email-icon facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ ๑ หนีออกจากบ้าน

ชื่อตอน : บทที่ ๑ หนีออกจากบ้าน

คำค้น : ท่านประธาน

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 35.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ย. 2564 17:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 600
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ ๑ หนีออกจากบ้าน
แบบอักษร

หญิงสาวรูปร่างสูงระหงในชุดเดรสยาวสีดำเข้ารูป แขนกุด คอเต่า ค่อนข้างจะเรียบร้อยมิดชิดเกินไปสำหรับสถานที่แห่งนี้ที่กำลังก้าวเข้ามาเพียงลำพังเรียกฌานที่เพิ่งสั่งเครื่องดื่มแก้วแรกไปให้หันมอง เขาเห็นเธอกวาดสายตาไปรอบ ๆ ก่อนเดินตรงมาทางเขาแล้วนั่งลงที่โต๊ะตัวเล็กห่างจากเขาไปราวสี่โต๊ะ ซึ่งแม้ว่าโต๊ะนั้นจะอยู่ในมุมที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว แต่ก็อยู่ในองศาที่มองเห็นจากโต๊ะเขาได้อย่างชัดเจน 

ในตอนที่เธอยืนกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เขาคิดว่าเธอคงนัดใครไว้ แต่เมื่อเห็นเธอเดินไปนั่งโต๊ะตัวเล็ก และสั่งเครื่องดื่มมาดื่มอยู่คนเดียวโดยไม่มีท่าทางมองเวลา เขาก็ได้รู้ว่าเธอไม่ได้นัดใคร แต่มาที่แห่งนี้เพื่อนั่งดื่มตามลำพัง 

ฌานนั่งมองหญิงสาวยกเครื่องดื่มสีหวานที่มีแอลกอฮอล์ดีกรีแรงผสมอยู่ขึ้นดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าโดยไม่มีท่าทีว่าจะหยุด หากเธอยังดื่มเป็นบ้าเป็นหลังอยู่แบบนี้คงได้เมาหมดสติในเร็ว ๆ นี้แน่ โดยปกติเขาไม่ชอบยุ่งกับใคร แต่การมองเห็นอนาคตในระยะเวลาสั้น ๆ ของหญิงสาวตรงหน้าก็ทำให้เขาอดเป็นห่วงไม่ได้ จึงตัดสินใจเดินเข้าไปหา 

“นั่งด้วยคนได้ไหมครับ” 

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ก่อนผายมือไปยังเก้าอี้ตัวตรงข้ามที่ว่างอยู่ แล้วบอก 

“เชิญค่ะ” 

ฌานทรุดกายลงนั่งแล้วทำมือเรียกพนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ไม่ห่างนักมาสั่งเครื่องดื่ม รอจนพนักงานลับตัวไป จึงถาม 

“มาคนเดียวเหรอครับ” 

เธอพยักหน้า ก่อนยกเครื่องดื่มที่เหลืออยู่ครึ่งแก้วขึ้นดื่ม แล้วถามเขากลับ 

“คุณล่ะคะ ทำไมมาขอนั่งกับคนแปลกหน้า ไม่มีเพื่อนหรือไง” 

คำถามของเธอทำให้ฌานหลุดหัวเราะเบา ๆ  

“วันนี้ไม่มี ผมมาคนเดียว” 

“เหมือนกันเลย นี่เราเป็นพวกเดียวกันเหรอเนี่ย” เธอว่า ปรือตามองเขาอย่างพิจารณา 

“พวกเดียวกันยังไง” เขาถาม 

“ก็พวกไม่มีเพื่อนไง คุณไม่มีเพื่อน ฉันก็ไม่มีเพื่อน งั้นเรามาเป็นเพื่อนกันดีกว่า มา ๆ ชนแก้ว” เธอชวน ยกแก้วขึ้น ก่อนอุทาน เมื่อเห็นว่าตรงหน้าเขาไม่มีเครื่องดื่ม “อ้าว แก้วคุณล่ะ” 

“นั่นไง” เขาชี้ไปยังแก้วเครื่องดื่มบนถาดในมือของพนักงานเสิร์ฟที่กำลังเดินตรงมาที่โต๊ะพอดี ซึ่งเมื่อเครื่องดื่มสองแก้วถูกวางลงบนโต๊ะ เขาก็เลื่อนแก้วหนึ่งให้เธอ แล้วบอก “นี่ของคุณ” 

“คุณสั่งให้ฉันเหรอ มีสิ่งแปลกปลอมเปล่าเนี่ย เขาบอกว่าไม่ให้รับเครื่องดื่มจากคนแปลกหน้า” เธอว่า เอ่ยพึมพำพร้อมส่ายศีรษะ 

“จะมีได้ไงเล่า ผมยังไม่ได้แตะแก้วคุณเลย”  

“งั้นเหรอ งั้นก็ได้ ขอบคุณนะคะคุณเพื่อนใหม่ มาชนแก้วฉลองมิตรภาพของเรากันเร็ว” เธอเอ่ยแล้วหยิบเครื่องดื่มแก้วใหม่ขึ้นมาชนแก้วกับเขา ก่อนที่จะยกดื่มจนพร่องไปเกือบครึ่ง 

“ผมชื่อฌาน” ฌานแนะนำตนเอง 

“ชานเหรอ ชานยังไง ชานบ้าน? เชี่ยวชาญ?” เธอถามเสียงยานคาง คิ้วขมวด ปรือตามองเขาด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น 

ฌานส่ายหน้า  

“ฌาน ฌ เฌอ สระอา น หนู” เขาสะกดให้เธอ 

“แล้วชื่อจริงล่ะ” 

“ก็นี่แหละชื่อจริง” 

“ทำไมสั้น ชื่อจริงต้องยาว ชื่อเล่นสั้นได้” เธอว่า ทำท่าคิดนิดหนึ่ง ก่อนถาม “ถ้าฌานเป็นชื่อจริง แล้วชื่อเล่นล่ะ” 

“ชื่อเล่นไม่มี” เขาตอบ  

“คนไทยหรือเปล่า ทำไมไม่มีชื่อเล่น” เธอว่า ทำให้เขาหลุดหัวเราะอีกครั้ง 

“แล้วคุณล่ะ เราชนแก้วเป็นเพื่อนกันแล้วแต่ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลย” เขาถาม แอบขำตนเองที่นั่งคุยกับคนเมาเป็นวรรคเป็นเวร แต่เขาก็สนุกกับบทสนทนาที่กำลังดำเนินไปอยู่นี้จนอดแปลกใจตนเองไม่ได้ 

“ฉันชื่อมีน มินตรา” เธอตอบ  

“มีนเหรอ รู้หรือเปล่าว่ามีนแปลว่าอะไร” 

“รู้สิ แปลว่าใจร้าย แต่ชื่อฉันไม่ได้มาจากภาษาอังกฤษ มาจากราศีมีนต่างหาก” 

“อ้อ คุณเกิดราศีมีนเหรอ” เขาถาม 

“เปล่า” 

“อ้าว” 

เธอหัวเราะคิกเมื่อได้ยินคำอุทานจากเขา และฌานเดาว่าสีหน้าเขาคงจะดูเหลอหลาอยู่ไม่น้อย 

“มีนก็มาจากชื่อจริงนี่แหละ ตัวแรกของมินตรา แต่แม่บอกว่ามินมันไม่เพราะ เลยออกเสียงยาวเป็นมีนแบบราศีมีน” เธออธิบาย ยกเครื่องดื่มตรงหน้าขึ้นดื่ม  

ฌานพยักหน้าเข้าใจ มองเธอที่ยังคงตั้งใจกับการดื่มโดยไม่สนว่าเพื่อนใหม่อย่างเขาจะดื่มด้วยหรือไม่ ในที่สุดก็ถามอย่างอดไม่อยู่ 

“ทำไมมานั่งดื่มคนเดียวล่ะครับมีน” 

หลังได้ยินคำถามของเขาเธอก็หันมองไปรอบกาย ก่อนยื่นหน้ามาหาเขา ใช้มือป้องปาก และกระซิบเสียงเบา 

“อย่าบอกใครนะ ฉันหนีออกจากบ้านมา” 

ฌานมองผู้หญิงสาวสะพรั่งวัยทำงานที่บอกว่าหนีออกจากบ้านแล้วเริ่มคาดเดา 

“ทะเลาะกับแฟน?” 

เธอส่ายหน้า มองเขาอย่างพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม 

“คุณอยากฟังเรื่องราวชีวิตรันทดของฉันหรือเปล่า” 

“เล่ามาสิครับ” เขาตอบรับ อยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงในวัยทำงานอย่างเธอ ถ้าไม่ได้หนีออกจากบ้านมาเพราะทะเลาะกับสามี แล้วเพราะอะไร เพราะสำหรับเขา การหนีออกจากบ้านนั้นเหมือนจะเป็นการกระทำของวัยรุ่นมากกว่าหญิงสาวในวัยของเธอ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว