ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่1 กลับมา

ชื่อตอน : ตอนที่1 กลับมา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ส.ค. 2564 15:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่1 กลับมา
แบบอักษร

ตึกๆกึกๆๆๆ

"เสียงอะไร หวังว่าคงไม่ใช่เสียงโจรที่ไหนหรอกนะ" หญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้น

"เสียงโจรไม่เท่าไหร่หรอกป้าฉันกลัวว่าจะไม่ใช่เสียงคนแต่เป็นเสียง.... เสียงคุณผู้หญิงนะสิป้าพร" สาวใช้อีกคนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นๆหวั่นใจเหลือเกินว่าจะเป็นนายหญิงของบ้านที่จากไปนานหลายปี

"ตบปากตัวเองเลยยัยน้ำหวานพูดจาอะไรระวังปากแกเอาไว้ด้วย"

"ป้าพูดแบบนี้แสดงว่าไม่กลัว"

"ไม่กลัวโว้ยยย.... "

"แหมเสียงสั่นเลยนะป้าไหนว่าไม่กลัวไง แต่จะว่าไปเมื่อกี้ฉันเหมือนได้ยินเสียงรถแล่นออกไปนะไม่แน่อาจจะเป็นคุณวินก็ได้นะป้า แต่วันนี้คุณวินบอกว่าจะนอนที่โรงพยาบาลนี่ป้าหรือคุณวินจะลืมของ"

 

"ข้าจะไปรู้กับเอ็งไหมข้าว่าเราแอบย่องไปดูให้แน่ใจดีกว่าถ้าเป็นโจรจริงจะได้จัดการได้ทันท่วงที"

 

"แล้วถ้าไม่ใช่โจรแต่เป็นอย่างที่หนูกลัวล่ะป้า"

"เอ็งไม่ต้องกลัวไปข้ามีพระดี" พูดพร้อมกับล้วงเอาพระชื่อดังที่คล้องคอออกมาจากในเสื้อยกขึ้นสาธุ

"โห...ป้าแล้วบอกว่าไม่กลัว เท่าที่นับดูก็หลายองค์อยู่นะนั่น"

"ไปๆรีบไปดูถ้าเป็นโจรจริงป่านนี้ไม่ยกเค้าบ้านคุณท่านไปครึ่งหลังแล้วรึไง"

"งั้นป้าไปก่อน โบราณท่านว่าเดินตามหลังผู้ใหญ่หมาไม่กัด"

"ทีอย่างนี้เอ็งเคารพข้าเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาเลยนะ"

เมื่อเดินตามเสียงมาเรื่อยๆก็เจอเงาตะคุ่มๆเหมือนกำลังยกกำลังลากอะไรซักอย่างขึ้นไปบนชั้นสองของคฤหาสน์

ฟรึ่บ....ไฟทั่วทั้งชั้นของชั้นแรกสว่างขึ้น

 

"หยุดนะแกเป็นใครกล้าดียังไงริอาจมาเป็นหัวขโมย" เสียงสาวใช้เอ่ยขึ้นเมื่อไฟสว่างและมองเห็นหญิงรูปร่างดีมองข้างหลังยังอดชื่นชมในรูปร่างของหญิงสาวไม่ได้

 

"ถอยออกมาซะดีๆอย่าให้ต้องใช้กำลัง"

"หึ ของทุกชิ้นในบ้านฉันจะเอาไปทิ้งหรือเอาไปขายซักชิ้นสองชิ้นหรือจะขายทั้งหมด ฉันว่าท่านก็คงไม่ว่าอะไรหรอก" ร่างบางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกเหมือนเป็นคำพูดล้อสาวใช้ ทั้งที่ยังหันหลังอยู่

"หนอย.....แต่เอ๊ะ มองจากรูปร่างแล้วอย่างนี้ไม่น่าจะเป็นโจรได้ หรือว่าคุณจะเป็น เมียน้อยคุณผู้ชาย!!!!!!"

คำพูดของสาวใช้เล่นเอาคนที่ยืนหันหลังมองบนและอดไม่ได้ที่จะอมยิ้มและหัวเราะออกมาเบาๆนี่จินตนาการเจ้าหล่อนล้ำเลิศถึงเพียงนี้เลยหรือนี่

 

“ฉันเป็นมากกว่าเมียน้อยของคุณผู้ชายซะอีก”

คำพูดของหญิงสาวเล่นเอาคนทั้งสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังยกมือขึ้นมาทาบอก แต่ก่อนที่สาวใช้ทั้งสองจะช็อคไปมากกว่านี้ หญิงสาวที่ยืนหันหลังอยู่ก็ค่อยๆหันกลับไปสบตากับสาวใช้ทำให้เห็นว่าในมือของทั้งสองถือด้ามไม้กวาดพร้อมรบเต็มที่ แล้วทั้งสองก็ยกมือขึ้นป้องปากแล้วผสานเสียงพูดออกมาพร้อมกันด้วยความตกใจยิ่งกว่าเห็นผีซะอีก

"คุณหนู!!!!!"

ป้าพรถึงกับทิ้งไม้กวาดแล้วเข้ามากอดคุณหนูของบ้านพร้อมกับลูบๆคลำๆไปทั้งตัว จับหันซ้ายหันขวา

 

"คุณหนูของป้าคุณหนูจริงๆด้วย มาทำไมไม่บอกคะ แล้วมายังไงคะทำไมไม่มีใครรู้ หิวมั้ยคะทานอะไรมารึยังจะทานอะไรไหมคะเดี๋ยวป้าเตรียมให้ เอ๊ะหรือว่าจะขึ้นไปหาคุณท่านก่อนป้าว่าเดี๋ยวป้าไปตามให้ดีกว่า หรือว่าคุณหนูจะไปอาบน้ำก่อนคะ งั้น...คุณหนู"

 

มากมายคำถามที่หลั่งไหลออกมาจากป้าพรที่ฟังแทบจะไม่ทันว่าแกถามอะไรบ้าง ก็ป้าแกเล่นแร็ปรัวขนาดนั้น นี่ยังงงว่าป้าแกหายใจทางไหน

"พอก่อนค่ะป้าพรใจเย็นๆนะคะ"

"ขอโทษค่ะคุณหนูป้าดีใจไปหน่อย" ป้าพรเอ่ยขึ้นขณะที่ยังไม่คลายอ้อมกอดออกแม้แต่น้อย

"เสียงอะไร ใครมาดึกดื่น" เสียงทุ้มกังวานชายผู้เป็นคุณประมุขของบ้าน

 

"ยัยหนู!!!" เสียงที่เอื้อนเอ่ยออกมาด้วยความแผ่วเบาแต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นใจไม่น้อยพร้อมกับร่างของชายสูงวัยที่ค่อยๆเดินลงบันไดไปโอบกอดลูกสาวคนเดียวที่เป็นที่รัก

 

"มายังไงลูกดึกดื่นทำไมไม่บอกพ่อจะได้ให้คนไปรับ"

 

"เซอไพร์ทไงคะ ถ้าบอกก็ไม่เห็นอะไรดีๆนี่อุตส่าแอบมากะว่าจะไม่ให้ใครแถวนี้ไหวตัวทันจะได้รู้ว่าใครบางคนแถวนี้ดูแลคุณพ่อดีรึเปล่าหรือว่าปล่อยทิ้งๆขว้างๆน่ะค่ะ"

 

คำพูดเชิงล้อเล่นกับผู้เป็นพ่อแต่สายตากลับส่งไปปะทะกับผู้หญิงอีกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยาของพ่อที่หลบตาไม่กล้าแม้แต่จะสบตา ถึงแม้ที่ผ่านมาก็พอจะรู้ว่าแม่เลี้ยงของหล่อนนั้นไม่ได้เป็นคนที่จิตใจไม่ดีแถมยังดูแลพ่อของหล่อนได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ถึงอย่างนั้นหล่อนก็ปฏิเสธความรู้สึกลึกๆไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้ คือคนที่มาใช้ชีวิตทับรอยผู้เป็นแม่เพียงคิดแค่นี้ก็พาลทำให้เจ็บปวด เพราะกลัวว่าผู้เป็นพ่ออาจจะลืมเลือนแม่ของหล่อนไปจากหัวใจ

"กลับมาเหนื่อยๆพ่อว่าขึ้นไปพักผ่อนดีกว่า นี่ก็ดึกมากแล้ว"

"ค่ะ งั้นหนูขึ้นข้างบนก่อนนะคะ" ทันทีที่ก้าวเข้ามาในห้องฉันก็ล้มลงเตียงกว้างที่แสนคิดถึง

 

เช้าวันต่อมา

ภายในบ้านกับเป็นวันที่วุ่นวายเพราะแม่บ้านทั้งหลายต้องเตรียมอาหารโปรดต้อนรับคุณหนูของบ้าน

 

"หูยเมื่อคืนเกือบไปแล้วนะป้าเกือบฟาดหัวคุณหนูเข้าให้นี่ฉันยังขนลุกอยู่เลยคิดไม่ออกถ้าฟาดลงไปจริงโอ้ยอีน้ำหวานนอกจากจะตกงานแบบฟ้าผ่าแล้วยังจะได้ไปนอนตารางคนส่งข้าวส่งน้ำยังหาไม่ได้ฉันนี่ยังขอบคุณพ่อแก้วแม่แก้วที่รั้งฉันไว้ก่อน แต่จะว่าไปคุณหนูนี่ส๊วย..สวยนะป้าเห็นแต่ในรูปว่าน่ารักแล้วตัวจริงนึกว่าตุ๊กตา"

"ขนาดนั้นเลยหรอพี่น้ำหวาน" เสียงแม่บ้านอีกคนที่ช่วยจัดเตรียมโต๊ะอาหารพูดขึ้น

"ก็ใช่น่ะสิ หุ่นนี่ก็ดี๊ดี ปากนิดจมูกหน่อย ผิวนี่ก็ขาวแทบจะเรืองแสงได้อยู่แล้ว ฉันเห็นใกล้ๆนะยังตะลึงเลยไม่เชื่อถามป้าพรแกดูเห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตั้งแต่อยู่ในครัวชื่นชมไม่ขาดปาก"

"ก็แหงล่ะสิคุณหนูของข้าต้องสวยมากอยู่แล้วเพราะคุณผู้หญิงก็สวยมากไม่แปลกหรอกที่คุณหนูจะสวย" พูดพร้อมกับหัวเราะระรื่น "นี่ถ้าคุณวินมาเห็นนะข้าว่าต้องตะลึงแน่ๆเกือบ 5 ปีแล้วสินะที่จากกันไป"

 

เวลาอาหารเช้ามาถึงทุกคนในบ้านต่างนั่งประจำที่ของตน แต่ที่แปลกคือปกติห้องอาหารจะจัดเพียงสี่ที่เท่านั้นแต่ทำไมวันนี้กลับเพิ่มขึ้นมาอีกที่

"นี่พี่กฤตวันนี้มีเพื่อนพี่มาทานอาหารเช้าที่บ้านหรอ หรือว่า ทนายประจักษ์มาบ้านเราครับแต่ผมก็ไม่เห็นรถใครนะ" เสียงของผู้เป็นน้าชายถามขึ้น

 

"หึ ไม่มีใครมาหาฉันหรอกตากรณ์"

"อ้าว แล้วถ้าไม่ใช่เพื่อนพี่แล้วอีกที่ของใคร หรือว่าเพื่อนเราตาวิน"

นายแพทย์หนุ่มถึงกลับรีบตอบปฏิเสธ "ไม่ใช่หรอกครับคุณกรณ์"

แล้วใครกันล่ะ ขณะที่น้าหนุ่มกำลังสงสัยก็มีเสียงใสๆที่คุ้นเคยดังขึ้นมา

"ของนินเองค่ะ"

"ยัยนิน นี่แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย" น้าชายที่รีบลุกไปกอดหลานสาวเพียงคนเดียวแน่นด้วยความตกใจและตื่นเต้นเป็นที่สุดที่เช้านี้กลับมีหลานสาวปรากฏตัวมาร่วมทานอาหารได้ทั้งที่ไม่คาดคิดมาก่อนว่าหลานสาวจะกลับมาโดยไม่ทราบข่าวคราว

ไม่เพียงสร้างความงุนงงให้กับผู้เป็นน้าชายเท่านั้น การปรากฏตัวของหญิงสาวยังทำให้นายแพทย์หนุ่มตกตะลึงไปตามๆกัน แต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะหลุดจากภวังค์ก็มีเสียงแทรกขึ้น

 

"ไงตาวินคุณนินสวยใช่ไหม" ป้าของเขาที่ได้ชื่อว่าเป็นแม่เลี้ยงของหญิงสาวได้พูดขึ้นกับเขาพอได้ยินกันสองคน ชายหนุ่มทำได้เพียงหลบตาผู้เป็นป้าของตน โดยหารู้ไม่ว่าการกระทำของชายหนุ่มได้ตกอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่ทั้งสองตั้งแต่ที่หญิงสาวได้ปรากฏตัวขึ้น

"เอ้า ทานข้าวกันเถอะ" เสียงของผู้เป็นพ่อเอ่ยขึ้นก่อนที่น้าหลานจะผละตัวออกจากกันและเข้านั่งที่ประจำของแต่ละคนซึ่งที่นั่งของหญิงสาวก็คือตรงข้ามกันกับนายแพทย์หนุ่มที่ตลอดเวลาที่รับประทานอาหารชายหนุ่มก็จะแอบมองหญิงสาวบ้าง และในบางครั้งเขาก็แอบสังเกตว่าหญิงสาวก็คอยมองมาที่เขาเช่นกัน

"พ่อคะวันนี้นินจะออกไปซื้อของใช้ส่วนตัวนิดหน่อยนะคะ เพราะกว่าของจากที่นู่นจะมาถึงคงอีกหลายวัน นินขอยืมรถคุณพ่อสักคันนะคะ"

"จริงสินะลูกยังไม่มีรถใช้เลยงั้นเอาอย่างนี้ วินวันนี้ว่างไหมช่วยไปกับลูกนินไปจัดการเรื่องรถให้ลูกนินหน่อยสิพอจะได้ไหม"

"เอ่อ....." ขณะที่วินกำลังจะตอบรับก็มีเสียงใสๆแทรกขึ้นมา

 

"ไม่เป็นไรค่ะคุณพ่อนินจัดการเองได้ค่ะ หนูโตแล้วเรื่องแค่นี้สบายมาก"

"ไม่เป็นไรเหมือนกันครับวันนี้ผมว่างเดี๋ยวผมจัดการให้ครับ"

 

เมื่อหญิงสาวได้ยินดังนั้นเขาก็รับรู้ถึงรังสีที่ถูกส่งมายังเขาผ่านสายตา แน่นอนเขาย่อมรู้ดีว่าลินินนั้นเกลียดขี้หน้าเขาแต่ไหนแต่ไร ตั้งแต่รู้จักหล่อนมาหล่อนไม่เคยแม้แต่อยากจะเกี่ยวข้อง อะไรที่เขาข้องเกี่ยวหล่อนแทบจะหลีกหนีให้ห่างส่วนนึงเขาก็พอจะรู้ว่าที่หล่อนเฉยเมยกับเขาอาจเป็นเพราะว่าเขาเป็นหลานชายของแม่เลี้ยงหล่อน แม้บางครั้งความดื้อรั้นของหล่อนจะน่าปวดหัวไปบ้าง แต่ถึงอย่างนั้นหล่อนก็ยังน่ารักมากในสายตาเขาอยู่ดี

"ดีๆงั้นฝากจัดการให้ด้วยนะตาวิน เอ้ายัยหนูกินเร็วๆสิลูกกินเสร็จจะได้ออกไปพร้อมกันเลย"

เมื่อผู้เป็นพ่อได้สรุปออกมาอย่างนั้นก็เล่นทำเอาเจ้าหล่อนหน้ามุ่ย กลืนข้าวไม่ลงกันเลยทีเดียวตอนนี้ฉันอยากจะกระโดดกัดคอไอ้หมอนี่มาก ไม่รู้จะยิ้มอะไรนักหนา

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว