email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๕ มาอยู่คอนโดฯ ผมไหม

ชื่อตอน : บทที่ ๕ มาอยู่คอนโดฯ ผมไหม

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 27.8k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ย. 2564 06:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๕ มาอยู่คอนโดฯ ผมไหม
แบบอักษร

แม้คำพูดของเขาจะเป็นคำพูดธรรมดา แต่ก็ทำให้มินตราใจสั่น เพราะเป็นที่แน่ชัดแล้วว่าเขาจำเธอได้ แม้ว่าจะไม่แสดงออกอะไรเลยในตอนอยู่ในห้องประชุมก็ตาม แต่ในตอนนี้ที่อยู่ตามลำพังในห้องทำงานที่ประตูปิดสนิท แม้ว่าจะไม่ได้ล็อก แต่ก็คงไม่มีใครทะเล่อทะล่าเข้ามาได้ยินบทสนทนาของเขาและเธอหากเจ้าของห้องไม่อนุญาต เขาก็แสดงออกอย่างเปิดเผยว่าเขารู้จักกับเธอ 

“ท่านประธานจะคุยกับดิฉันเรื่องอะไรเหรอคะ” มินตราถามเป็นงานเป็นการ พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น  

เขาส่ายหน้า ก่อนว่า 

“เรื่องงานคุยจบไปตั้งแต่อยู่ในห้องประชุมแล้วครับ” 

“ถ้าอย่างนั้นดิฉันขอตัวนะคะ” 

“เรื่องงานคุยจบแล้ว แต่เรื่องส่วนตัว...ยังไม่จบ” 

คำพูดของเขาทำให้ขนอ่อนบริเวณหลังคอของมินตราลุกชัน เธอต้องการให้ทุกอย่างระหว่างเขาและเธอจบลงในคืนนั้น แต่เขาพูดออกมาชัดเจนขนาดนี้เธอก็ไม่รู้ว่าเรื่องที่เธออยากให้จบจะลงเอยอย่างไร เพราะเธอก็ตกปากรับคำกับเขาไปจริง ๆ ว่าจะมีอะไรกันต่อไปจนกว่าเธอจะรู้สึกดี แลกกับการที่เขาช่วยเปิดซิงให้เธอ แต่ตอนนั้นเธอพูดไปเพราะความเมา แล้วถ้าจะใช้เหตุผลนั้นขอถอนคำพูดเขาจะยอมหรือเปล่านะ 

“ดิฉันไม่มีเรื่องส่วนตัวจะคุยกับท่านประธานค่ะ” ไหน ๆ ก็มาทางนี้แล้ว มินตราจึงตัดสินใจไปให้สุด แต่ดูเหมือนอีกคนจะไม่ยอมให้เธอไปต่อ เพราะเขาดักคอทันที 

“มีนครับ อย่าเฉไฉ” 

“เฉไฉอะไรคะ” เธอถาม ไม่กล้าสบตาเขา 

“ทำไมวันนั้นถึงหนีไปไม่บอก จะเบี้ยวเหรอครับ” เขาถาม จ้องตาเธอ 

“ก็...ขอยกเลิกข้อตกลงได้ไหมคะ” ไหน ๆ ก็มาถึงขั้นนี้ การจะแสร้งว่าไม่รู้จักเขาคงไม่เป็นผล เธอจึงตัดสินใจพูดกับเขาตรง ๆ 

“มีนกำลังจะบอกว่ามีนเป็นคนประเภท ตอนอยากได้ก็รับปากทุกอย่าง แต่พอได้แล้วก็ไม่รักษาคำพูดเหรอครับ” 

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ” 

“ไม่ใช่แบบนั้นแล้วแบบไหน” 

“ฉันเมา” เธอว่า พอเห็นเขามองมาทั้งเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งก็ทำให้ปากสั่น รู้สึกเหมือนจะพูดไม่ออก จนต้องพยายามสูดลมหายใจลึก แล้วจึงเอ่ยต่อได้ “ไม่ว่าจะเรื่อง...เอ่อ...ขอให้คุณเปิดซิง หรือเรื่องที่จะมีอะไรกับคุณต่อไป ฉันพูดเพราะเมาทั้งนั้น การทำข้อตกลงโดยอยู่ภายใต้ฤทธิ์แอลกอฮอล์ ควรเป็นโมฆะไหมคะ” 

“แต่ผมทำให้มีนไปแล้ว” เขาว่า จ้องตาเธอขณะเอ่ยต่อ “ผมรักษาคำพูดของผม มีนก็ควรรักษาคำพูดของมีน” 

“แต่คุณ...เป็นเจ้านายฉันนะคะ เจ้านายกับลูกน้อง ไม่ควรที่จะมีอะไรแบบนั้น” 

“เรื่องงานก็ส่วนเรื่องงาน เรื่องส่วนตัวก็ต่างหาก ผมไม่เอามาปนกันครับ” 

“เราแทบจะเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน” 

“มีนครับ...ความสัมพันธ์ของเราเกินจากคนแปลกหน้ามาไกลมากแล้วครับ” 

มินตราหน้าแดงกับนัยของคำพูดของเขา เธออ้าปากเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็หุบ เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไร พอเห็นสีหน้ายิ้ม ๆ ดวงตาเป็นประกายของเขาก็ส่งค้อนให้อย่างอดไม่ได้ ก่อนว่า 

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามนั้นแหละค่ะ แค่นี้ใช่ไหมคะธุระของคุณ ฉันจะได้กลับไปทำงาน” เธอก็คนจริงเหมือนกัน ในเมื่อเขากล้าทวง เธอก็กล้าจะที่ยอมรับกับสิ่งที่ได้พูดออกไปเช่นกัน  

“เดี๋ยวสิครับ ยังไม่จบ” 

“อะไรอีกคะ”  

“มีนหาที่พักได้หรือยังครับ”  

“ยังค่ะ” เธอตอบพลางถอนหายใจ ก่อนว่า “ฉันคงต้องเริ่มหาใกล้ ๆ ที่ทำงานใหม่ค่ะ” 

“ผมมีคอนโดฯ ว่างอยู่ สนใจไปดูไหมครับ” 

“คุณจะเลี้ยงฉันเหรอคะ” เธอโพล่งถามออกไปอย่างห้ามตนเองไม่ทัน เพราะอารมณ์โกรธที่พลุ่งขึ้นในทันทีที่ได้ยินเขายื่นข้อเสนอให้ไปอยู่ที่คอนโดมิเนียมของเขา 

“หือ?” กลับเป็นเขาที่ดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าเธอพูดเรื่องอะไร 

“ก็ มีอะไรกัน มีคอนโดฯ ให้อยู่ แบบพวกเสี่ยที่เลี้ยงเด็กสาว ๆ” 

“มีนไม่เด็กแล้วนี่ครับ” เขาว่า แล้วโดยไม่ปล่อยให้เธอได้มีโอกาสโกรธที่เขาว่าเธอไม่เด็ก เขาก็เอ่ย “แล้วผมก็ไม่ได้บอกว่าจะให้มีนอยู่ฟรีเสียหน่อย”  

“อ้าว” มินตราอุทาน รู้สึกคล้าย ๆ ว่าจะหน้าแหก  

“ผมมีห้องว่างอยู่ใกล้ ๆ กับโรงแรม ให้เช่าครับ ถ้ามีนสนใจ” 

มินตราคิดนิดหนึ่ง แล้วก็คิดว่าไปดูก่อนก็ไม่เสียหลาย จึงพยักหน้าตกลง 

“ก็ได้ค่ะ คุณจะให้ฉันเข้าไปดูห้องได้เมื่อไหร่คะ” 

“เย็นนี้ผมว่าง เลิกงานแล้วไปดูกันเลยก็ได้ครับ ถ้ามีนชอบห้อง แล้วโอเคกับค่าเช่า ก็จะได้ย้ายเข้าได้เลย” 

“ค่ะ วันนี้คุณจะอยู่ที่นี่ทั้งวันไหมคะ” 

“ไม่ครับ คุยกับมีนเสร็จผมก็กลับแล้ว” 

“ถ้าอย่างนั้น รบกวนส่งโลเคชั่นคอนโดฯ คุณมาให้ฉันหน่อยนะคะ เลิกงานแล้วฉันจะได้ขับรถไป นี่ค่ะ นามบัตรฉัน ส่งมาที่เบอร์นี้นะคะ” เธอชี้หมายเลขโทรศัพท์มือถือบนนามบัตรให้เขาดู แต่ชายหนุ่มกลับส่ายหน้า มองเธออย่างรู้ทัน ก่อนว่า 

“ขอเบอร์ส่วนตัวครับ” 

“เบอร์นี้ก็ติดต่อฉันได้เหมือนกันนี่คะ” 

“เบอร์นี้สำหรับเรื่องงานครับมีน” 

มินตราถอนหายใจให้กับคนที่จะเอาหมายเลขโทรศัพท์ส่วนตัวของเธอให้ได้ ก่อนจะบอกเขาอย่างไม่มีทางเลี่ยง 

ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วบอกให้เธอบอกหมายเลขอีกครั้ง แล้วเขาก็กดตาม จากนั้นก็กดโทร. ออก แล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้เธอ 

“เซฟเบอร์ผมไว้ด้วยนะครับ แล้วก็...เซฟชื่อนะครับ ผมไม่ชอบให้มีนเรียกว่าท่านประธาน”  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว