email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๖ ให้หยุดไหมครับ

ชื่อตอน : บทที่ ๖ ให้หยุดไหมครับ

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2564 07:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๖ ให้หยุดไหมครับ
แบบอักษร

ฌานมองคนที่มองไปที่เตียงแล้วใบหน้าแดงก่ำอย่างเอ็นดู เธอหันมามองค้อนเขา ก่อนจะว่า 

“ฉันอยู่คนเดียว จะให้เบียดกับใครคะ” 

“ครับ” เขาตอบรับยิ้ม ๆ โดยไม่ได้พยายามจะค้านคำพูดเธอ ก่อนบอกพร้อมผายมือและเดินนำเธอไป “ห้องน้ำทางนี้ครับ” 

มินตราเดินตามมาชะโงกดูห้องน้ำที่เขาเปิดประตูให้ แล้วว่า 

“ขอเข้าไปดูข้างในได้ไหมคะ” 

“เชิญครับ” เขาว่าพร้อมผายมือ 

หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องน้ำ กวาดตามองไปรอบ ๆ สีหน้าเธอดูพึงพอใจกับสิ่งที่เห็น และเขาหวังว่าเธอจะพอใจมากพอที่จะตกลงเช่าห้องพักแห่งนี้จากเขา เขาอยากให้เธออยู่ที่นี่ ไม่ใช่แค่เพราะจะได้ง่ายต่อการเจอกันเพียงอย่างเดียว แต่การที่เธอเล่าถึงชีวิตที่ถูกพ่อแม่ควบคุมมาตลอดของเธอ เขาก็เห็นใจ และอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้ว่าเธอจะไม่สามารถใช้ชีวิตด้วยตัวคนเดียวได้ อย่างน้อยการที่เธอเช่าคอนโดฯ เขาอยู่ ก็ทำให้เธออยู่ในสายตาเขาแทบจะตลอดเวลา ทำให้เขาหายห่วงไปเปลาะหนึ่ง เพราะแม้ว่าเรื่องหน้าที่การงานเธอจะก้าวหน้าถึงระดับผู้จัดการแผนก แต่ในเรื่องชีวิต เธอเหมือนนกน้อยที่เพิ่งจะบินจากรังเท่านั้นเอง 

“ห้องน้ำสวยมากเลยค่ะ” หญิงสาวหันมาเอ่ยกับเขา เธอลูบมือไปมาบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าซึ่งเป็นหินอ่อนที่เขาสั่งพิเศษมาจากอิตาลีด้วยท่าทางชื่นชม 

“ชอบไหมครับ”  

“ชอบค่ะ แต่ฉันอาจจะไม่มีเงินพอจ่ายค่าเช่า” 

“เรื่องนั้นไว้ก่อนเถอะครับ ไปดูห้องนอนอีกห้องไหม” 

“ค่ะ” เธอพยักหน้า แล้วเดินตามเขาออกจากห้องนอนใหญ่ไปยังห้องนอนเล็กอีกห้อง 

หลังจากดูห้องนอนครบทั้งสองห้องแล้วฌานก็พามินตรากลับออกมาที่ห้องนั่งเล่น เขาเดินไปปิดม่านที่เปิดทิ้งไว้ด้านหนึ่ง ปากก็บอก 

“วิวกลางคืนสวยนะครับมีน”  

มินตราเดินมายืนมองผ่านผนังกระจกด้านที่เขายังไม่ปิดม่านออกไปยังวิวกลางคืนของกรุงเทพมหานคร แสงไฟวิบวับในยามค่ำคืนจากมุมมองบนตึกสูงสวยงามตระการตา ก่อนที่เขาจะซื้อห้องชุดใหม่ที่เป็นเพนต์เฮาส์ มีขนาดใหญ่กว่านี้ เขาเองก็เคยอาศัยอยู่ที่นี่ เขาชอบความเงียบสงบในยามค่ำคืน เพราะแม้ว่าคอนโดมิเนียมแห่งนี้จะอยู่กลางเมือง แต่เพราะความสูงของตึกก็ทำให้ไม่มีเสียงการจราจรอันวุ่นวายจากข้างล่างดังขึ้นมาถึงบนนี้ หลังเหน็ดเหนื่อยกับงานในหน้าที่ผู้บริหาร เขามักจะนั่งดื่มตามลำพังอยู่ในห้องนั่งเล่น ทอดตามองวิวกลางคืนของเมืองหลวงด้วยความรู้สึกผ่อนคลาย และเขาอยากให้เธอได้สัมผัสประสบการณ์เดียวกันกับเขา 

“ฉันชอบที่นี่นะคะ แต่...” 

“ทำไมต้องมีแต่” เขาถามก่อนที่เธอจะพูดจบ 

มินตราทำท่าถอนหายใจ ก่อนจะตอบ 

“มันหรูหราเกินฐานะฉันไปค่ะ ฉันอยู่คนเดียว แค่ห้องสตูดิโอ หรืออย่างมากก็หนึ่งห้องนอนก็พอแล้ว แต่ที่นี่สองห้องนอน สองห้องน้ำ ห้องนั่งเล่น มันเหมือนบ้านที่ใหญ่เกินไปสำหรับฉัน แล้วก็...ฉันคงไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าคุณหรอกค่ะ” 

“ผมไม่หน้าเลือดหรอกครับ” 

“ไม่ต้องหน้าเลือดหรอกค่ะ ราคาเช่าตามราคาตลาดฉันก็ไม่มีเงินจ่ายแล้ว” 

“ผมคิดคุณไม่แพง” 

มินตรามองหน้าเขา สีหน้าเธอลำบากใจ 

“ไม่แพงของคุณเดือนละเท่าไหร่คะ” 

“หมื่นนึง” 

“หมื่นนึง! คุณจะบ้าเหรอ” เธอว่าเสียงสูง 

“ทำไม แพงไปเหรอครับ งั้นคุณจ่ายได้เท่าไหร่” 

“แพงอะไรเล่า ถ้าจะคิดแค่หมื่นเดียว ทำไมไม่ให้อยู่ฟรีให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยล่ะ” 

“ถ้าให้อยู่ฟรีมีนก็ไม่อยู่” 

“หมื่นเดียวฉันก็ไม่อยู่” 

“ทำไมล่ะครับ” 

“ก็เพราะมันไม่ต่างกับอยู่ฟรีไงคะ” 

“ไม่ต่างตรงไหน มีนต้องจ่ายค่าเช่า ผมก็ได้รับค่าเช่า ตอนนี้ห้องว่างเพราะคนเช่าเก่าเพิ่งย้ายออก ผมก็ขาดรายได้” 

“แต่ถ้าคุณให้คนอื่นเช่า คุณจะได้ค่าเช่ามากกว่าให้ฉันเช่าเยอะมากนี่คะ” 

“แต่ตอนนี้ยังไม่มีคนเช่า และรายรับผมเป็นศูนย์ครับ และก็ไม่รู้ด้วยว่าจะมีคนเช่าคนใหม่เมื่อไหร่” 

มินตราถอนหายใจยาว เธอทำสีหน้าครุ่นคิด ก่อนจะแบ่งรับแบ่งสู้ 

“ขอฉันคิดดูก่อนได้ไหมคะ ยังไม่ได้ลองดูที่อื่น ๆ เลย” 

“ก็ได้ครับ” เขาบอก เดินไปจับมือเธอทั้งสองข้าง มองเข้าไปในตาเธอ แล้วบอกอย่างจริงใจ “ผมอยากให้มีนอยู่ที่นี่ มีนบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันแล้ว ผมแค่อยากช่วยเพื่อน คอนโดฯ ผมใกล้สำนักงานใหญ่ลาคาซ่ามาก มีนจะไปทำงานสะดวก แล้วผมก็รู้ว่ามีนอาศัยอยู่ในที่ที่ปลอดภัย เก็บเอากลับไปคิดก่อนก็ได้ แล้วผมจะรอฟังการตัดสินใจที่เป็นเหตุเป็นผลของมีนนะครับ” 

มินตราส่งค้อนให้เขา ก่อนถามอย่างประชด 

“การตัดสินใจที่เป็นเหตุเป็นผลหมายถึงตกลงใช่ไหมคะ” 

“ครับ” 

หลังได้ยินคำตอบรับตรง ๆ ไม่มีเหนียมอายของเขามินตราก็ส่งค้อนมาให้อีกครั้ง ก่อนว่า  

“ฉันกลับก่อนดีกว่าค่ะ ขอบคุณอีกครั้งที่พามาดูห้องนะคะ ฉันจะพยายามให้คำตอบคุณอย่างเร็วที่สุด” 

“ผมหิว ไปหาข้าวกินกันดีกว่า” เขาชวน เดินไปปิดม่านอีกฝั่งที่ยังเปิดอยู่ ก่อนพาเธอเดินตรงไปยังประตูทางออก 

“ฉันอยากกลับแล้ว กว่าจะกินข้าว กว่าจะกลับถึงโรงแรมคงดึก วันนี้ประชุมทั้งวัน ล้ามาก อยากรีบกลับไปพักผ่อนค่ะ” เธอตอบ ซึ่งเป็นคำปฏิเสธกลาย ๆ 

“ไปกินที่เลอฟาก็ได้ กินเสร็จมีนจะได้พักผ่อนเลย”  

เลอฟาคือโรงแรมที่เธอพัก และไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องกลับโรงแรมและกินข้าวเย็น เมื่อเขาเสนอให้ไปกินข้าวที่นั่น มินตราจะมีเหตุผลอะไรมาปฏิเสธเขาอีก ซึ่งก็เป็นอย่างที่เขาคิด เพราะในที่สุดเธอก็ให้คำตอบที่เขาพอใจ 

“ก็ได้ค่ะ” 


ท่านประธานก็คือไม่รับคำปฏิเสธเลย เอาจนได้นะคะ ส่วนชื่อบทนั้น ล่อแหลมมาก หยุดอะไรคะท่านประธาน ใครอยากรู้ตามอ่านต่อคืนนี้นะคะ
ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว