email-icon facebook-icon Line-icon

ชื่อตอน : งานเข้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 20 เม.ย. 2565 18:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
งานเข้า
แบบอักษร

พรึ่บ !! 

หมับ !! 

"ว๊าย !! ช่วยด้วยคนกระชากกระเป๋า ช่วยด้วย !! ..."หญิงชราที่แต่งตัวดีร้องให้คนช่วยเมื่อมีคนมากระชากกระเป๋าของเธอ 

"คุณท่านครับ มันไปทางไหนครับ ..."คนขับรถที่มัวแต่เช็ดรถรอเจ้านายอยู่รีบวิ่งเข้ามาถามเจ้านายของตัวเองทันที พวกเขาจอดรถกันที่หน้าวัดชื่อดัง นายผู้หญิงกับนายผู้ชายของเขายังไม่ทันจะได้เข้าไปในบริเวณวัดเลย 

"มันวิ่งไปทางโน้นแล้ว มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งวิ่งตามไปแล้ว ..."หญิงชราตอบคนขับรถของเธอไป 

"คุณท่านรอผมอยู่ตรงนี้นะครับ เดี๋ยวผมจะตามมันไปเอง ..."คนขับรถบอกเจ้านายของตัวเองก่อนที่เขาจะวิ่งไปตามทางที่เจ้านายของเขาบอก 

 

ตั๊บ !!  

อั๊ก !!  

"คนแก่ก็ไม่เว้นนะมึง อย่างมึงต้องมาเจอตีนกูนี่ ..."ข้าวตังพูดขึ้นหลังจากที่เขากระโดดถีบคนร้ายที่กระชากกระเป๋ามาจากหญิงชราที่หน้าวัด เขาเห็นตอนที่หญิงชราคนนั้นร้องตะโกนให้คนช่วยเขาเลยวิ่งตามมา 

"หึ หาที่ตายแล้วมึง พวกมึงออกมาจัดการมันสิ ..."คนร้ายที่กระชากกระเป๋าเรียกพวกของตัวเองออกมาทันที เพราะเขาหนีมาจนถึงถิ่นของเขาแล้ว 

"หึหึ เล่นพวกเลยเหรอ ..."ข้าวตังพูดขึ้นพร้อมกับถอดเสื้อช็อปของเขาออกแล้วพาดไว้ที่รั้วทางด้านหลังของเขา 

"เงินเยอะจนกระเป๋าหนักขนาดนี้มึงคิดว่ากูจะคืนมึงเหรอ ..."คนร้ายที่กระชากกระเป๋าพูดขึ้นพร้อมกับดึงเอามีดออกมาจากเอวของตัวเอง 

"หึหึ กูไม่แปลกใจหรอกที่มึงจะหมาหมูกับกู แล้วยังใช้มีดอีก ทั้งที่กูมาคนเดียวแถมยังสู้ด้วยมือเปล่า เพราะขนาดคนแก่ขนาดนั้นมึงยังไปกระชากกระเป๋าเขามาได้เลย ความเป็นคนจากมึงคงไม่มีแล้วล่ะ ..."ข้าวตังพูดขึ้นพร้อมกับยิ้มเยาะเพื่อถ่วงเวลาให้เพื่อนของเขาหรือใครสักคนที่เห็นเหตุการณ์ที่หน้าวัดเมื่อกี้แจ้งความหรือมีใครสักคนมาช่วยเขา เพราะถ้าตัวต่อตัวเขาสู้ตาย แต่นี้พวกมันเป็นสิบ แถมมีมีดกันทุกคนเลย 

"มึงกลับไปซะถ้าไม่อยากตายเพราะมาเสือกเรื่องของคนอื่น ..."คนร้ายที่กระชากกระเป๋าพูดขึ้น 

"ถ้ากลัวตายแล้วกูจะวิ่งตามมึงมาให้เหนื่อยเพื่อ ? ..."ข้าวตังถามขึ้นยิ้มๆพร้อมกับตั้งการ์ดรอรับพวกคนร้ายที่กำลังจะเข้ามารุมเขา 

ปั๊ก !! 

ข้าวตังกระโดดถีบคนที่ออกมาช่วยคนร้ายที่กระชากกระเป๋าทันทีที่ผู้ชายคนนั้นเดินเข้ามาหาเขาแล้วเริ่มเปิดขึ้นก่อน 

"หึหึ ไม่ธรรมดานี่หว่า ..." ฟิ้ว !! คนร้ายที่กระชากกระเป๋าเอ่ยขึ้นยิ้มๆเมื่อเขาเห็นการตั้งรับของข้าวตังแล้ว เขาไม่พูดเปล่าเขาใช้มีดแทงเข้าไปที่แขนของข้าวตังโดยที่ข้าวตังยังไม่ทันได้ตั้งหลักเลยด้วยซํ้า เพราะงานเขาคำว่าศักดิ์ศรีไม่ต้องถามถึง หมาหมู่คืองานที่ถนัด 

ฉึ่บ !! 

"โอ๊ะ !! ..."ข้าวตังร้องขึ้นพร้อมกับมองแผลที่แขนเ เขาหลบไปทันเพราะฝ่ายตรงข้ามรุมเข้ามาทีเดียวพร้อมกันห้าคน เหลืออีกห้าคน พวกมันคอยไล่คนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องให้หนีไปจากตรงนี้ถ้าไม่อยากเดือดร้อน 

"หึหึ กูเตือนมึงแล้ว พวกมึงเตรียมหลุมฝังมันได้เลย มันอยากตายกูจัดให้ โอ๊ะ !! ..."คนร้ายที่กระชากกระเป๋าพูดยังไม่ทันได้ขาดคำ หน้าของเขาก็หันไปซะก่อนด้วยปลายเท้าที่ข้าวตังจรเข้ฟาดหางมาเสยที่ปลายคางของเขา 

ตุ๊บ !! 

ปั๊ก !! 

"โอ๊ะ !! ..."ข้าวตังผงะไปข้างหลังเมื่อโดนฝ่ายตรงข้ามถีบเขาที่หน้าอกหลังจากที่เขาจรเข้ฟาดหางใส่คนร้ายที่กระชากกระเป๋าแล้ว  

ทุกอย่างมะรุมมะตุ้มกันไปหมดไม่รู้ว่าตีนใครบ้างเพราะห้ารุมหนึ่ง  

ปั๊ก !! 

 "เก่งนักนะมึง ..."หนึ่งในห้าคนพูดขึ้นหลังจากที่ต่อยเข้าไปที่มุมปากของข้าวตังอย่างแรงจนได้เลือด 

ตุ๊บ !! 

"ก็ไม่เก่งเท่าไหร่หรอก ..."ข้าวตังพูดขึ้นพร้อมกับกระโดดถีบขาคู่ใส่คนที่ต่อยปากเขาอย่างพร้อมสู้ตายเหมือนกัน ตอนนี้หน้าและแขนของเขาเต็มไปด้วยเลือด และฝ่ายตรงข้ามก็โดนไปไม่น้อยแต่แผลก็ยังไม่เยอะเท่าเขา 

"ทางนี้ครับๆ คุณตำรวจครับ พวกคนร้ายมันอยู่ตรงโน้นครับ ..."คนขับรถร้องตะโกนขึ้นมาเสียงดัง 

"ห๊ะ !! หนีเว้ยพ่อพวกมึงมา ..."คนร้ายที่กระชากกระเป๋าบอกพวกของตัวเองขึ้นพร้อมกับจะวิ่งหนีไป 

"เดี๋ยวสิ กูจะปล่อยให้มึงหนีไป แต่เอากระเป๋าคืนมา ไม่งั้นก็ไปจบที่โรงพัก ..."ข้าวตังวิ่งมาขวางทางคนร้ายที่กระชากกระเป๋าที่กำลังจะหนีตามพวกของมันไป 

"เรื่องอะไร คืนให้โง่น่ะสิ ..."คนร้ายที่กระชากกระเป๋าพูดขึ้นอย่างไม่สนใจพร้อมกับจะวิ่งหนีไป 

ตุ๊บ !! 

"งั้นก็ไปจบที่โรงพัก ..."ข้าวตังพูดขึ้นหลังจากที่เขาวิ่งตามมาทันแล้วกระโดดขึ้นถีบขาคู่ที่กลางหลังของคนที่กระชากกระเป๋าอย่างรวดเร็วก่อนที่มันจะวิ่งพ้นซอกตึกไป 

อั๊ก !! 

"ไอ้สัส !! มึงนี่กัดไม่ปล่อยจริงๆนะ ..."คนร้ายล้มควํ่าคะมำไปข้างหน้าทันทีอย่างเสียหลักก่อนที่เขาจะพยายามลุกขึ้นมา 

ปั๊ก !! 

ตั๊บ !! ตั๊บ !! 

"กูเตือนมึงแล้ว ..."ข้าวตังพูดขึ้นหลังจากที่กระโดดขึ้นไปเหยียบที่แผ่นหลังของคนร้ายตามมาด้วยกระทืบซํ้าไปสองทีก่อนที่มันจะลุกหนีขึ้นไปได้อีก 

"น้องขอบใจมาก ปล่อยให้เจ้าหน้าตำรวจเขาจัดการเถอะ ..."คนขับรถรีบเดินไปเก็บกระเป๋าเงินของเจ้านายที่กระเด็นไปไกลพอสมควรหลังจากที่ข้าวตังถีบกลางหลังของคนร้ายทำให้กระเป๋าหลุดมือไป 

"อย่าให้กูหลุดออกมาได้นะมึง ..."คนร้ายที่โดนตำรวจจับกุมตัวไว้แล้วหันมาจ้องหน้าข้าวตังแล้วพูดขึ้น 

"หึหึ กูจะรอ มึงรีบออกมาก็แล้วกัน ..."ข้าวตังยักคิ้วให้พร้อมกับยิ้มมุมปากส่งไปให้อย่างกวนๆทั้งที่หน้าของเขาก็มีเลือดเต็มและเลือดไหลออกมาไม่หยุดที่มุมปาก 

"น้องไปทำแผลก่อนเถอะ ตามพี่มา ..."คนขันรถพูดขึ้นพร้อมกับเดินนำข้าวตังไป ข้าวตังเดินตามไปเงียบๆโดยไม่ลืมที่จะหยิบเอาเสื้อช็อปของตัวเองที่ถอดงวางไว้ที่ข้างรั้วไปด้วย 

 

"คุณท่านครับ นี่ครับกระเป๋า น้องคนนี้ที่ช่วยเอาไว้ ..."คนขับรถบอกเจ้านายของตัวเองพร้อมกับยื่นกระเป๋าให้เจ้านายของตัวเองไปด้วย 

"ต๊ายแล้วหนู !! ถ้าจะบาดเจ็บขนาดนี้ หนูปล่อยให้มันเอาเงินไปเถอะ ชีวิตคนสำคัญกว่าลูก มาๆขึ้นรถไปกับฉัน ฉันจะพาไปทำแผล ..."หญิงชราเอ่ยขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่ตกใจ ในตอนแรกที่เธอเห็นเด็กหนุ่มที่ตามคนร้ายไปเอากระเป๋าของเธอคืนมาให้ สภาพดูน่ากลัวมาก ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดและแผลฟกช้ำ ตามตัวก็เช่นกัน 

"ไม่เป็นไรหรอกครับ แผลแค่นี้ผมกลับไปทำเองที่บ้านได้ครับ ไม่มีอะไรแล้วผมขอตัวกลับบ้านก่อนนะครับ ..."ข้าวตังเอ่ยขึ้นพร้อมกับทำท่าจะเดินไป 

หมับ !! "เดี๋ยวสิพ่อหนุ่ม นี่คือนํ้าใจที่พ่อหนุ่มช่วยเอากระเป๋ามาคืนเมียฉัน ..."สามีของหญิงชราคนนั้นยื่นเงินให้ข้าวตังปึกหนึ่งโดยที่ไม่ได้นับจำนวนของมัน 

"ผมไม่รับครับ ผมทำไปเพราะแค่อยากเอากระเป๋าจากคนร้ายมาคืนให้คุณยายท่านนี้แค่นั้นเอง ..."ข้าวตังพูดขึ้นแล้วจะเดินหนีทันที 

"เดี๋ยวสิ อย่างน้อยก็ค่าทำแผลที่แขนและที่ใบหน้าของพ่อหนุ่มนะ ..."ชายคนเดิมยังตื้อไม่เลิก  

"ไม่เป็นไรครับ ..."ข้าวตังส่ายหน้าปฏิเสธไม่เลิกเช่นกัน 

"หนู หนูรับไว้เถอะ ว่าแต่ว่า หนูหน้าเหมือนคนที่ฉันรู้จักมาก มันคุ้นๆแต่ฉันนึกไม่ออก ..."หญิงชราพูดขึ้นหลังจากที่เธอจ้องหน้าเด็กหนุ่มคนที่ช่วยเธออยู่นานแล้ว ถึงจะมีเลือดออกมาเต็มแถวมุมปากก็เถอะ เธอนึกออกแล้ว ถ้าเด็กคนนี้เป็นผู้หญิงหน้าก็คงจะคล้ายลูกสาวของเธอที่หายไปเมื่อยี่สิบห้าปีก่อน ลูกสาวของเธอหายสาบสูญไปไม่ได้ข่าวคราวเลย เธอจ้างนักสืบตามหามาเป็นสิบปีแล้วยังหาไม่เจอเลย 

"ไม่ครับ ผมช่วยยายเพราะผมอยากช่วย ไม่ได้อยากได้ของตอบแทน ..."ข้าวตังส่ายหน้าปฏิเสธอย่างเดียว 

"นี่นามบัตรของฉัน ฉันอยากเชิญพ่อหนุ่มไปดื่มนํ้าชาที่บ้านของฉันสักวัน ฉันขอเบอร์มือถือของพ่อหนุ่มไว้ได้ไหม เผื่อวันไหนที่เราว่างตรงกันฉันอยากเลี้ยงตอบแทนพ่อหนุ่ม ..."ชายชราเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นนามบัตรของตัวเองให้กับข้าวตังไป 

"ครับ นายพรสรวง อาวัชนากร อดีตที่ปรึกษากระทรวงการต่างประเทศ ..."ข้าวตังพยักหน้าตอบรับแล้วรับนามบัตรมาจากชายชราคนนั้นก่อนที่เขาจะอ่านชื่อเจ้าของนามบัตรเบาๆไปด้วย 

"แล้วถ้าเราว่างตรงกัน ฉันจะนัดพ่อหนุ่มมากินข้าวด้วยกันสักมื้อนะ ขอบใจพ่อหนุ่มมากที่ช่วยเมียฉัน ...."ชายชราที่เป็นเจ้าของนามบัตรที่ชื่อพรทรวง เอ่ยขึ้นอย่างรู้สึกขอบคุณจริงๆที่หนุ่มน้อยคนนี้เสี่ยงชีวิตของตัวเองช่วยเมียเขาเอากระเป๋าคืนมาให้ 

"ครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ตากับยายก็ระวังด้วยนะครับ ที่หน้าวัดแห่งนี้พวกมิจฉาชีพกับโจรกระชากกระเป๋ามันเยอะ ..."ข้าวตังเอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะยกมือไหว้แล้วเดินออกมาจากตรงนั้นทันที 

"คุณคะ ฉันรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้ค่ะ หน้าคล้ายม่านฟ้าลูกของเราเหลือเกิน ..."หญิงชราเอ่ยขึ้นเสียงเบาหลังจากที่ข้าวตังเดินออกไปแล้ว 

"คุณคิดถึงลูกมากเกินไป เห็นใครก็คิดว่าเหมือนม่านฟ้าไปหมด ไม่เว้นแม้แต่เด็กผู้ชายคนนี้ ผมว่าวันนี้เรากลับกันเถอะ ไม่ต้องทำบุญให้ลูกแล้ว ..."พรสรวงเอ่ยขึ้นพร้อมกับพยุงคู่ชีวิตของเขาเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก เรื่องของคนร้ายที่กระชากกระเป๋าเขาก็ให้ทนายความประจำตระกูลจัดการให้ทั้งหมดแล้ว 

....... 

"ไอ้ตังมึงไปไหนมา กูไปส่งอ้อมาแล้วมึงหายไปเลย ไอ้ตัง !! หน้ามึง !! ตัวมึงด้วย ไปโดนอะไรมาวะ กูเดินไปส่งแฟนกูไปถึงยี่สิบนาที มึง ? ..."เหนือพูดขึ้นด้วยความตกใจ เมื่อเขาเห็นสภาพของเพื่อนแล้ว 

"มึงโวยวายอะไรวะเหนือ เห้ย !! ไอ้ตัง !! ..."ครามร้องขึ้นด้วยความตกใจ เขาเพิ่งกลับมาจากไปส่งแฟนเหมือนกัน พวกเขาทั้งสามคนเลิกเรียนแล้วก็กลับมาพร้อมกัน เหนือกับครามมีแฟนที่เป็นเพื่อนกันแต่พักกันคนละที่ ทั้งคู่เลยต้องแยกย้ายกันไปส่งแฟนแล้วให้ข้าวตังรอที่หน้าวัดเพราะข้าวตังบอกว่าจะหาอะไรกินที่หน้าวัดรอ 

"พวกมึงอย่าส่งเสียงดังได้ไหมคนยิ่งมองกูอยู่ ..."ข้าวตังพูดขึ้นพร้อมกับดุเพื่อนทางสายไปด้วย 

"ไม่มองก็แปลกแล้ว เลือดมึงเต็มหน้าขนาดนี้ ที่แขนก็มีแผลด้วย มึงไปฟัดกับหมาที่ไหนมาวะ ..."ครามถามขึ้นพร้อมกับสำรวจเพื่อนไปทั่วทั้งตัว 

"ไปจากที่นี่ก่อนเถอะ ..."ข้าวตังพูดขึ้นก่อนที่จะเดินนำเพื่อนไปเพราะคนมองเขาไม่เลิกสักที 

"กูมีนํ้าพอดี มึงล้างหน้าก่อนไหม ไปแบบนี้คนได้มองกันทั้งซอยแน่ๆ ..."ครามเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นนํ้าเปล่าให้ข้าวตังไปด้วย 

"อือ ขอบใจเว้ย ..."ข้าวตังรับขวดนํ้าเปล่ามาจากเพื่อนแล้วเดินไปที่ห่างจากผู้คนก่อนที่เขาจะลงนั่งยองๆแล้วล้างคราบเลือดที่หน้าของตัวเองออก 

"กูว่าแผลที่แขนของมึงต้องไปทำแผลที่คลีนิคแล้วว่ะ ไปเถอะก่อนที่เลือดมันจะออกเยอะกว่านี้ ..."เหนือพูดขึ้นพร้อมกับจับแขนของเพื่อนขึ้นมาดูความลึกของแผลไปด้วย 

"อือ งั้นไปกันเถอะ พวกมึงไม่ต้องทำหน้าตกใจกันขนาดนั้นหรอก ที่หลังกูก็เคยโดนขวานจามมาแล้วตอนกูไปเที่ยวงานวัดแถวบ้าน แค่นี้จิบๆ ..."ข้าวตังบอกเพื่อนขึ้นยิ้มๆเมื่อเขาเห็นหน้าเพื่อนมีความกังวลกับบาดแผลของเขา 

"ไอ้ห่า ประวัติของมึงนี่น่าจดจำมาก หึหึ ..."ครามเอ่ยขึ้นขำๆ ก่อนที่พวกเขาจะพากันเดินไปที่คลีนิคแถวตลาดที่ไม่ไกลจากหน้าวัดมากนัก ทำแผลเสร็จพวกเขาก็แยกย้ายกันกลับ 

........ 

แกร๊ก  

"อุ๊ย !! เฮียนอนคอนโดเหรอครับวันนี้ ..."ข้าวตังเปิดประตูห้องเข้ามาเจอเจ้าห้องนั่งหน้านิ่งอยู่ที่เค้าเตอร์เครื่องดื่มและที่เขาตกใจเพราะเฮียนั่งมองมาที่เขาด้วย เขาภาวนามาตลอดทางขอให้เฮียกลับไปนอนบ้านอย่ามานอนค้างที่คอนโดในคืนนี้ แต่เหมือนจะไม่เป็นผล 

"มานี่สิ ..."เก้าเกพูดขึ้นเสียงนิ่งพร้อมกับกระดิกนิ้วให้คนน้องเดินเข้ามาหาเขา 

"มีอะไรก็พูดมาสิเฮีย วันนี้ผมเหนื่อยอยากอาบนํ้านอนพักสักหน่อย ..."ข้าวตังไม่ยอมเดินเข้าไปหาเฮีย แถมยังยืนเบี่ยงข้างที่ไม่มีแผลไปหาเฮียอีก 

"กูให้มึงไปนอนพักแน่ แต่ไม่ใช่ตอนนี้ มานี่ !! หรือมึงจะให้กูเดินไปหามึงเอง ข้าวตัง !! ..."เก้าเกพูดขึ้นเสียงนิ่งดุ 

"อะไรเฮียมีอะไรก็พูดมาสิ ทำไมต้องไปใกล้ๆด้วย ตัวผมเหม็นเหงื่อจะตาย ..."ข้าวตังพูดขึ้นพร้อมกับหลบตาไปด้วย 

"หนึ่ง ..." 

0-0 ..." 

"สอง ..." 

"ไม่เห็นจะต้องนับเลย ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ ..."ข้าวตังเอ่ยขึ้นพร้อมกับค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆเฮีย 

"จะบอกกูไหมว่าหน้ามึงไปโดนอะไรมา หรือต้องให้กูไปสืบ แม่ง !! จะไม่มีแผลมาสักวันได้ไหม ..."เก้าเกพูดขึ้นเสียงนิ่งดุ 

"ผมช่วยยายที่โดนคนร้ายกระชากกระเป๋ามา ..."ข้าวตังเอ่ยขึ้นพร้อมกับสบตาเฮียไปด้วย 

"มีวิธีอื่นตั้งเยอะที่จะช่วย อย่างเช่นโทรตามตำรวจ หรือโทรบอกเฮียแล้วเฮียจะไปเก็บมันทีหลัง ทำไมต้องเอาชีวิตของตัวเองเข้าไปเสี่ยงกับเงินไม่กี่บาท ..."เก้าเกมองหน้าข้าวตังนิ่ง 

"กว่าตำรวจจะมาถึง มันคงเอาเงินไปซื้อข้าวอิ่มไปหลายมื้อแล้วเฮีย หรือกว่าเฮียจะให้คนไปจัดการมันทีหลังก็แค่ซ้อมพวกมัน เงินของยายเขาไปเหลือสักบาทแล้ว ..."ข้าวตังเอ่ยขึ้นก่อนที่เขาจะเดินไปนั่งข้างๆเฮีย 

"ไปเอากล่องยามา ..."เก้าเกบอกขึ้นเสียงนิ่ง 

"ครับ ..."ข้าวตังเดินไปหยิบกล่องยาที่มีไว้ประจำคอนโดแห่งนี้ตั้งแต่เขาเข้ามาอยู่กับเฮียตั้งแต่สองปีที่แล้ว 

"กูจะให้บอดี้การ์ดติดตามตัวมึงสองคน ..."เก้าเกรับกล่องยามาแล้วพูดขึ้นพร้อมกับเปิดกล่องยาแล้วทายาที่มุมปากให้ข้าวตังไปด้วย 

"ไม่เอา !! ..."ข้าวตังส่ายหน้าปฏิเสธทันทีพร้อมกับเอียงหน้าหลบไม่ยอมให้เฮียทายาให้เขาด้วย 

"ไม่ได้ มึงมันดื้อเกินไปข้าวตัง มึงจะโดนเขากระทืบตายก่อนที่มึงจะเรียนจบ ..."เก้าเกพูดขึ้นเสียงนิ่งพร้อมกับจับหน้าของข้าวตังไว้ข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่งก็ทายาให้ไปด้วย 

"ไม่เอา ผมยอมตาย แต่ผมไม่ยอมให้บอดี้การ์ดมาตามเด็ดขาด ผมอายคน คนอย่างผมดูแลตัวเองได้ เฮียอย่าให้มาเดินตามผมเด็ดขาด ..."ข้าวตังพูดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ 

"มึงนี่ดื้อไม่มีใครเกินจริงๆ ..."เก้าเกมองหน้าข้าวตังแล้วส่ายหน้าอย่างหมดคำจะพูด 

"ดื้ออ่ะ เฮียเอาไปใช้กับน้องเกอร์ น้องเจ็ค น้องคิงเถอะ พูดแล้วก็คิดถึง ..."ข้าวตังพูดขึ้นยิ้มๆ  

"ดื้อพอกันเลย ถ้าวันไหนหยุดตรงกัน เดี๋ยวกูจะเอามาให้มึงเลี้ยง รับรองหายคิดถึงไปหลายวันเลย ..."เก้าเกพูดพร้อมกับยิ้มมุมปากไปด้วยเมื่อนึกถึงหลานชายทั้งสามคนขึ้นมา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว