ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมียจำนน [18] สนอง

ชื่อตอน : เมียจำนน [18] สนอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 19:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
เมียจำนน [18] สนอง
แบบอักษร

ตอนที่ 18

เมื่อแพร์พีญากลับมาถึงห้องทบทวนทุกอย่างอย่างถี่ถ้วนอีกครั้งและมั่นใจว่าสิ่งที่จะทำต่อจากนี้คือทางที่ดีที่สุดแล้ว

ร่างบอบบางลุกเข้าไปอาบน้ำเตรียมตัวทำหน้าที่เพื่อไม่ให้พลาดเงินก้อนนี้

จนเธอออกมาจากห้องน้ำก็ยังไม่มีวี่แววว่าพีรภัทรจะกลับมา

"ทำไมยังไม่กลับมาอีก" เพราะตอนนี้พีรภัทรไม่มีงานทำที่ไหนอย่างเมื่อก่อนแล้วมันผิดปกติจากนิสัยเดิมน้องชาย ไม่รู้ว่าพีรภัทรจะเข้าใจเธอผิดมากเพียงใดกับการที่เธอร้องห้ามไม่ให้ด่าทอใส่พวกตระกูลนั้น

เพราะเธอรู้ดีว่าถึงสู้ก็มีแต่คำว่าแพ้

แพร์พีญาสลัดความคิดส่ายหน้าเรียกสติตัวเองกลับมา "แต่ก็ดี" ก่อนจะเอ่ยพึมพำกับตัวเอง

เพราะเธอเองไม่อยากให้พีรภัทรต้องรับรู้ที่มาของเงินก้อนนี้อยู่แล้ว ไปทำหน้าที่ตัวเองให้เสร็จจะได้เอาเงินมารักษาพีพีและกลับไปอยู่ที่ที่ควรอยู่ ไม่ใช่ถิ่นฐานที่ใครบ้างคนเคยตอกหน้าไว้

'อย่ามาเหยียบที่นี่อีก หายสาปสูญไปเลยยิ่งดี'

 

จนกระทั่งถึงเวลานัดร่างบางย่างกรายเข้ามาในห้องที่มีชายหนุ่มนั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขานั่งไขว่ห้างพร้อมกับแก้วไวน์ในมือก่อนจะกระดกน้ำสีเข้มมันลงไปในคราวเดียว แล้วลุกขึ้นเต็มความสูงเมื่อสายตาประสานกัน

นัยน์ตาสีนิลฉายความว่างเปล่าเวลาที่มองหญิงสาวตรงหน้า

เธอทำได้ทุกอย่าง ขอแค่ให้ได้เงิน

“ฉันขอห้าแสน”

ความเงียบงันที่ก่อตัวอย่างน่ากลัวทำให้แพร์พีญายอมปริปากเพื่อเข้าเรื่องที่ตกลงกันไว้

“มากไป! สำหรับผู้หญิงหลายมือ” คำพูดหยาบโลนหลุดจากคูเปอร์

“อึก!” กำหมัดเล็กกำไว้แน่น ได้แต่ท่องในใจให้อดทน “ไม่ได้ห้าแสนฉันไม่ทำ”

เธอเองก็ยื่นคำกราดเช่นกัน ถ้าไม่ได้สิ่งที่ต้องการก็ไม่ควรเอาตัวเองมายืนจุดนี้

“...” เขาไม่พูดอย่างกับไม่ได้ยินสิ่งที่แพร์พีญาเอ่ย ก่อนจะเบี่ยงไปทางอื่นคล้ายกับว่าไม่อยากมองต้นเสียง

ร่างบอบบางก้าวถอยหลังตัวชา เดาไม่ถูกเลยว่าสายตานั้นหมายความว่าอะไร หรือสุดท้ายแล้วข้อเสนอเป็นเพียงการหลอกให้มาที่นี่เท่านั้น

“ไปรอฉันที่รถ”

จู่ๆ คูเปอร์เอ่ยน้ำเสียงเยือกเย็น และตบท้ายด้วยประโยคเจ็บแสบ

“ที่นี่ไม่เหมาะกับผู้หญิงอย่างเธอ”

ทั้งที่อดีตเคยเป็นสวรรค์ของเธอและเขา ทว่าวันนี้มันไม่ใช่อีกแล้ว

คนโดนตอกหน้าหลายๆ ครั้งสุดจะทน พยายามฝืนตัวเองเอาไว้เพื่อให้ผ่านเวลาอันขมขื่นนี้

“เงินล่ะ” และไม่ลืมที่จะถามถึงสิ่งที่ต้องการมากที่สุด

“อยากได้ขนาดนั้นเลยเหรอ” เขาเหลียวหน้ามองกับหางตาระหว่างที่กำลังเดินผ่านเพื่อออกจากห้องนี้

“ใช่ ไม่งั้นฉันคงไม่บากหน้ามาขอร้องนายหรอก” เธอยอมขายศักดิ์ศรีก็เพราะเงิน ถ้าไม่ได้เงินเธอจะยอมทำไปทำไมกัน

เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อนต่อให้เขาจะพูดจาร้ายกาจแค่ไหนมันก็ไม่สามารถทำลายความจริงได้ว่าเธอไม่ได้เป็นอย่างที่เขาประนาม แต่ถ้าผ่านคืนนี้ไปทุกอย่างที่เขาใส่ความจะเป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้อีกต่อไป

“ฉันขอเช็กสินค้าก่อน ไม่ได้เอานาน ไม่รู้สภาพยังเหมือนเดิมรึเปล่า”

“ทุเรศ!!”

“คำนี้มันเหมาะสมกับเธอมากกว่าฉันนะ”

เขาใช้ถ้อยคำเหน็บแนมเสร็จก็ก้าวเท้านำออกไปทันที

“จะไปไหน!?" ไม่วายแพร์พีญาถามต่อ ไม่เข้าใจว่าเขาจะยื้อเวลาเพื่อทรมานด้วยคำพูด การกระทำใส่เธอไปถึงไหนกัน

ร่างสูงใหญ่ไม่เหลียวหลังกลับมาต่อปากต่อคำอีก ทำให้แพร์พีญาจำใจยอมก้าวตามออกไป

เวลาผ่านไปจนเลยเวลาเกือบสามทุ่มในที่สุดทั้งคู่ก็เข้ามาอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแห่งหนึ่ง เป็นสถานที่ที่ดูถูกร่างบางได้เป็นอย่างดี 'โรงแรมม่านรูดข้างทาง' ที่อดีตเขาไม่เคยพาเธอมาเหยียบเลยสักครั้ง นอกจากคอนโดหรูหรือห้องลับของตระกูลเท่านั้น

"ไปอาบน้ำให้สะอาด ฉันไม่ชอบของสกปรก"

 

 

 

---------------------------------

นอกจากจะใจร้ายแล้วยังจะปากเสียอีก อย่าให้ถึงทีน้องเนอะ จะเอาให้เข็ด

ทีใครทีมันน่ะเฮีย

ปล.เมนท์กันหน่อยน้า ตอนที่แล้วเมนท์หายไปเยอะเลย

😭

ฝากสนับสนุนนิยายในเซต ‘เมีย’ ด้วยจ้า

เฮียคริส เมียประมูล

เฮียเคน เมียนอกระบบ

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว