ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : มาถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 43

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ค. 2564 12:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาถึง
แบบอักษร

ภาพปราสาทขนาดมหึมาที่ตั้งตระหง่านท่ามกลางท้องฟ้าสีเลือด สร้างความหวาดกลัวจนเด็กหนุ่มผู้เดินทางข้ามรอยแยกมาจากต่างแดนเกิดอาการสั่นเทา ปราสาทของจอมมารเต็มไปด้วยหอคอยสูงเฉียดฟ้า ขนาดของมันใหญ่พอๆกับภูเขาหกลูกมัดรวมกัน

 

ปีเตอร์ถูกพาเข้าไปในปราสาทผ่านทางประตูที่มีความสูงเกือบเท่าอาคารสองชั้น เดินผ่านห้องโถงกว้างขวางเข้าไปในห้องโถงอีกห้องที่กว้างกว่า ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูที่มีนายทหารเฝ้าอยู่

 

"ลาอุส นั่นเขาหรือ?"

 

"ใช่" องครักษ์ที่มีบุคลิกสุภาพบอกกับคนเฝ้าประตู

 

"แต่นางยังไม่ว่างตอนนี้"

 

"มีใครอยู่ในนั้นอีกรึไง"

 

"ชะ.. ใช่ เป็นผู้ปกครองของอาณาจักรที่เราพึ่งยึดมาได้"

 

"ไม่ต้องสนใจ เปิดเข้าไปเลย นางไม่ว่าอะไรเราแน่"

 

"ตะ ต.. ตกลง"

 

จากนั้นบานประตูขนาดมหึมาตรงหน้าก็ถูกเปิดออก เด็กหนุ่มมองเข้าไปก็เห็นเพียงความมืดมิด... มันดูราวกับจุดจบของชีวิต ไม่กล้าแม้แต่จะปล่อยลมหายใจออกมา

 

"ขะ ขอร้องล่ะ ท่านจอมมารผู้ยิ่งใหญ่! วะ ไว้ชีวิตข้าเถิด!"

 

เสียงอ้อนวอนร้องขอชีวิตของใครบางคนดังออกมาจากความมืด สัมผัสได้ถึงถึงความหวาดกลัวอย่างสุดขีดที่แฝงมากับน้ำเสียง

 

"ก่อนหน้านี้ยังปากดีอยู่เลยแท้ๆ... ข้ายังจำคำพูดท้าทายต่อพลังอำนาจของข้า... ที่ถูกเอ่ยออกมาจากปากเจ้าได้อยู่เลย"

 

เสียงเย็นยะเยือกที่ตอบกลับมา! ต้องเป็นเสียงของจอมมารแน่ๆ!

 

"ขะ ข้าขอโทษ! ข้าไม่ได้ตั้งใจจะท้าทายพลังของท่าน! ตะ..ตะ ตอนนี้ข้ารู้ซึ้งแล้ว ข้ารู้แล้วว่าในโลกใบนี้- ไม่สิ ในจักรวาลนี้ไม่มีใครเทียบเทียมท่านได้ ดะ ได้โปรด ไว้ชีวิตข้าเถิดด!!!"

 

"คิดว่าแค่คำพูดเยินยอปลอมเปลือกจะทำให้ข้าไว้ชีวิตเจ้าได้อย่างนั้นรึ... ลืมสิ่งที่เจ้าได้ทำลงไปแล้วรึไง..."

 

"ขะ ขอร้องล่ะ ไม่ว่าท่านปราถนาสิ่งใด ข้ามอบให้ได้ทุกอย่าง!"

 

"ข้าไม่ต้องการอะไรจากเจ้า... นอกซะจาก... ชีวิตของเจ้า!"

 

"ม่ายยยยยยย!!!!"

 

เสียงร้องโหยหวนดังออกมาจากความมืดก่อนจะปรากฏภาพเรือนรางของปีศาจกระทิงที่พยายามตะเกียดตะกายวิ่งหนีมาทางประตูที่เด็กหนุ่มยืนอยู่

 

"คะ ใครก็ได้! ชะ ช่วยด้ว-"

 

ยังไม่ทันสิ้นประโยค บางอย่างก็รั้งร่างของปีศาจกระทิงตนนั้นเอาไว้ มันกระทืบเท้าจนเกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วบริเวณ แต่พละกำลังอันน้อยนิดเมื่อเทียบกับพลังของจอมมารก็สลัดตัวเองให้หลุดไม่ได้

 

ร่างขนถูกกระชากหายเข้าไปในความมืดก่อนจะเกิดไฟโชดช่วงลุกท่วมทั้งร่างกาย

 

"อ๊ากกกกกกกก!!!"

 

เสียงร้องโหยหวนถูกเปล่งออกมาจากลำคอจนถึงวินาทีสุดท้าย ก่อนที่กายเนื้อทั้งหมดจะเหลือเพียงเถ้าธุรี

 

ภาพทุกอย่างทำเอาปีเตอร์ของเราพูดอะไรไม่ออก ได้แต่อ้าปากค้างตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

 

"มาเวลรอส น้องชายของท่านมาถึงแล้ว" ลาอุสตะโกนเข้าไป

 

"พาเข้ามาเลย..."

 

เมื่อได้รับคำสั่งองครักษ์หนุ่มทั้งสองก็เดินนำเข้าไปในห้องโถงอันมืดมิด เด็กหนุ่มแทบจะมองอะไรไม่เห็น นอกจากแสงไฟสลัวๆจากตะเกียงที่แขวนอยู่ตามผนังห้อง

 

ในที่สุดก็มาหยุดอยู่ที่หน้าขั้นบันไดสูง เมื่อมองขึ้นไปบนยอดก็ไม่เห็นใครหรือสิ่งใดอยู่บนนั้น จะว่าไป... ตั้งแต่เกิดมาเขาก็ยังไม่เคยเห็นหน้าตาของจอมมารจริงๆเลยสักครั้ง นี่อาจจะเป็นครั้งแรก... และครั้งสุดท้ายของชีวิต!

 

"ข้าว่าในนี้มืดไปหน่อยมั้ย?" องครักษ์หนุ่มลาอุสพูดขึ้นมา

 

"มืดไปหรอ? งั้นก็... "

 

ปีเตอร์ต้องหยี่ตาและยกมือขึ้นบังแสงที่สว่างจ้า เมื่อจู่ๆ ม่านที่อยู่เบื้องหลังขั้นบันไดสูงก็ถูกเปิดออก อาการปรับสายตาไม่ทันทำให้เขามองเห็นทุกอย่างพร่ามัวไปหมด

 

"มาถึงสักทีนะ..."

 

เขามองไม่เห็นต้นตอของเสียง... แต่ความเย็นยะเยือกเกาะกินไปทั้งร่างของเด็กหนุ่มแล้วตอนนี้... ทุกส่วนของร่างกายราวกับถูกตรึงด้วยโซ่แห่งความหวาดกลัว ทุกอย่างดำเนินมาถึงจุดจบแล้ว เมื่อเขาลืมตา เขาอาจต้องโบกมือลาโลกใบนี้...

 

เด็กหนุ่มผู้อับจนหนทางเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างช้าๆ... สายตาค่อยๆปรับให้เข้าความกับความสว่างภายนอก จนในที่สุด...

 

"ในที่สุดก็ได้พบกันสักทีนะน้องชายของพี่!!!"

 

"วะ เหวอ!?"

 

น้ำเสียงน่าเกรงขามในตอนแรก แปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงนุ่มละมุนสดใสราวกับปุยเมฆ ก่อนจะปรากฏโฉมของหญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้ม พร้อมกับปีกค้างคาวบนแผ่นหลัง โผเข้าสวมกอดร่างของเด็กหนุ่มจนแน่น

 

"นะ นี่มัน... ใครกันล่ะเนี่ย!!!"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว