ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ถึงเวลา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.5k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.ค. 2564 07:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ถึงเวลา
แบบอักษร

"กูรู้ว่ามึงอยู่แถวนี้ แน่จริงออกมาสิวะ อย่าหลบเป็นหมาแบบนี้"

รีบอร์นกวาดสายตามองไปรอบๆด้านล่างของตึกร้างที่เพิ่งถูกทิ้งเมื่อไม่นานมานี้ด้วยความหวาดระแวง

ใจของเขาเริ่มสั่นกลัวไปกับความมืดรอบตัวที่อาจจะมีลูกน้องของเวฆาซ่อนอยู่ตรงส่วนไหนก็ได้

แต่เขากลับใช้ความปากดีกลบความหวาดกลัวนั้นเอาไว้

 

"ปล่อยนะ"

ร่างบางถูกโจรใจร้ายนั้นฉุดให้ลุกขึ้นยืน แล้วมันก็ใช้ร่างกายบอบบางนั้นบังหน้ามันเอาไว้

เธอพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดพ้นไปจากมันให้ได้

แต่ยิ่งดิ้นแรงบีบจากมือหนาที่จับอยู่บนตัวเธอก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

เธอรู้สึกเหมือนกระดูกกำลังแตกไปตามแรงบีบจากมือนั้น

 

ร่างเล็กเริ่มหมดแรงจากความเจ็บปวดที่ได้รับ

จากที่เคยมีแรงดิ้นเริ่มหมดแรงลงเรื่อยๆ สองขาเริ่มจะยืนไม่อยู่

แต่โจรใจร้ายนั้นกลับยังคงบังคับให้เธอยืนด้วยแรงมากมายมหาศาลของมัน

 

"งั้นนางนี่มันก็ถึงเวลาต้องตาย"

รีบอร์นรอแล้วรอเล่านานนับนาทีก็ยังไม่มีใครปรากฎตัวออกมา

เขาเลยผลักไสให้หญิงสาวนั้นขยับตัวไปยืนริมสุดของพื้น

มือหนาจับโยกร่างบางนั้นไปมาล้อเล่นกับความสูงด้านล่างของตึกยี่สิบกว่าชั้น

พร้อมที่จะปล่อยมือออกทุกเมื่อเพื่อให้เธอนั้นตกลง

 

"กรี๊ดดดด"

เสียงเล็กกรีดร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว หยดน้ำตาไหลรินอย่างมิอาจห้ามเอาไว้ได้

ความตายที่แสนน่ากลัวเข้ามาหาเธอมากขึ้นเรื่อยๆอีกครั้ง

ภาพใบหน้าของลูกน้อยและเวฆาชัดขึ้นมาในห้วงความคิดทันที

กลัวเหลือเกินที่จะต้องผลัดพรากจากคนที่รักสุดหัวใจทั้งสองคนแบบที่ไม่ได้ร่ำลากัน

 

"มึงไม่มีทางได้ทำแบบนั้นแน่"

มีเสียงหนึ่งดังขึ้นทางด้านหลังของรีบอร์นและพริมา

ส่งผลให้โจรร้ายนั้นจับร่างบางหันอย่างรวดเร็วเพื่อให้ร่างนั้นมาบังหน้าเขาเอาไว้

 

เวฆาปรากฎตัวขึ้นในทันทีที่เสียงของเขาเงียบลง

เขาก้าวเดินย่างสามขุมเข้ามาหารีบอร์นที่จับเมียของเขาเป็นตัวประกันอย่างไม่เกรงกลัวใดๆ

สายตาคมที่ดุดันดั่งพญาราชสีห์จ้องมองใบหน้าของรีบอร์นที่ใช้หญิงสาวกำบังกายเอาไว้ไม่ห่างราวกับจะเข้าไปฉีกเนื้อมันออกเป็นชิ้นๆ

 

"ไอ้เวฆามันรักเธอมาก ตายให้มันดูหน่อยก็แล้วกัน"

ปืนในมือของรีบอร์นจ่อไปที่ศีรษะทุยเล็กของหญิงสาว

พร้อมกับยิ้มเยาะเวฆาที่กำลังจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้เขาบ้าง แล้วมันก็จะไม่เหลืออะไรแบบเขา

 

"ปัง"

เสียงปืนดังขึ้นหนึ่งนัดท่ามกลางความมืดมิดรอบด้าน

กระสุนจากปืนนั้นเจาะเข้าที่ร่างของรีบอร์นทะลุตัดขั้วหัวใจของเขาพอดีตามความแม่นของนักแม่นปืนมือหนึ่งของเวฆา

 

ร่างของรีบอร์นทรุดลงกับพื้นในทันทีทั้งทีดวงตายังคงเบิกโพลงอยู่

ลมหายใจเฮือกสุดท้ายดังฟอดๆออกมาจากปากของเขา

 

"กรี๊ด"

พริมากรีดร้องเสียงดังออกมาอย่างคนเสียงสติไปกับเสียงปืนที่ได้ยิน

บวกกับหันไปมองร่างหนานั้นทรุดลงกับพื้นทำให้ความกลัวเพิ่มทวีคูณขึ้นอีก

 

"ไข่มุก"

เวฆารีบวิ่งเข้าไปหาเธอแล้วฉุดร่างบางนั้นเข้ามากอดเอาไว้แน่น

มือหนาที่แสนอบอุ่นยกขึ้นลูบศีรษะของเธอในทันที

ปลายจมูกโด่งเป็นสันกดหอมไปตามศีรษะของเธอเพื่อปลอบประโลม

 

"เฮีย"

หญิงสาวพอเริ่มคืนสติกลับมาได้ก็รีบกอดเขาตอบ

นึกว่าชาตินี้จะไม่ได้เจอเขาอีกแล้ว นึกว่าจะต้องจากเขาไปเสียแล้ว

 

น้ำตาของหญิงสาวไหลรินอีกครั้งด้วยความดีใจที่รอดมาได้

เธอเช็ดมันกับอกของมาเฟียหนุ่มที่แสนอบอุ่นและปลอดภัย

 

เวฆาปล่อยให้เธอทำอะไรก็ได้กับเขา เพราะเขาขอแค่ให้ได้เธอกลับมาก็พอ

 

"ไอ้รีบอร์นมึงมันไม่น่ากลับมาอีก ปังๆๆ"

เมื่อพริมาคืนสติกลับมาได้พอสมควรก็ถึงเวลาที่ต้องกลับบ้าน

ก่อนจะกลับเขากอดเธอแน่นแล้วหยิบปืนที่เหน็บไว้ที่เอวออกมา

เขายิงซ้ำไปที่ศีรษะของรีบอร์นหลายนัดเพื่อให้มันใจว่าไอ้ผีนี้จะไม่ฟื้นขึ้นมาอีก

เขาตามฆ่ามันได้ตลอดชีวิตถ้ามันจะฟื้นขึ้นมาอีก

แต่ที่ต้องทำให้มันตายไปเลยแบบชัวร์ๆก็เพราะมันกล้ามายุ่งกับหัวใจของเขา มันจึงหมดโอกาสที่จะฟื้นขึ้นมาอีก

 

"ไม่ต้องกลัวแล้ว กลับบ้านกันนะ"

เขาอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกแล้วพาเดินลงไปขึ้นรถที่ชั้นล่าง

เธอกอดเขาแน่นด้วยทั้งกลัวตกลงไปและก็ทั้งต้องการความอบอุ่น

ไม่ได้หนาวกายแต่ตลอดหลายชั่วโมงมานี้มันหนาวใจหวาดกลัวไปหมด

ต้องการการปลอบประโลมจากเขาเป็นภาษากายแบบนี้มากที่สุดเพราะเขาไม่ถนัดที่จะพูด

 

"ลูกอยู่ไหนคะ"

เมื่อก้าวขึ้นรถหญิงสาวก็ยังคงถูกเขาดูแลอย่างดีจนเธอไม่รู้สึกกลัวใดๆอีกแล้ว

เธอไม่ลืมที่จะถามหาลูกสาวในทันทีเช่นกันเพราะเธออยู่ในอันตรายขนาดนี้แล้วลูกละอยู่ที่ไหนปลอดภัยหรือเปล่า

 

"อยู่กับพ่อและแม่ฉันที่บ้าน"

เวฆายิ้มอ่อนๆให้กับเธอเพื่อให้สบายใจได้ว่าลูกสาวอยู่ในความปลอดภัย

ด้วยเขานั้นฝากลูกไว้กับพ่อและแม่โดยมีเหล่าบอดี้การ์ดล้อมบ้านเอาไว้อีกชั้นหนึ่ง

 

"หนูคิดถึงลูก"

ร่างบางเอนกายซบไปกับร่างกำยำของเขาอย่างหมดแรง

ไอร้อนผ่าวตีขึ้นหน้าจนแทบมองอะไรไม่เห็น

ดูเหมือนว่าพิษไข้กำลังเล่นงานเธอเข้าให้แล้ว

มันคงมาจากที่ร่างกายของเธอบอบช้ำและยังต้องมาเผชิญกับความกลัวนั้นอีก

 

"เดี๋ยวก็ได้เจอกันแล้ว"

เขากอดเธอแน่นพร้อมกับลูบแผ่นหลังของเธอเบาๆเพื่อให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

ด้วยเธอจำต้องพักผ่อนแล้วด้วยร่างกายเธอกำลังจะไม่ไหว

 

"เฮียอย่าให้ใครจับตัวหนูไปอีกนะ หนูกลัว"

หญิงสาวพูดอย่างคนเพ้ออยู่กับอกแกร่งของเขา

ดวงตากลมสวยค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆโดยเจ้าของดวงตานั้นยังฝืนในบางช่วงจังหวะที่จะลืมตานั้นเอาไว้ราวกับมีห่วง

 

"ฉันสัญญาจะไม่ให้ใครหน้าไหนมันมาทำร้ายเธอได้อีก"

คำสัญญาหลุดออกจากปากของชายหนุ่มผู้เป็นมาเฟียใหญ่

มันเป็นคำสัญญาที่แสนหนักแน่น ไม่ใช่แค่จะสร้างความสบายใจให้กับหญิงสาว

แต่เขาจะทำมันจริงๆ เขาจะดูแลเธอให้ดีที่สุดไปจนชั่วชีวิตของเขา

 

"เดี๋ยวก็หายนะคนเก่ง"

พริมาพอได้ยินในสิ่งที่ต้องการเธอก็หลับพับไปกับอกเขาด้วยพิษไข้

เวฆาประคองร่างของเธอไว้ไม่ห่างไปไหนจนถึงคอนโดของเธอ

+++++±±±+++++

ขอคนละไลค์เพื่อเป็น กลจ ให้แก่ทางเรา❤️ และเป็น กลจ ให้กับทุกคนก้าวผ่านพ้นวิกฤตในช่วงนี้กันไปให้ได้❤️

***ขออนุญาตติดเหรียญ/กุญแจเพิ่มอีกห้าตอนนะคะ***

หน้าตาพระนางดูได้ที่เพจ ศานิชล

เรื่องของพี่ชายคนโต >>>>หุบเขาซ่อนรัก ตอน ภูผา

และผลงานเรื่องอื่นๆฝากอุดหนุนด้วยจ้า

 

 

ความคิดเห็น