ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2564 22:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน 14
แบบอักษร

 

 

"ระยำเอ๊ย"

คนขับสบถ ปานฝันตื่นตะลึงเมื่อเห็นว่าในมือคนชุดดำที่เพิ่งก้าวลงจากรถคันนั้น...มีปืน

สองมือเธอกำหมัดแน่นเข้าโดยไม่รู้ตัว 

สบสายตากับคนหลังพวงมาลัยผ่านกระจกมองหลัง แม้จะฝ่ายนั้นแสดงความฉุนเฉียวออกมา ทว่าแววตาของเขาเยือกเย็นอย่างผิดปกติ หัวใจของเธอดิ่งวูบสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล

ไม่ทันให้ตั้งตัวแท็กซี่ก็รีบถอยรถไปข้างหลัง

ตึง!

ท้ายรถชนเข้ากับรถอีกคันหนึ่งที่เพิ่งแล่นตามมาถึง

"ไอ้พวกเวร..."

คนขับสบถอีกครั้ง ควักปืนขึ้นมาจากช่องเก็บของด้านหน้า

พริบตานั้นสัญชาตญาณการเอาตัวรอดสั่งให้เธอปลดเข็มขัดนิรภัยออก เปิดก้าวลงจากรถ

"กลับมานะ!"

เสียงร้องดังตามหลัง แต่หญิงสาวไม่สนใจ เธอวิ่งเข้าไปยังซอยข้างทาง ในยามกลางวันซอยเล็กแห่งนี้เป็นตลาดคนเดิน ทว่าในเวลาเกือบสามทุ่มที่ฝนตกลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ร้านรวงทั้งหลายแทบจะปิดไปหมดแล้ว 

ปานฝันพอจะคุ้นเคยกับบริเวณนี้ เพราะเคยออกมาเดินเล่นเป็นประจำ

หญิงสาววิ่งไปข้างหน้า หูได้ยินเสียงเปิดปิดประตู เสียงเอะอะโวยวาย และเสียงฝีเท้าสับสนไล่หลังตามมา ทว่าหญิงสาวไม่เสียเวลาแม้เสี้ยววินาทีที่จะหันไปมอง

หนีไปให้ไกลที่สุด 

นั่นคือเสียงที่ร่ำร้องอยู่ในใจ

ปัง ปัง ปัง

เสียงปืนดังขึ้นท่ามกลางเสียงฟ้าคะนอง

เธอยกมือขึ้นปิดหู เท้าในรองเท้าผ้าใบเร่งเร็วขึ้น วิ่งไปข้างหน้าอย่างสะเปะสะปะ ร่างเล็กวิ่งทะลุออกมายังซอยที่อยู่ติดกัน หลบเข้าไปยืนอยู่ในซอกเล็กๆ หอบหายใจ

"บ้าบออะไรกัน"

หญิงสาวพึมพำปากคอสั่น หยาดฝนที่หลั่งรินลงมาทำให้สองตาของเธอพร่าพราย

หัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกมาจากอก ปอดแสบร้อน สองขาปวดร้าว แผ่นหลังเบียดแนบไปกับกำแพง แทบจะฝังตัวเข้าไปในนั้น 

เธอเหนื่อยเสียจนไม่มีแรงจะก้าวต่อ ฝนเริ่มซาลง นอกจากเสียงลมหานใจของตัวเองแล้วยังได้ยินเสียงฝีเท้าของกลุ่มคนที่ดังใกล้เข้ามา

ปานฝันยกมือปิดปากแน่น 

ทั้งที่ยังไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น แต่หญิงสาวตระหนักได้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญ พวกมันกำลังตามเธอมา เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ 

รเธอกัดฟันออกวิ่งอีกครั้ง

"อยู่นั่น" เสียงเหี้ยมเกรียมของชายคนหนึ่งดังขึ้น เธอวิ่งทะลุออกมาตรอกแคบอีกแห่งหนึ่ง

"บ้าเอ๊ย"

ข้างหน้าคือซอยตัน กำลังจะวิ่งหนีไปอีกทาง ทว่าคนชุดดำที่ตามเธอมาขวางหน้าเอาไว้ ไฟสลัวรางจากยอดเสาข้างทาง ทำให้ใบหน้าของเขาดำมืดเหมือนเงาของภูติผี หญิงสาวก้าวถอยหลัง เตรียมหันหนีไปอีกทาง ทว่าชายชุดดำอีกคนก็โผล่เข้า

"พวกแกต้องการอะไร"

เธอเลื่อนสายตาไปยังปืนในมือของมัน ถามเสียงสั่น

"ไปกับพวกเรา"

"ไม่..."

เธอถอยจนชิดกำแพงแล้วตอนนี้ ไม่รอให้เธอปฏิเสธ หนึ่งในนั้นก็คว้าเข้าที่แขน ฉุดดึงเธอออกจากกำแพง

ปัง!

ปืนดังขึ้นอีกนัด หญิงสาวสะดุ้ง คนที่กำลังกระชากแขนเธอทรุดลงกับพื้น ต้นขามีเลือดทะลักออกมา เพื่อนของมันหันขวับกลับไป เตรียมจะยิงสวนกลับไป 

ปัง!

ปืนในมือของมันร่วงลง ก่อนที่ทั้งร่างชายชุดดำคนที่สองจะถูกใครคนหนึ่งถีบกระเด็นลงไปกองที่พื้น ใครคนนั้นโยนปืนของตัวเองที่ลูกกระสุนหมดแล้วทิ้งไป หันมองมาที่เธอที่ยังยืนเบียดผนัง เรือนผมลู่ลงล้อมกรอบใบหน้าหล่อเหลา

ชายชุดดำคนแรกโง่หัวขึ้นมา ปืนในมือเล็งมาที่เรย์

"ระวัง"

ปานฝันร้องออกไป ร่างสูงใหญ่หันมาแย่งปืนจากมือฝ่ายนั้น กระทืบลงไปไหล่ของมัน ชายชุดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด เรย์ใช้เท้ากระทืบลงไปกลางแผ่นหลัง ร่างนั้นฟุบหน้าลงกับแอ่งน้ำแล้วแน่นิ่งไป

เขาหันกลับมามองเธอ

นัยน์ตาสีน้ำตาลทองที่สะท้อนกับแสงไฟสลัวรางลุกวาวเหมือนมีเปลวเพลิงโชติช่วงอยู่ข้างใน ปานฝันรู้สึกถึงอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขา สายตาของเขากดดันให้เธออยากจะถอยห่าง

"ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าไปไหน" สองตาของหนุ่มลูกผสมหรี่ลงอย่างขุ่นเคือง เสียงของเขาราบเรียบทว่าคนฟังหนาวเยือกไปทั้งหัวใจ

เขาบอกให้เธอรอ แต่เธอก็หนีเขามา

เข้ามาติดกับของ...คนอื่น

ปานฝันตัวสั่นไม่รู้ว่าเพราะความเย็นของน้ำฝนที่เปียกชุ่มเนื้อตัวของเธอ หรือว่าแววกราดเกรี้ยวในดวงตาของอีกฝ่ายกันแน่

ในตอนนี้แม้กระทั่งใบหน้างดงามของชายหนุ่ม ก็ไม่อาจกลบกลืนความดุดันดิบเถื่อนที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาของเขาได้ เธอผละหนี เตรียมจะวิ่งออกไปยังปากซอย เมื่อกี้เธอช่วยเขาไว้ก็จริง แต่ก็ไม่ต้องการอยู่ที่นี่กับเขาเช่นกัน

ตอนนี้เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเรย์คือมิตรหรือศัตรู

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขา เป็น ใคร กัน แน่

หญิงสาวก้าวถอยหลัง

"อ๊ะ" เท้าสะดุดแอ่งน้ำบนพื้น ล้มลงไป

ร่างสูงใหญ่ก้าวตามมาย่อตัวลงข้างๆ เธออย่างใจเย็น ปานฝันเหลือบตามองคนชุดดำสองคนที่นอนฟุบอยู่กับพื้นระถดออกห่าง เขาดึงตัวเธอให้ลุกขึ้นโดยที่ไม่พูดอะไร

"ขาฉัน"

ข้อเท้าของเธอเจ็บแปลบขึ้นมาทันที

หัวคิ้วของหนุ่มรุ่นน้องย่นเข้าหากัน ก่อนจะช้อนร่างเล็กขึ้นจากพื้น

"ปล่อยฉัน...ปล่อยฉันไปเถอะนะ"

ปานฝันอ้อนวอนเสียงสั่น ไม่กล้าแม้จะขึ้นเสียงใส่อีกฝ่าย เรย์หลุบตามองลงมา เงาจากแสงไฟบนยอดเสาสูงขึ้นไปทำให้มองไม่เห็นความรู้สึกในแววตาของเขา เธอดิ้นรน แต่ท่อนแขนแข็งแรงกระชับแน่นเข้า

ปรายตามองไปยังร่างคนชุดดำทั้งสองอีกครั้ง แววตาสะท้อนความหวาดหวั่นออกมา

"ยังไม่ตายหรอกครับ"

"ปล่อยฉันไปเถอะ" ปากร้องขอ พยายามดันตัวออกจากอ้อมแขนของเขา

"พี่จะให้ผมอุ้มดีๆ หรือจะให้ผมโยนพี่ลงตรงนี้"

ปานฝันนิ่งขึงไปในทันที ไม่กล้าท้าทายอีกฝ่าย ปล่อยให้เขาอุ้มเธอเดินจนถึงถนนหน้าซอยด้วยฝีเท้ามั่นคง มินิแวนสีดำแล่นเข้ามาจอด ชายกลางคนในชุดสูทสีเข้มก้าวลงมาจากที่นั่งข้างคนขับ

"คนของเราจัดการพวกนั้นแล้วครับคุณเรย์"

"อืม" 

เขาเปิดประตูที่นั่งด้านหลัง ให้เรย์พาเธอเข้าไป ประตูปิดลง รถแล่นไปข้างหน้า เธอยังคงนั่งอยู่บนตักของเขา

"ปล่อยฉันลงไปนั่งบนเบาะเถอะ"

เธอรู้ว่าตัวเองใช้ไม้แข็งไม่ได้ จึงใช้ไม้อ่อนเข้าสู้แทน ปานฝันยังคงขืนตัวเอาไว้ไม่อยาก พิง ลงไปกับอกกว้างของชายหนุ่ม ไม่อยากให้ตัวเองพ่ายแพ้แก่ความรู้สึกอ่อนแอเหนื่อยล้าที่เกิดขึ้นกับร่างกายและจิตใจ

ไม่ต้องการรู้สึก ปลอดภัย ในอ้อมกอดของตัวอันตรายอย่างผู้ชายคนนี้

"พี่กลัวผมจริงๆ" 

เสื้อผ้าของเขาและเธอเปียก ทว่ายามนี้เธอยังสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากร่างกายของเขา

"ฉัน...ฉันไม่ได้กลัว" ปานฝันยังคงทำใจดีสู้เสือ

"งั้นเหรอครับ"

"ฉัน...ฉันแค่รู้สึก...อึดอัด" เธอไม่ได้โกหกเสียทั้งหมด เมื่อความตึงเครียดและหวาดหวั่นบรรเทาลง ความกระดากก็แล่นเข้ามาแทนที่ สองแก้มร้อนผ่าวขึ้นมา

"แต่พี่กำลังตัวสั่น"

อย่างนั้นหรือ เธอแทบไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำ

เรย์หลุบตาลงมองใบหน้าคนบนตัก เธอหลุบตาลงซ่อนแววตาจากเขา ใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวดูซีดขาว แม้กระทั่งใต้แสงสลัวของห้องโดยสาร ร่างนุ่มนิ่มยังคงสั่นน้อยๆ เหมือนลูกแมวตัวน้อยที่ตกลงไปในธารน้ำกลางฤดูหนาว

สายตาของหนุ่มรุ่นน้องเลื่อนผ่านปลายจมูก ลงไปยังริมฝีปากอ่อนนุ่มของเธอ

ความต้องการบางอย่างจุดขึ้นในใจของเขา

"ฉัน...ฉันแค่หนาว"

"งั้นให้ผมกอดก็ดีแล้ว" ปานฝันเงยหน้าขึ้นมองเขาในที่สุด ดวงตากลมโตสะท้อนความตื่นกลัวสับสนที่ซ่อนความขุ่นเคืองเอาไว้ แววตาที่มีชีวิตชีวากว่าเมื่อครู่ทำให้มุมปากของคนมองกระตุกขึ้น

"ไม่...ไม่ดี"

"งั้นผมทำอย่างอื่นแล้วกัน"

"จะทำอะไร"

"ทำให้พี่อุ่น"

"ไม่ต้อง..."

เอ่ยปากได้สองคำ ปลายคางก็ถูกมือหยาบกร้านของเขายึดเอาไว้ เรย์ดันคางเธอขึ้น ปากนุ่มเย็นของเขาก็โฉบลงมาบดลงบนริมฝีปากเธอ ลิ้นสากร้อนแทรกซอนเข้ามาในโพรงปาก จู่โจมโดยไม่ทันให้ตั้งตัว

"อื๊อ" ปานฝันทำเสียงในลำคอ เมื่อเขาลิ้นดูดปลายลิ้นเธอเบาๆ

มือขยุ้มอกเสื้อเปียกชุ่มของหนุ่มรุ่นน้องแน่นเข้า ต่ำลงไปมือสากระคายของอีกฝ่ายสอดผ่านชายเสื้อที่เธอสวมเข้ามาทาบลงบนท้องน้อย ส่วนที่อ่อนไหวต่อความรู้สึก

แม้มือของเรย์จะเย็นชื้นด้วยไอฝน แต่มันก็ยังอุ่นกว่าเนื้อตัวเธอ

"อุ่นขึ้นบ้างรึยัง"

เขากระซิบชิดมุมปากเธอ ความร้อนแล่นจากจุดที่มือของเขาทาบทับลงไปยังส่วนบอบบางกึ่งกลางกาย หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกหวามไหวที่ไม่ควรมีอยู่

"อย่า...อย่าทำแบบนี้"

"ยังไม่อุ่นขึ้นเหรอ" เขาถามเสียงนุ่ม เธอพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"แต่ผมรู้สึกว่าตัวพี่กำลังร้อนแล้วนะครับ"

หนุ่มรุ่นน้องว่าพลางคลึงฝ่ามือกับท้องน้อยของเธอเบาๆ

To be continued... 

งื้อ...ยัยพี่จะหนีไงพ้น น้อนมันดักไว้หมดแย้ว > <  

ตัวอย่างตอนต่อไป: "ผมถอดให้ดีกว่าครับ" 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว