ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

EP.1 หมาป่า

 

 

Talk หมาป่า

 

"เห้ย!..ริว วันนี้ไม่เข้าผับหรอวะ?" เสียงของไทแทนเอ่ยถามผม ก่อนที่ผมจะหันไปมองมัน

 

"ไปดิ...แต่เดี๋ยวรอเพื่อนก่อน!" ผมตะโกนบอกมัน

 

"เพื่อนที่ว่านี่ใช้น้องลูกกวางรึเปล่าว้า~"

 

"อย่าๆ...มึงอย่าลามปาม ลูกกวางกูเรียกได้คนเดียวเว้ย!" ผมบอกมัน เริ่มรู้สึกตะหงิดๆใจเมื่อไอ้เพื่อนตัวดีของผมมันบังอาจมาเรียกหนูดีว่าลูกกวาง

 

สวัสดีครับ ผมชื่อริว หรือ ภาณุเมศธนัน ปัญจรักษ์ โภคิน อยู่ปีสี่ หลายๆคนอาจคุ้นชื่อนามสกุลนี้ดี เพราะต้นกำเนิดของตระกูลผมมันเป็นต้นกำเนิดจากทางจีนตั้งแต่ทวดผมแล้ว

 

ทำให้ชื่อเสียงของตระกูลผมมันดังอยู่พอสมควร และผมเองก็เป็นลูกชายคนเดียวของบ้านด้วย แต่ไม่ใช่ลูกคนเดียวนะ เพราะยังมีน้องสาวอีกคนที่ตอนนี้อยู่มัธยมปลายอยู่เลย

 

"เออๆ งั้นรอต่อไปละกัน กูไปรอมึงที่ผับนะ...แม่งคลั่งรักขนาดนี้ยังปากแข็ง"

 

"มึงรีบไสหัวไปเลยไอ้แทน!" ผมว่าให้ก่อนที่มันจะหัวเราะแล้วรีบวิ่งออกไปจริงๆ

 

แล้วนี่ยัยลูกกวางมันทำอะไรอยู่ ทำไมนานจังวะ นี่มันถึงเวลาเลิกคาบสุดท้ายแล้วนะ

 

ผมคิดพลางเดินก้าวไปหาใครบางคนที่อยู่ข้างในตึก การตลาด นี่ก็สงสัยอยู่ว่าทำไมอยากเรียนการตลาด บอกให้มาเรียนวิศวะด้วยกันก็ไม่มา ลำบากต้องคอยตามคุมยากอีก

 

ยิ่งมีตัวผู้มาตอมบ่อยอยู่

 

"แล้วหนูดี พอเข้าใจที่อาจารย์สอนมั้ย ถ้าไม่เข้าใจนี่พี่ติวให้ได้นะ"

 

"หนูดีเข้าใจค่ะ พี่เก่งไม่ต้องห่วงนะคะ" เสียงหวานคุ้นหูดังลอยเข้ามาก่อนที่ผมจะรีบหลบอยู่หลังกำแพงฟังหนุ่มสาวคู่นี้คุยกัน

 

แม่งเผลอแป๊บเดียวมีผู้มาตอมอีกละ

 

"แต่พี่ว่าหน้าตาเรายังงงๆอยู่เลยนะ ให้พี่ติวให้ดีกว่า" หน้ามันไม่ไดงง ยัยนี่มันหน้าตาโงๆตั้งแต่เกิดแล้ว ไม่ต้องมาสะเออะหาข้ออ้างจีบว่าที่เมียกู

 

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูดีเข้าใจดี" นั่นก็ปฏิเสธได้หน่อมแน๊มมาก อยากจะบอกเหลือเกินว่าตอบไปเลยมีคนคุมอยู่แล้ว!

 

"แต่พี่ว่า-"

 

"หนูดีมันมีคนติวให้อยู่แล้ว ผมว่าพี่เก่งไม่ต้องลำบากหรอกครับ" ผมพูดพร้อมกับหมุนตัวไปดักสองคนนี้ไว้ ก่อนจะเห็นรอยยิ้มดีใจของหนูดี

 

"ริว...มารอหนูดีหรอ!?"

 

"อือ" ผมครางรับก่อนจะดึงแขนหนูดีมาไว้ข้างๆตัว

 

"น้องริว...ใช่น้องที่คนเขาลือว่าเป็นเพื่อนที่หวงเพื่อนมากใช่รึเปล่า?" ผมรู้สึกว่าไอ้นี่มันกวนแปลกๆ เพราะมันย้ำคำว่าเพื่อนเสียงหนัก

 

เดี๋ยวมึงเจอ!!

 

"ครับ...พี่มีปัญหาอะไรรึเปล่า?" ผมใช้ลิ้นดันกระพุงแก้มตัวเองอย่างยียวนตามสไตล์ พลางเลิกคิ้วขึ้นสูง

 

"เปล่าหรอกครับ..พี่ก็แค่ อยากฝากตัวน่ะครับ เพราะพี่ว่า พี่เริ่มชอบเพื่อนเราขึ้นมาจริงๆซะแล้ว" มันพูดท้าทายผมจริงๆนะ

 

ทั้งสายตาท่าทาง แววตาของมันเด่นชัดเจนว่ามันกำลังท้าทายผม และแน่นอนว่าคนที่กล้ามาท้าทายคนแบบผม มันต้องเจอกับอะไร

 

ผมกระตุกยิ้มก่อนจะเดินเข้าไปใกล้คนทีมีความสูงไล่เลี่ยกัน แล้วจับที่ไหล่ของมันข้างนึงก่อนจะออกแรงบีบ

 

"ผมว่า...พี่ไม่ได้ชอบหนูดีหรอกครับ พี่แค่อยากเป็นพี่ชายของหนูดีมากกว่า...ใช่มั้ยครับ"

 

"กะ..แก" คนตรงหน้าแค่นเสียงเรียกผมผ่านไรฟันที่ขบกัดกันแน่น

 

"เพราะถ้าพี่ชอบมันจริงๆ คลับที่เพิ่งจะเปิดใหม่ของพี่ มันอาจถูกปิดลงก็ได้" ผมยิ้มร้ายก่อนจะดันมันออกไปเบาๆ แล้วหันมามองยัยตัวเล็กที่มองผมตาแป๋วเหมือนลูกกวาง

 

"ริว..พูดอะไรกับพี่เก่งอ่ะ หนูดีไม่เห็นได้ยินเลย"

 

"ไม่ต้องรู้หรอกมึงอ่ะ ยัยลูกกวาง กลับได้ละคุณลุงคุณป้าท่านรอ!" ผมเลือกที่จะเมินคำถามของมันแล้วใช้แขนคล้องคอเล็กให้เดินตามมา โดยไม่ลืมหันไปมองไอ้ตัวผู้ที่บังอาจมายุ่งกับแม่ลูกกวางของผมด้วยหางตา

 

ใช่...ทุกคนคิดถูกแล้วล่ะ ยัยหนูดีคือลูกกวางของผม เรารู้จักกันตั้งแต่อนุบาลจนถึงเรียนมหาลัยปีสี่ ผมเองก็จำไม่ได้ว่าเริ่มรักมันตั้งแต่เมื่อไหร่

 

แต่ที่แน่ๆจุดเริ่มต้นของเราคือเด็กคนนึงที่เกเรและชอบแกล้งเด็กอีกคนแค่นั้น

 

ตั้งแต่จำความได้คือผมชอบแกล้งหนูดี เพราะชอบเวลาที่เห็นมันเชื่อฟังผม ชอบทำตัวโหดใส่ เพราะชอบท่าทางหง่อยๆเหมือนกระต่ายนั่น

 

ชอบเวลาดวงตาลูกกวางที่มองผมราวกับออดอ้อนให้ผมปล่อยตัวเวลาโดนแกล้ง

 

แต่กลับไม่ชอบให้ใครมาแกล้งมัน ไม่ชอบให้ใครมาทำให้มันร้องไห้เสียใจหรือเจ็บปวด ราวกับว่าผมสร้างตรรกะของตัวเองขึ้นมาแล้ว

 

ว่าคนที่แกล้งหนูดีได้ ต้องเป็นผมคนเดียวเท่านั้น ไม่มีใครมายุ่งมาวุ่นวายหรือมาทำให้ยัยลูกกวางกลัวได้นอกจากผม

 

จนกระทั่ง เรากลายเป็นเพื่อนสนิทกัน หนูดีไม่ค่อยมีเพื่อนผู้หญิงเพราะถูกผมลากตัวไปไหนมาไหนตลอดเวลาที่อยู่มัธยม แม้กระทั่งกินข้าวก็ต้องมานั่งกินกับกลุ่มพวกผมที่มีผู้ชายทั้งหมด

 

จนมีช่วงนึงที่หนูดีโดนบูลลี่เรื่องการคบเพื่อน แต่ก็อย่างที่รู้ ไม่ว่าใครหน้าไหนที่มายุ่งวุ่นวายให้ยัยลูกกวางไม่สบายใจ ผมปล่อยไปไม่ได้

 

จนกระทั่งเข้ามหาลัย ผมเองก็บังคับให้มันสอบเข้ามหาลัยเดียวกันคณะเดียวกัน ใช่ผมบังคับให้มันสอบเข้าคณะเดียวกัน

 

แต่เสียดาย มันสอบวิศวะไม่ติด มันเลยหันไปที่การตลาดแทน ซึ่งตอนแรกผมโคตรที่จะคัดค้านเลย แต่สุดท้ายก็ต้องยอมเพราะคำขู่ของมัน

 

"ถ้าหนูดีเข้าวิศวะ หนูดีจะจีบผู้ชายทั้งคณะเลยคอยดู!"

 

ประโยคนั่นมันอาจไม่ดูน่ากลัวสำหรับใครหลายๆคน แต่มันน่ากลัวมากๆสำหรับผม เพราะผมเองคงไม่สามารถไปตามกระทืบผู้ชายพวกนั้นหมดแน่

 

ผมรักหนูดี ข้อนี้ผมรู้ตัวดี แต่เพราะหนูดีคิดกับผมแค่เพื่อน ผมจึงไม่สามารถจะบอกความในใจให้มันรับรู้ได้ เพราะกลัวว่าจะต้องเสียมันไป

 

จึงได้แค่แอบรักมันและอยู่ในโซนเฟรนแบบนี้ไปเรื่อยๆ เวลาจะมีคนมาจีบก็อ้างหาเหตุผลว่าผู้ชายพวกนั้นมันมาจีบหวังล่อซิงมันเฉยๆ

 

หนูดีเองก็เชื่อผมนะ เพราะมันไม่ชอบผู้ชายที่เข้าหาซักคน มันเคยบอกว่ามันกลัว ซึ่งผมเองก็ไม่เข้าใจหรอกว่ามันกลัวอะไร ได้แต่อยู่เป็นไม้กันหมาให้มันแบบนี้ตลอดมา

 

แต่เชื่อเถอะ...

 

ต้องมีซักวันที่มันจะต้องเป็นของผม

 

และนั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของผมกับหนูดี

 

_________________________________

 

หมาป่าของเราแยกเขี้ยวแล้วน้าาาาาา ไหนใครเชียร์คู่นี้รอคู่นี้อยู่บ้างงงงง EP.ต่อไปเตรียมพบกับลูกกวางได้เลยจ้าา

 

#           #     ฮาโหลล!! ไรท์เป็นนักเขียนมือสมัคเล่น ใช้นามปากกาว่า nunbusin นั่นเอง  ไรท์อยากลองมาแต่งนิยายดู ที่จริงก็ได้มีประสบการณ์จากการอ่านนิยายมาบ้างแต่ไม่รุ้ว่าจะสู้รุ่นพี่คนอื่นๆได้รึเปล่า แต่ก็อยากจะฝากนิยายของไรค์ไว้หน่อยน้าาา~

##นิยายของไรท์จะเป็นแนวทั่วไปนะคะ ไรท์อยากลองแต่งหลายๆแนวเลย และจะแต่งจนจบเรื่องก่อนที่จะติดเหรียญทั้งหมด 

 

#

 สุดท้ายนี้ไรท์ขอฝากเรื่องคอมเม้นหน่อยนะคะ ไรท์จะยอมรับคำติชมทุกคำด้วยความยินดีค่ะ แต่คำติไรท์ขอเป็นคำที่สร้างกำลังใจมากกว่าบั่นทอนจิตใจกันนะคะ เพราะส่วนตัวไรท์เซนซิทีฟกับเรื่องแบบนี้มาก ขอบคุณรีดเดอร์ทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ รักรีดน้าา^^

#

 

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น