่ยวก็ไม่มีความสุข เมืองอุดมรักกำลังจะสิ้นมนต์ขลัง เขากำลังจะกลายเป็นประชากรคนแรกที่ไม่มีรอยยิ้มขณะที่อยู่ที่นี่ 

. 

*** 

. 

ปล. เหตุการณ์จะเป็นอย่างไร โปรดติดตามตอนต่อไป 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว