ไอ้สารเลว!!(ปามือถือใส่กำแพง)

ฉันที่กำลังนั่งจิบกาแฟพรางนึกเรื่องการวางแผนงานไปด้วยทจู่ๆก็มีเสียงสดใสๆของผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมาก่อนจะวางจานขนมเค้กสีพีชน่าตาน่ากินตรงหน้าฉัน)

(ฉันนึกงงและแปลกใจเพราะฉันไม่ได้สั่งจึงเตรียมหันไปหาคนที่มาเสิร์ฟเค้กทันที)

ฉันมะ……0.0

!!

(ฉันที่กำลังจะหันไปพูดกับคนที่เสิร์ฟเค้กแต่ก็พูดไม่ทันจบเมื่อเห็นหน้าคนตรงหน้าทำให้ฉันตกใจมากๆที่ไม่คิดว่าจะได้เจอกัน)

อะ..อ้าว.จองวอน

อ้อใช่555ไม่เจอนานเลยเรียนจบแล้วใช่ไหม

อ้อก็สบายดีอ่ะ

หื้มรู้ได้ไงว่าพี่มาที่นี่ทุกวัน

อ้อ~ ใช่พี่ทำงานแถวนี้แหละเลยมานั่งจิบกาแฟที่นี่ทุกวันตอนเช้าก่อนเข้างาน ที่นี่เงียบดี ส่วนตัวดี แล้วก็ร่วมรื่นแล้วก็ดูดีมีทั้งโซนสวนโซนน่ารักๆมีแมวให้เล่นมีหมาให้อุ้มด้วย

แถมแบ่งโซนไว้ชัดเจนไม่รลกวนกันมันดีมากๆกาแฟก็อร่อย

ว่าแต่เรามาทำอะไรที่นี้?

โอ้ะจริงหรอ?

เจเาชายกาแฟหรอเรา55

นายเนี่ย555

แล้วทำไมเลือกทำร้านกาแฟละแล้วทำไมพี่มาทุกวันไม่เห็นเจอเรา

เหนื่อยแย่เลยนะ55

ได้สิ นิกิเด็กแสบไม่อยู่นิ่งส่วนซอรก็คู่หัวตัวเล็กของนิกิทำไมจะทำไม่ได้

โอเคจร้พๆว้ว่างๆพี่จะแวะมานะ

แต่เดี๋ยวพี่ขอไปทำงานก่อนนะเดี๋ยวสายแล้วไว้เจอกันนะ

อ้อๆได้สิ

(กดเบอร์โทรให้)

(ยิ้ม)(โบกมือให้ก่อนจะเดินออกจากร้านไป)

ไม่เจอเด็กๆพวกนี้นานแค่ไหนแล้วนะตั้งแต่ตอนนั้นเราก็ไม่ได้เจอกันเลยได้เจอกันซักครั้งก็ดีเหมือนกัน(ฉันคิดในใจเมื่อรู้สึกดีที่ได้เจอเด็กๆที่เคยสนิทกันอีกครั้งถึงแม้เขาจะเป็นเพื่อนเจคแต่หลังจากวันนั้นเด็กๆก็คอยให้กำลังใจและอยู่เป็นเพื่อนฉันมาตลอด)

(ฉันยกนาฬิกาขึ้นดูก่อนจะขับรถไปที่บริษัททันที)

หวัดดีจร้ะบอม

วันนี้พี่มีงานอะไรบ้าง

โอเคเตรียมเอกสารเรียบร้อยแล้วเอาไปวางที่โต๊ะในห้องประชุมให้ด้วย

(ตอนนี้ฉันมานั่งอยู่ในห้องประชุมพร้อมกับพนักงานและบุคคลที่เกี่ยวข้องเพื่อรอประธานจากบริษัทSH กรุ๊ปไม่นานประตูกระจกห้องประชุมก็เปิดออกบ่งบอกถึงการมาถึงของประธานSHกรุ๊ป)

(ฉันลุกขึ้นยืนต้อนรับ ประธานSHกรุ๊ปทันทีไม่นานร่างสูงโปร่งผิวขาว หน้าตาหล่อเหลารับกับทรงผมและชุดสูทสีดำสนิทของเขามันเข้ากันมาก)

(ทันทีที่เขาเดินเข้ามาฉัยก็สตั้นแปปนึงรวมถึงเขาเองก็เช่นกัน เราโค้งให้กันตามมารยาทก่อนจะนั่งที่ใครที่มันแล้วเริ่มประชุมกันในทันที)

(หลังจากจบการประชุมทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี เมื่อเสร็จสิ้นทุกคนต่างแยกย้ายกันก่อนที่ปนะธานSH กรุ๊ปจะเดินเข้ามาหาฉันทันที)

(ฉันยิ้มตอบฮีซึงไป)

สบายดีใช่ไหม

โอเคได้สิดีใจที่ได้เจอกันอีกนะฮีซึง

(ฉันหันไปมองบอมกยูกาอนที่เขาจะยื่นคอนแทคฉันให้เลขาของฮีซึง)

(ฉันพยักหน้าตอบเขาก่อนจะแยกย้ายกันออกไปทำงาน)

อ้อเราเป็นเพื่อนกันตอนเรียนมหาลัย

ไม่เขิงอ่ะเราก็เรียกส่าเรียนก็จะอยู่กลุ่ทเดียวกันทำกิจกรรมด้วยกันแต่เวลาพักว่างหรืออะไรงี้ฮีซึงเขาจะมีเพื่อนรุ่นร้องที่สนิทมาตั้งแต่เด็กน้ะเขาจะไปกับพวกนั้นมากกว่าอยู่กับฉันแค่เวลาเรียนกับทำกิจกรรม)

เดี๋ยวๆไม่ใช่ละบอม นั่นเพื่อนยะ

ไม่เอาๆเพื่อนก็คือเพื่อน

อีกอย่างนี่ที่ทำงานมาพูดเล่นแบบนี้เดี๋ยวคนก็ไม่เคารพฉันพอดีพอๆไปทำงานได้แล้ว

อย่ามาประชดเดี๋ยวเถอะบอม

(ฉันส่ายหัวหัวเราะให้กับความซนของบอมกยู เจ้าเด็กนี่โตเหมือนไม่โตจริงๆสมัยมหาลัยก็แสบจนขนานนามว่าใครโดนแกล้งให้เดินไปถามบอมก่อนคนแรกว่าได้ทำไหมยิ่งจับคู่ขากับซูบินนะความซวยบังเกิดมาก)

(หลังจากนั้นฉันจึงเดินกบับไปทำงานตามเดิม)

ผ่านไปกี่ปีก็ยังทะเราะกันเกางเหทือนเดิมเลยนะ555

พี่เองก็จะไปเหมือนกัน55 ยุ่งมากวันนี้ไว้ค่อยคุยกันได้ไหม

โอเคๆ

ห้ะ?

อา~พี่รู้สำนวน55

ไปละๆ

ค่อยคุย

(หลังจากคุยกันเสร็จฉันจึงรีบมาทำงานต่อทันทีเพราะยุ่งมากๆ และเราได้นัดทานข้าวกันในสุดสัปดาห์นี้)

(ฉันดีใจมากที่จะได้เจอทุกคน(

รอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวเลยคิดถึงทุกคนมาก