ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมียจำนน [19-1] ชั่วคราว NC++ (เพิ่มเนื้อหา)

ชื่อตอน : เมียจำนน [19-1] ชั่วคราว NC++ (เพิ่มเนื้อหา)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ส.ค. 2564 02:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียจำนน [19-1] ชั่วคราว NC++ (เพิ่มเนื้อหา)
แบบอักษร

ตอนที่ 19

ชั่วคราว

ขาเรียวยาวตวัดเกี่ยวเอวสอบเอาไว้ผ่อนคลายไปตามแรงปรารถนา ไม่ใช่หลงไหลในบทรักของเขา แต่ต้องการให้ทุกอย่างที่ตั้งใจราบรื่นเร็วที่สุด

"แน่น...แน่นเหมือนเดิม"

คูเปอร์พึมพำด้วยความพึ่งพอใจ

"แพร" ไม่วายยังจะเอ่ยเรียกชื่อร่างบางเสียงกระเส่า ลืมตัวไปหมดสิ้นว่ากำลังลงโทษแพร์พีญาให้หลาบจำ

ทำเอาคนใต้ร่างถึงกับชะงักเพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดชื่อของเธอ ตั้งแต่กลับมาเจอกันไม่มีสักครั้งที่จะเรียกชื่อเธอเหมือนอย่างตอนนี้

ทว่าบางทีเขาแค่ใกล้จะปลดปล่อยเลยระบายมันออกมาต่างหาก

'แพรจ๋า'

'พี่เปอร์..เบาหน่อยน้องเจ็บไปหมดแล้ว' มือบางประคองใบหน้าคมที่จู่โจมเธอตั้งแต่ย่างกร่างเข้ามาในคอนโดของเขา

'พี่ขอโทษ'

คูเปอร์โน้มลงไปจูบแนบชิดเพื่อให้เธอผ่อนคลาย จูบไล้ตั้งแต่หน้าผากจนถึงปลายคางมน ซุกหน้าคมคายเข้าไปในซอกคอ สูดดมกลิ่มหอมประจำตัวให้ชื่นหัวใจ

'อื้ออ..พี่คูเปอร์'

'ดีขึ้นไหม'

เธออมยิ้มพยักหน้าตอบกลับ 'จะทำไรคะ' ก่อนจะชะโงกหน้าขึ้นมาดูเมื่อเขาถอดบางอย่างที่แข็งแรงออกจากตัว

'เปลี่ยนท่า'

เสียงเรียบราบบอกเพียงสั้นๆ

เขาจับร่างบางพลิกนอนคว่ำจากนั้นค่อยสอดแทรกตัวตนเข้าไปลึกสุดใจ มือหนาจับเอวคอดแน่น เริ่มขยับสร้างความประทับใจใหม่ๆ แก่ความทรงจำ

มันทั้งหวานหอมและอบอวลไปด้วยกลิ่นรสสวาท

คนตัวเล็กกระตุกเกร็งเนื้อตัวเปลี่ยนสี แดงระเรื่อไปทั้งกาย ยามที่โดนกระทุ่งกระแทก

ร่างกำยำทาบทับบนแผ่นหลังขาวเนียน พรมจูบหัวไหล่พลอยให้ขนลุกซู่

'แพรใกล้ยัง' เขาถามอย่างเอาใจ

'ทรมาน...'

ชายหนุ่มรู้ทันทีว่าคนตัวเล็กของเขาใกล้จะถึงฝั่ง ยิ่งแรงรักแรงตอดภายในบีบจนเขาอดใจกลั้นต่อไม่ได้ สะโพกหนาขยับเข้าออกถี่ยิบ เร่งจังหวะให้สุขสมพร้อมกัน ก่อนจะกระตุกร่างกายตามไปติดๆ ปลดปล่อยสายน้ำสีขุ่น เขากดย้ำๆ เน้นๆ รีดทุกหยาดหยดมั่นใจว่าเติมเต็มความสุขที่มีให้จนสุขล้น

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงร่างหนายังคงถาโถมแรงที่มีสอดแทรกให้คนใต้ร่างได้รับรู้ความโหยหา ไม่รู้ว่าครั้งนี้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ของคืนนี้

แต่เขาจะถักถ่วงทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยเป็นของเขากลับคืนมาให้ได้มากที่สุด

เธอต้องลืมบทเรียนที่ผ่านมาและจดจำเพียงแค่เขาเท่านั้น

วินาทีสุดท้ายคูเปอร์เงยหน้าคำรามเสียงดังลั่น ไม่ต่างอะไรจากแพร์พีญาที่จิกเล็บบนบ่าแกร่ง สร้างบาดแผลด้วยคมเล็บ

เขาปวดร้าวหน้าขาหลังจากอัดอั้นมานานหลายปี ล้มกายซบหน้าอกนุ่มนิ่ม หอบหายใจเหนื่อยล้า

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ปลดปล่อย...

คูเปอร์เหลียวหน้าขึ้นไปมองใบหน้าหวานเฉี่ยว ตอนนี้ลมหายใจของเธอดังสม่ำเสมอ คงจะเพลียจนหลับไป

ทำให้คูเปอร์ยันกายลุกขึ้นแล้วถอดส่วนที่แข็งแรงออกจากตัวพร้อมกับเกาะป้องกันรุ่นบางเฉียบ

จากนั้นจึงใช้ผ้าขนหนูมาพันรอบเอวสอบแล้วหยิบซองบุหรี่ออกไปหน้าทีวี ไม่เหลียวหลังมาสนใจร่างบางสักนิด ถ้าเป็นเมื่อก่อนคงจะเช็ดเหงื่อทำความสะอาดเพื่อให้เธอนอนหลับอย่างสบายตัว

แต่ตอนนี้ไม่จำเป็น

แพร์พีญาเป็นเพียงสินค้าที่ซื้อใช้ชั่วคราวก็เท่านั้น

 

แสงแดดสาดส่องผ่านผ้าม่านในเวลาตอนเช้าของอีกวัน คนบนเตียงที่เพิ่งจะรู้สึกตัวเริ่มขยับร่างกายเคลื่อนไหวโดยการยันตัวพิงพนักเตียง ใช้ผ้าห่มคลุมร่างที่ไร้เสื้อผ้า แล้วสอดสายตามองหาคนที่ทำให้เธอมีสภาพแบบนี้

จนกระทั่งเห็นว่าคูเปอร์กำลังพิงโซฟาหลับอยู่ ทั้งที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว

เธอจึงเลือกที่จะหนีเข้าห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายบ้าง จะได้เตรียมตัวออกจากที่นี่ทันทีที่ได้สิ่งที่ต้องการ

ไม่นานแพร์พีญาก็เดินออกมาด้วยชุดเดิมของเมื่อวาน ก่อนจะสบตาดุดันคู่นั้นที่ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

ฟึ่บ!

เขาวางเช็คโดยที่ไม่พูดอะไร

แต่ก็ดี...เพราะเธอเองก็อยากจบทุกอย่างแล้วเหมือนกัน

ทว่าทันทีที่หยิบแผ่นกระดาษบางเฉียบขึ้นมา เธอถึงกับชะงักเบิกตากว้างโตหันไปมองคนที่นั่งไขว้ห้างไร้ความรู้สึกตรงหน้า

“เข้าใจอะไรผิดรึเปล่า” แพร์พีญาแบมือถามด้วยความงุนงง

“...” คูเปอร์เงียบไม่แม้แต่จะหันไปมองท่าทีพวกนั้น

“นายจะเล่นตุกติกอะไรอีก”

ฟึ่บ!

“ฉันไม่ได้ตุกติกอะไรทั้งนั้น เสร็จงานแล้วก็กลับไปซะ” พูดจบเขาก็ลุกขึ้นยืนด้วยหน้านิ่ง ๆ พร้อมเอ่ยปากไล่ทันที

“แต่ฉันบอกนายว่าห้าแสนไม่ใช่ห้าหมื่น” คราวนี้ร่างบางแทบจะคุมอารมณ์ไม่อยู่ ตวาดออกมาเสียงดังลั่นห้อง ไม่สนแล้วว่าเธอจะเสียเปรียบหรือไม่เพราะสุดท้ายเธอไม่มีอะไรจะเสียไปกว่านี้แล้ว

ทั้งที่เขาได้ในสิ่งที่สามารถดูถูกเธออย่างที่เขากล่าวหาแล้วยังจะอะไรกับเธออีก

“แต่ฉันยังไม่ได้รับปากว่าจะซื้อเธอในราคาห้าแสน” คูเปอร์เดินผ่านหน้าไม่ทุกข์ร้อนรู้หนาวกับการกระทำตัวเอง

“...” มือบางกำหมัดแน่น ตัวสั่นชาแทบจะกลั้นน้ำตาไม่อยู่

ผู้ชายคนนี้ไม่เคยให้ค่าเธอเลย ผ่านมากี่ปีเขาก็ยังเป็นเขา

หลอกล่อด้วยคำพูด

‘แพรคบกับพี่นะ’

‘พี่คูเปอร์~’

‘พี่แสดงออกไม่ชัดอีกเหรอ...ว่าพี่รู้สึกแบบไหนกับแพร’

เขาทำดีหวังผล

สุดท้ายก็ผลักเธอตกนรกเพียงคนเดียว

“ห้าหมื่นก็มากเกินพอแล้ว”

ก่อนที่คูเปอร์จะเอ่ยน้ำเสียงดูถูกอีกครั้งโดยไม่คิดจะหันกลับมามองร่างบางที่เขาใช้จนคุ้มทั้งคืน

“คูเปอร์ ฉันขอร้องล่ะ นายอย่าแกล้งฉันด้วยวิธีนี้ได้ไหม”

แพร์พีญาหมุนตัวกลับไปพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเคลือ ภายในใจร้อนระอุ ข่มใจไว้ เย็นไว้ เธอขอแค่ได้เงินครบพอค่ารักษาพีพีก็เท่านั้นแล้วผู้ชายคนนี้จะไม่มีทางเกี่ยวพันกับชีวิตเธออีกอันขาด

“คูเปอร์!” ร่างบางเอ่ยเรียกคนตัวสูงให้หันมาเผชิญหน้า

ทว่า...

ครืดดด ครืดดด

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะทำให้ร่างสูงใหญ่ล้วงกระเป๋ากางเกงแล้วเลี่ยงไปรับสายแทน

“อืม”

“ปู่เป็นไร!?”

“อืม ฉันจะไปเดี๋ยวนี้”

เรียวขายาวก้าวเท้าเพื่อออกจากห้อง

“คูเปอร์” แต่แพร์พีญาเลือกที่จะเอ่ยชื่อขอร้องเขาอีกครั้ง

ความเงียบจากอีกฝั่งส่งผลต่อความปวดร้าวในใจเป็นอย่างมาก

“ฉันจำเป็น เงินก้อนนี้มันสำคัญมาก นายช่วยฉันหน่อยได้ไหม...”

ไม่ทันจบประโยคร่างสูงก็เอื้อมมือเปิดประตูออกไปทันที เขาไม่สงสาร ไม่คิดจะฟังใด ๆ และไม่คิดจะหันกลับไปมอง

ปัง!

บานประตูปิดสนิทตามแรงอารมณ์

ตามด้วยร่างบอบบางที่ทรุดลงไปนั่งกับพื้น ปาดน้ำตาที่ไหลรินอาบพวงแก้ม

เจ็บพอแล้วใช่ไหม

โดนหลอกให้หลงกลอีกแล้วใช่ไหม

‘พี่เปอร์ล่ะคะ’

‘นายน้อยไปสนามบินแล้วครับ’

‘สนามบิน!?’

‘ครับ’

‘แต่เขานัดฉันให้มาเจอวันนี้แล้วเขาจะไปสนามบินทำไม!?’

‘นี่คุณยังไม่รู้อีกเหรอว่านายน้อยจะไปญี่ปุ่นและไม่กลับมาเมืองไทยอีก’

“ฮึก!” มือบางปาดไล่น้ำตา เตือนตัวเองกี่ครั้งแล้วว่าจะไม่รู้สึกแบบนี้อีก

ทว่า...แผลเก่าที่เคยโดนทำร้ายแค่สะกิดนิดเดียวก็บาดเจ็บจนเกือบปางตาย

 

 

 

---------------------------------

แงๆ อยากได้คนดีคนเดิมกลับมา ความอ่อนโยนหายไปไหนหมดแล้วเหลือแค่ยอมกายแต่ห้ามใจ

จุกและหน่วงแทนทั้งคู่เลย

🔥

ฝากนิยายในเซต ‘เมีย’ ด้วยจ้า

เฮียคริส เมียประมูล

เฮียเคน เมียนอกระบบ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว