ตูชอบเมะที่มีเนื้อหาซับซ้อน

มึงน่ะแกะดำที่สุดในกลุ่มแล้วว่ะ

ไอ้คนที่ดูตอนจบของเอวาฯได้

โดยไม่มีความรู้สึกงงอะไรเลย

ไอ้เด็กอายุ 16 สมองลุงอายุ 42

ไม่ค่อยสนหรอกว่าลูกๆจะทำอะไรบ้าง

พี่ชายของโจ้อายุ 19 ใช่ป่ะ

ตอนเด็กๆโจ้เคยทะเลาะกับพี่จาเรื่องรายการโปรดมั้ย

แบบพี่ชายอยากดูช่องเจ็ด น้องชายอยากดูช่องเก้า

ก็พี่น้องที่อยู่ร่วมบ้านกันนี่นะ

แต่ในความทรงจำ

ตูเห็นแต่ภาพพี่จาแย่งดูทีวีกับพ่อ

เพราะตอนอายุ 3 ขวบ พ่อก็ซื้อแท๊บเล็ตส่วนตัวให้

กูก็เลยนั่งเล่นเกมพร้อมกับดูศึกการแย่งชิงรีโมทของสองพ่อลูกอยู่เงียบๆ

เผอิญว่าพี่แกเป็นคนประเภทที่

แกก็เลิกดูการ์ตูนทุกเรื่องไปเลย

แล้วหันมาอ่านหนังสือปรัชญาแทน

เห็นจะเป็นเรื่องสองพี่น้องนักแปลธาตุ

พี่เมิงดูเวอร์ชั่นแรกหรือเวอร์ชั่นสอง

เวอร์ชั่นที่มีชื่อเรียกว่า ‘สองพี่น้อง’

ที่ถูกเอามาทำใหม่หลังมังงะต้นเรื่องเขียนจบ

เสร็จแล้วเดี๋ยวเอาไปคืนให้ที่ห้อง

เรากับพี่จาที่อายุห่างกันสามปี

แต่แป้งกับปังปิ้งเนี่ยอายุเท่ากันนะ

ตอนเด็กๆเคยทะเลาะกันเรื่องแย่งกันดูการ์ตูนโปรดมั้ย?

ยิ่งตอนที่พ่อเอาแอป ‘Savetid’ มาลงในทีวีที่บ้าน

เรากับปังก็แย่งรีโมทกันทุกวันเลย

จนถึงตอนนี้ยังแย่งกันดูการ์ตูนเรื่องโปรดอยู่?

เราไม่ได้พูดถึงการ์ตูนอย่างเดียวสักหน่อย

Savetid มันไม่ได้มีแต่การ์ตูนนะเว้ย

ล่าสุดเมื่อวันก่อน เรากำลังดูซีรี่ย์โรงพยาบาลชื่อดังเรื่องนึงอยู่

ปังก็แย่งทีวีไปดู ‘การผจญภัยอันแสนประหลาดของบักโจ’ เฉยเลย

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าปังชอบเมะที่มีแต่ผู้ชายล่ำๆไปได้อย่างไร

มันเป็นการ์ตูนระดับตำนานที่เป็นที่รู้จักกันทั่วโลก

ปังก็อยากจะทำตัวเองให้เป็นตำนานแบบนั้นเหมือนกัน

ทีวีบ้านนี้ก็ไม่ใช่ของเจ้คนเดียวเหมือนกันนะ

จริงๆมันเป็นความผิดของบริษัทก่อสร้าง

ที่ยังสร้างบ้านใหม่ของเราไม่เสร็จสักที

ก็เลยต้องทนอยู่คอนโดที่มีห้องรับแขกห้องเดียว

ทั้งที่จริงๆพวกเราควรจะมีทีวี 4K คนละเครื่องแล้วด้วยซ้ำ

มันชักจะหลุดประเด็นไปใหญ่แล้ว

ถ้าทั้งคู่จะทะเลาะกันเรื่องรายการโปรดขนาดนี้

เคยมีรายการไหนที่ทั้งคู่นั่งดูด้วยกันได้มั้ย?

เจ้แกชอบเสพเนื้อเรื่อง ส่วนเราก็ชอบเสพงานภาพ

มันไม่ค่อยมีเรื่องไหนที่ทั้งสองส่วนมันจะดีทั้งคู่นะ

การ์ตูนปัญญาอ่อนเรื่องนั้นอ่ะนะ

สร้างโดยสตูดิโอที่ขึ้นชื่อเรื่องการเผางาน และผลิตการ์ตูนสำหรับขายของเล่น

แต่กลับเป็นการ์ตูนเรื่องเดียวที่เจ้กับเรานั่งดูในห้องรับแขกด้วยกันได้

มันเป็นเรื่องราวของเด็กน้อยคนนึง

ที่บังเอิญไปพบกับแม่มดตัวเป็นๆเข้า

เด็กน้อยคนนั้นจะต้องผ่านการฝึกหลักสูตรแม่มดฝึกหัด

และเรียนรู้คาถาถอดคำสาปด้วยตนเอง

ไม่เช่นนั้นหล่อนจะต้องกลายเป็นกบเลี้ยงของแม่มดตนอื่นๆ

โดยเอกลักษณ์ของการ์ตูนเรื่องนี้

คือ จะใช้เสียงดนตรีในการร่ายเวทย์

แต่ก็ชอบหาเรื่องปวดหัวมาให้เพื่อนคนอื่นๆเหมือนกัน

แต่ว่าเราชอบน้องไวโอลินมากที่สุดนะ

เพราะว่าหล่อนมีนิสัยคล้ายเราที่สุด

เราถึงขั้นต้องเอาใจช่วยตลอดว่าหล่อนจะสามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเองในตอนนั้นมั้ย

ชัดเลยว่าสองพี่น้องคู่นี้ได้คาแรคเตอร์มาจากไหน

คือเรื่องนี้มันเป็นการ์ตูนวัยอนุบาลของเรา

หลังเลิกเรียนก็จะขอแม่ให้เปิดดีวีดีการ์ตูนเรื่องนี้ให้ดู

เจ้านั่นยังไม่รู้วิธีดูโทรทัศน์ด้วยซ้ำ

แต่ก็หัวเราะทุกครั้งเวลาน้องเปียโนทำอะไรเปิ่นๆ

อ่า… แป้งนึกว่าปูนจะชอบน้องฮาโมนิก้าซะอีก

เพราะหล่อนเป็นสาวทอมบอยประจำกลุ่ม

ด้วยความที่ปูนเป็นเด็กที่ชอบเล่นกีฬา

น้องฮาโมนิก้าเป็นสาวคันไซนะเออ

ปูนน่ะชอบเกาะติดอีเปามากเลยนะเว้ย

ตอนประถมอีเปาก็ชอบมาสอนการบ้านให้น้องปูนบ่อยๆนะ