facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 57 สั่งสอนเฉียนเฮ่าฮั่น (5) / ตอนที่ 58 พี่ใหญ่กลับจวน

ชื่อตอน : ตอนที่ 57 สั่งสอนเฉียนเฮ่าฮั่น (5) / ตอนที่ 58 พี่ใหญ่กลับจวน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2564 12:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 57 สั่งสอนเฉียนเฮ่าฮั่น (5) / ตอนที่ 58 พี่ใหญ่กลับจวน
แบบอักษร

ตอนที่ 57 สั่งสอนเฉียนเฮ่าฮั่น (5) 

เฉียนตั่วตั่วเป็นคนจิตใจดี ใจจริงนางต้องการหยอกเย้ากับพี่ชาย คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วจะเป็นการทำร้ายเขาจริงๆ นางหรี่ตามองไปที่หว่างขาของเฉียนเฮ่าฮั่นอย่างระมัดระวัง ก็พบว่ามีเพียงกางเกงเท่านั้นที่ถูกตนฟันขาดเล็กน้อย แต่มันกลับเปียกไปทั่ว หัวใจของนางสั่นสะท้าน เพ่งมองอย่างละเอียดอีกครั้งก็พบว่าที่เปียกๆ นั้นไม่มีเลือดอยู่เลย นางถึงเอามือตบหน้าอกตนเองด้วยความโล่งโจแล้วพึมพำออกมา “ตกใจแทบแย่...ตกใจแทบแย่...ชายผู้นี่ไม่ได้เรื่องจริงๆ แค่นี้ก็ตกใจจนฉี่ราดแล้วหรือ” 

ผู้คนคนรอบข้างตกตะลึง... 

โดยเฉพาะอย่างยิ่งอ๋องทั้งสามรู้สึกอับอายอย่างมากเมื่อเห็นทุกคนมองมายังอวัยวะเพศของพวกเขาทั้งสามด้วยสายตาเค้นถาม... 

เฉียนตั่วตั่วไม่รู้เลยว่าการกระทำของนางนั้นเป็นที่น่าตื่นตะลึงของผู้คนโดยรอบขนาดไหน นางยังหันหน้าไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ต้องการทักทายชายทั้งสามคน แต่ทั้งสามคนกลับยังคงเคลื่อนไหวเหมือนหุ่นเชิด เฉียนตั่วตั่วรู้สึกสงสัยมาก พลันตะโกนถามโดยไม่สนกาลเทศะ “เฮ้ย...พวกท่านสามคนทำไมหนีบขาแบบนั้น” 

อ๋องทั้งสามชะงักงันทันที...เครื่องหมายคำถามวาดขึ้นบนหน้าผาก หัวเราะกลบเกลื่อนว่าไม่เป็นไร พยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติและเป็นผู้ดี... 

แต่ในมือของเฉียนตั่วตั่วยังถือดาบกายสิทธิ์อยู่ พวกเขาทั้งหมดจึงถอยออกไปอย่างพร้อมเพรียงกัน ก่อนจะทำท่าทางเหมือนลิงหลอกเจ้า สายตาก็ไม่รู้มองไปที่ไหน... 

เฉียนตั่วตั่วเห็นพวกเขาไม่พูดไม่จาก็รู้สึกเบื่อหน่าย มองดูเวลาก็ดึกมากแล้ว จึงโบกมือเรียกองครักษ์ที่เฉียนเฮ่าฮั่นพามาแล้วสั่งว่า “พวกเจ้า พยุงเขากลับบ้านสกุลเฉียนกับข้า...” 

“เฉียนตั่วตั่ว เจ้ายังคิดจะทำอะไรอีก?” หลงอวี้เทียนอดถามไม่ได้ 

ดึกป่านนี้ยังไม่กลับจวนอ๋อง พาผู้ชายแก้ผ้าไปเที่ยวเตร่ นางยังไม่รู้สึกละอายใจบ้างเลยใช่ไหม 

เฉียนตั่วตั่วไม่สนใจความเคร่งขรึมในดวงตาของหลงอวี้เทียน ชี้ไปยังเฉียนเฮ่าฮั่นที่อยู่ข้างหลัง ชำเลืองมองแล้วพูดว่า “ข้าจะพาเขากลับไปที่บ้านสกุลเฉียน ให้เขาคุกเข่าขอโทษท่านแม่ของข้า ว่าไง ท่านจะไปกับข้าหรือเปล่า” 

“ไม่...ข้าไม่ว่าง” หลงอวี้เทียนปฏิเสธตรงๆ 

“อ้อ...” เฉียนตั่วตั่วตอบอย่างราบเรียบ สะบัดชายกระโปรงเดินอย่างทะนงองอาจออกจากไป่ฮวาโหลวท่ามกลางเสียงอุทานของผู้คน แต่เมื่อเดินไปถึงประตู นางก็หันมองหลงอวี้เทียนปราดหนึ่งด้วยแววตาค้นหาคำตอบ... 

หลงอวี้เทียนที่เคยรู้สึกโกรธกับท่าทีเฉยเมยของนาง ก็รู้สึกดีขึ้นทันทีหลังจากที่นางหันกลับมา ในที่สุดหญิงผู้นี้ก็เอ่ยปากขอร้องให้ตนไปที่บ้านสกุลเฉียนกับนางแล้วสินะ? 

เพียงแต่ว่า ก่อนที่ความคิดอันล่องลอยจะเป็นรูปเป็นร่าง เฉียนตั่วตั่วได้มองพิจารณาหลงอวี้เทียน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจมากเป็นพิเศษ “หลงอวี้เทียน ข้ามีคำแนะนำให้ท่าน วันหลังท่านไม่ต้องปั้นหน้าเหมือนภูเขาฉางไป๋แล้ว น่าเกลียดชะมัด...ท่านควรเรียนรู้จากพี่สี่ ยิ้มทั้งวัน ดีมากๆ...หรือไม่ก็ดูหลงมู่เฉิน แม้จะแกล้งวางมาดขรึม...แต่ก็ดูสบายตาดี...” 

ผัวะ...ถ้วยชาลอยมาจากมือของหลงอวี้เทียน คำพูดของเฉียนตั่วตั่วติดอยู่ในลำคอด้วยความตกใจ นางรีบหันข้างเพื่อหลบหลีกการโจมตี ขณะที่ลูบใบหน้าเล็กๆ ของตนเพื่อสำรวจบาดแผล ตามมาด้วยเสียงคำรามเหมือนสิงโตของหลงอวี้เทียน  

“เฉียนตั่วตั่ว อย่าให้ข้าเห็นเจ้าอีก!” 

 

 

ตอนที่ 58 พี่ใหญ่กลับจวน 

เมื่อเฉียนตั่วตั่วพาเฉียนเฮ่าฮั่นที่สลบไสลถูกจับมัดแขนไขว้หลังกลับมายังบ้านสกุลเฉียน ฮูหยินใหญ่กำลังรออยู่หน้าประตูพอดี พอเห็นตั่วเอ๋อร์กลับมาก็รีบวิ่งเข้าไปหาทันที คว้ามือนางแล้วพูดอย่างเป็นกังวล “ตั่วเอ๋อร์ เจ้ารีบไปเถอะ เจ้าจะมีภัยแล้ว...” 

“ท่านแม่ ทำไมสภาพท่านเหมือนถูกหมากัดเลย ข้าอยู่ที่นี่ มีอะไรที่ท่านต้องกลัว?” เฉียนตั่วตั่วมีสีหน้าไม่เห็นด้วย 

ในเวลานี้ฮูหยินใหญ่กระวนกระวายราวกับมดที่อยู่บนกระทะร้อน ไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะสนใจท่าทีของเฉียนตั่วตั่วเลย พลางดันตัวนางออกไปข้างนอก “ยังกล้าพูดอีก เจ้าทำร้ายเฮ่าฮั่นใช่หรือไม่ แบบนี้จะเป็นการยั่วยุให้พี่สาวของเจ้าต้องออกมาจากวัง เมื่อครู่ยังบอกแม่ว่าจะส่งคนมาเอาตัวเจ้าไป เจ้ายังไม่รีบหนีไปอีกหรือ” 

เมื่อเฉียนตั่วตั่วเห็นฮูหยินใหญ่ที่มีท่าทางตื่นตระหนกเหมือนหนูกลัวแมวเวลาพูดถึงเฉียนอวิ๋นเอ๋อร์ก็โกรธมาก ถ้าไม่ใช่เพราะทนถูกรังแกมานานหลายสิบปี จะมีการตอบสนองเช่นนี้ได้อย่างไร 

เสียใจในความโชคร้าย โกรธที่ไม่สู้... 

เฉียนตั่วตั่วทำเสียงฮึดฮัด พอเห็นท่าทางเป็นกังวลของมารดา ก็สงบอารมณ์แล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ท่านแม่ อวิ๋นเฟยไม่ได้ออกมาจากวังง่ายๆ นะ ยังไงข้าก็ต้องไปทักทายสักหน่อย...จะว่าไปแล้ว ข้ายังต้องส่งพี่ใหญ่กลับจวนหน้าในสภาพสมบูรณ์ด้วย...” 

ถ้านางได้ยินชื่ออวิ๋นเฟยก็ตกใจกลัววิ่งหนีหากจุกตูดแล้ว นางจะอยู่ในอาณาจักรเซิ่งเฉินต่อไปได้อย่างไร 

ออกมาตอนนี้ก็ดี จะได้ปิดประตูตีแมวสักที ลงโทษพวกคนต่ำช้าที่ชอบรังแกคนอ่อนแอกว่าให้เรียบร้อยในคราวเดียว! 

“คุณชายใหญ่ล่ะ ตั่วเอ๋อร์ เฮ่าฮั่นอยู่ที่ไหน” 

ฮูหยินใหญ่ชะโงกหน้ามองตามที่เฉียนตั่วตั่วชี้นิ้วไปที่ด้านหลังอยู่นาน แต่ก็ไม่เห็นเงาของเฉียนเฮ่าฮั่น สุดท้ายก็ทำได้เพียงทอดสายตาไปยังชายที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง องครักษ์ทั้งสองพยักหน้าและขยิบตาให้ตน นางก็ย้อนถามไปอย่างไม่เชื่อ “เขาคือคุณชายใหญ่หรือ” 

“จริงแท้แน่นอน ข้าเป็นคนลากกลับมาจากซ่องนางโลมเอง!” เฉียนตั่วตั่วดูภาคภูมิใจ... 

ในสายตาของฮูหยินใหญ่ เฉียนเฮ่าฮั่นนั้นเป็นหนุ่มนักรักเจ้าสำราญ วางอำนาจบาตรใหญ่ เขาเป็นคนเดียวที่กลั่นแกล้งนางได้เสมอ เหตุใดวันนี้ถึงถูกทุบตีจนมีบาดแผลทั่วร่างกายอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน 

นางตกตะลึงอยู่นาน พอรู้สึกตัว สัญชาตญาณความเป็นทาสของนางก็ปะทุออกมาอีกครั้ง พลันรีบเอื้อมมือไปกอดเฉียนเฮ่าฮั่นแล้วกระซิบเรียก “คุณชายใหญ่...คุณชายใหญ่...ตื่นสิ...อย่าทำให้ข้าตกใจ...พระสนมอวิ๋นเฟยกลับมาแล้ว ตอนนี้ข้าให้พระสนมอวิ๋นเฟยเชิญแพทย์หลวงมาดูท่านแล้ว ท่านอดทนอีกหน่อย...” 

เฉียนเฮ่าฮั่นไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย แค่ถูกเฉียนตั่วตั่วทำให้ตกใจเท่านั้น เมื่อถูกฮูหยินใหญ่เขย่าอย่างแรงก็ตื่นขึ้นมา เงยหน้าขึ้น ลมหายใจยังคงอ่อนแรง “ท่านว่าไงนะ พี่สาวของข้ากลับมาแล้วหรือ” 

เมื่อฮูหยินใหญ่ได้ยินเช่นนี้ก็รู้ว่าตัวเองพลั้งปากไป จึงรีบเอามือปิดปาก พอเห็นสายตาอันแหลมคมของเฉียนเฮ่าฮั่นมองมา นางก็ตกใจรีบคุกเข่าลงกับพื้นร่ำไห้ทันที “คุณชายใหญ่ ข้าขอร้องล่ะ...เดี๋ยวถ้าได้พบพระสนมอวิ๋นเฟย ได้โปรดอย่าปล่อยให้นางพาลใส่ตั่วเอ๋อร์ ผิดพลาดอะไรก็ให้ข้ารับไว้คนเดียวเถอะ...” 

เมื่อครู่เฉียนตั่วตั่วคิดจะดึงฮูหยินใหญ่ขึ้นมาจากพื้นจริงๆ ดุด่าสักที ทำตัวอ่อนแอเช่นนั้นได้อย่างไร 

แต่สิ่งที่นางพูดต่อมาทำให้ตัวเองถึงกับอึ้งไปวินาทีหนึ่งโดยสิ้นเชิง 

ก่อนจะข้ามเวลามา นางก็เป็นคนที่พ่อไม่รัก ญาติมิตรไม่สนใจ มีเพียงแม่ที่รักนางมากที่สุด ไม่ว่าจะได้รับความอยุติธรรมและขมขื่นสักแค่ไหน ก็จะคอยยืนปกป้องอยู่ข้างหน้านาง... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว