ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่30

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.ค. 2564 00:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่30
แบบอักษร

"พี่แม็คครับ ปอกผลไม้ให้ผมกินหน่อยสิครับ"

"ได้เลยคนสวย รอแป๊ปนึงนะ"

"ไม่ต้อง กูปอกให้เมียกูกินได้" คุณลุคแย่งมีดไปจากพี่แม็คและปอกผลไม้ให้ผม

....วันนี้เป็นวันสุดท้ายที่ผมจะอยู่ที่นี่แล้วครับ เพราะคุณหมอบอกว่าอาการผมปกติแล้ว พรุ่งนี้ก็ให้กลับบ้านได้ แต่ต้องระมัดระวังเรื่องแผลให้มาก และวันนี้พี่แม็คก็มาเยี่ยมผมแต่เช้าเลยครับ แถมยังเอากระเช้าผลไม้มาให้ด้วย

"อะไรวะ ไออุ่นให้กูปอกนะเว้ย" พี่แม็คจะแย่งมีดกลับมา แต่คุณลุคกลับเอามีดมาเหมือนจะแทงพี่แม็ค

"แต่ไออุ่นเป็นเมียกู"

"เห้ยๆๆ แค่นี้ถึงกับจะแทงเพื่อนเลยหรอวะ...หวงเมียชิบหาย" พี่แม็คบ่นไม่จริงจังนัก จนคุณลุคปอกเสร็จ เขาก็ถือจานผลไม้มาป้อนให้ผม

"ผมกินเองได้" ผมแย่งส้อมที่จิ้มผลไม้มาจากมือคุณลุค และผมก็ตักกินเอง เขาหน้าเสียนิดหน่อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

"สงสัยมีวีรกรรมหนัก เมียก็เลยเมิน...สมน้ำหน้า..ฮ่า..ฮ่า.."

"ไอเชี่ยแม็ค มึงกลับไปเลยนะ ก่อนที่กูจะเอามีดแทงมึงตาย!" คุณลุคจะไปหยิบมีดอีกครั้ง พี่แม็คก็ทำท่าล้อเลียนนิดหน่อย ก่อนจะขอตัวกลับ

"เมื่อไหร่นายจะหายโกรธชั้นซักที ชั้นง้อนายมาหลายวันแล้วนะ" เขาเดินกลับมานั่งเก้าอี้ข้างๆเตียงและพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยๆ

"ถ้าแค่นี้ยังทนไม่ได้ ก็ไม่สมควรเป็นนายท่านเลยนะครับ" ผมวางส้อมกับจานไว้ข้างเตียงและพูดด้วยน้ำเสียงแข็งๆ

"ชั้นทนได้ แต่ชั้นอยากให้นายคุยกับชั้นเหมือนเดิม...ทำไมต้องทำเมินหรือทำประชดด้วย"

"ก็หนูยังไม่หายโกรธ แล้วจะให้หนูพูดคุยเหมือนเดิมได้ยังไง"

"นี่มันก็อาทิตย์กว่าแล้วนะ สิ่งที่ชั้นทำมันยังไม่พออีกหรอ"

"นายท่านมานอนเฝ้าทุกคืน เช็ดตัวให้ ป้อนข้าวป้อนยาให้ แค่นี้หรอที่หนูควรจะหายโกรธ"

"ชั้นทำทุกอย่างเพื่อจะไถ่โทษทั้งๆที่ไม่เคยทำให้ใครมาก่อน ชั้นทำเพราะชั้นอยากทำให้จริงๆ นายไม่เห็นความตั้งใจของชั้นรึไง"

"..........." ผมชะงักไปเมื่อเขาพูดประโยคนี้

....จริงๆผมก็หายโกรธเขาแล้วแหละ เขาง้อผม เขาดูแลผมดีทุกอย่าง เวลาผมร้องเพราะเจ็บแผลเขาก็จะรีบมาดูผมทันที แต่ที่ผมพูดแบบนั้นเพราะอยากจะดัดนิสัยเขา อยากให้เขารู้ว่าการที่ทำให้ผมโกรธหรือเสียใจ เขาจะต้องเจอกับอะไร

....และสิ่งที่เขาเจอคือความเงียบ การถูกเมินและถูกประชดจากผม ซึ่งมันก็ทำให้ผมเห็นว่าเขาสำนึกผิดจริงๆ แต่ผมจะรีบหายโกรธทำไมล่ะ ในเมื่อผมยังสนุกที่เห็นเขาเป็นแบบนี้อยู่...จะได้เข็ดหลาบและไม่ทำอีก หึ

"ชั้นรักนายนะ"

"ต่อให้บอกรักวันละร้อยรอบ มันก็ยังไม่พอหรอกนะ"

"งั้นชั้นจะไม่พูดอีก แต่จะทำให้ดูแล้วกัน"

"จะทำอะ..อื้อออออ!!" ผมตกใจเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้และจับคางผมให้เงยหน้า และเขาก็ประกบจูบลงมาที่ริมฝีปากของผมอย่างแผ่วเบา

"อื้อออ..แฮ่ก..แฮ่ก..." เขาจูบเนิ่นนานจนผมเริ่มหายใจไม่ออก เขาก็ค่อยๆถอนริมฝีปากออกไปอย่างช้าๆ

"หายโกรธชั้นได้รึยังหืมมม" เขาคลอเคลียอยู่ใกล้ๆหน้าของผม ผมกลัวจะเผลอใจไปกับเขาจึงรีบดึงสติกลับมา

"ถะ...ถอยออกไป อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วหนูจะหายโกรธนะ"

"หึหึ...แต่อย่างน้อยนายก็จูบตอบชั้นนะ" เขายิ้มเหมือนผู้ชนะและเขาก็กลับไปนั่งทำงานต่อ...ผมถึงกับไปไม่เป็นเลยครับ ฮึ่ยยย

...................................................................................................................................................................................................... 

"หมดทุกข์หมดโศกนะลูก ยายตกใจแล้วก็เป็นห่วงหนูมากเลยนะ"

"หนูหายแล้วจ้ะ แต่ก็มีเจ็บแผลบ้างนิดหน่อย"

....เมื่อผมออกจากโรงพยาบาลและกลับมาบ้าน ยายก็เข้ามากอดผมทันที เนื่องจากว่าไม่ได้มาเยี่ยมผมเลยเพราะขาไม่ค่อยดี ผมก็ไม่ค่อยอยากให้ยายเดินมากด้วย

"ชั้นจะพาทุกคนไปพักผ่อนหย่อนใจที่เกาะในวันสิ้นปี เพราะเราเจอเรื่องร้ายๆมาเยอะ ทุกคนจะได้เที่ยวและพักผ่อนด้วย" คุณแม่พูดขึ้นต่อหน้าทุกคน พี่ๆสาวใช้ก็ดีอกดีใจกันใหญ่ เพราะที่นี่มีกฎว่าจะพาทุกคนไปพักผ่อนปีละ2ครั้งเท่านั้น คือวันปีใหม่และวันสิ้นปี

"อีก2อาทิตย์จะเป็นวันสิ้นปี เตรียมตัวกันไว้ด้วยล่ะ" คุณพ่อพูดบอกทุกคน ผมก็รู้สึกดีใจที่จะได้ไปเกาะ ได้เห็นน้ำทะเลสวยๆ เพราะผมกับยายไม่เคยได้ไปเลย

"ผมขอพาไออุ่นไปพักก่อนนะครับ" คุณลุคพูดจบก็พาผมขึ้นมาบนห้องนอนโดยมีวินนี่ตามมาด้วย...ผมเบื่อโรงพยาบาลจะแย่แล้ว กินกับนอนทั้งวัน ไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย

"วินนี่ ไหวรึเปล่า" ผมถามวินนี่ที่ยืนอยู่หน้าห้อง จริงๆกะจะถามตั้งแต่อยู่โรงพยาบาลแล้ว เพราะวินนี่หน้าซีดมากเหมือนคนไม่สบาย แถมยังยืนโอนเอนอีก

"ไหวครับ"

"ไปพักเถอะ นายดูแลเรามาเยอะแล้ว" ผมสั่งด้วยความเป็นห่วง จากนั้นวินนี่ก็เดินออกไป

[วินนี่ พาร์ท] 

"วินนี่ นายเป็นอะไร" พี่เดวิดเดินเข้ามาถามผมเมื่อผมกำลังจะเดินกลับบ้านพัก

"เปล่า หนูสบายดี" ผมตอบอย่างหมดแรง แต่ก็พยายามทำตัวให้เป็นปกติ

"ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ยังบอกว่าสบายดีอีกหรอ ไม่สบายทำไมไม่บอกชั้น!" เขาเอามือมาทาบที่หน้าผากของผมเหมือนวัดไข้

"เป็นห่วงด้วยหรอ"

"ก็นายเป็นเมียชั้น!...อย่าฝืนทั้งๆที่ตัวเองไม่ไหว เข้าใจมั้ย!" เขาพูดจบก็อุ้มผมทันที และพาผมมายังบ้านพัก

"ถอดเสื้อผ้าออกซะ ชั้นจะไปเอาผ้ามาเช็ดตัวให้" เขาเดินเข้าไปในห้องน้ำ และออกมาพร้อมกับกะละมังใส่น้ำโดยมีผ้าอยู่ด้วย

"หนูทำเองก็ได้ ไม่อยากรบกวนเวลาของพี่" ผมพูดเสียงเบา

"เช็ดตัวให้เมียตัวเองจะเป็นการรบกวนได้ยังไง ถอดออก" เขาพูดสั่ง ผมที่ไม่อยากพูดขัดก็ถอดเสื้อออก

"ตอนนั้นพี่ไม่น่าช่วยหนูไว้เลย หนูสมควรที่จะโดนลงโทษแล้ว" ผมพูดในขณะที่พี่เดวิดเช็ดตัวไปด้วย

"นายหญิงสั่งให้พานายไปรักษา ชั้นจะขัดได้ยังไง"

"ที่พี่ช่วยก็เพราะนายหญิงสั่งงั้นหรอ" ผมนึกเสียใจนิดหน่อยที่เขาไม่ได้อยากจะช่วยผมจริงๆ แต่เป็นเพราะไออุ่นเป็นคนสั่งให้พาผมไปรักษา...นี่ผมกำลังหวังอะไรอยู่

"นายอยากให้ชั้นตอบว่าเพราะชั้นสงสารก็เลยช่วยนายไว้ อย่างนี้น่ะหรอ"

"......." ผมนั่งเงียบ ใจจริงก็อยากให้เขาตอบแบบนั้น ผมแค่อยากได้รับความสงสารจากใครซักคนนึงบ้าง

"ชั้นไม่เคยสงสารใครหรอกนะ เพราะวงการนี้มันสงสารใครไม่ได้ นายก็น่าจะรู้ดี"

"หนูรู้...พี่กลับไปทำงานเถอะ ถ้านายท่านเรียกหาแล้วไม่เจอ พี่จะโดนดุเอา" ผมพูดพร้อมกับผลักมือเขาออกและหยิบเสื้อมาใส่

"แต่นายกลับเป็นคนที่ทำให้ชั้นรู้สึกแบบนั้น" ผมหยุดชะงักเมื่อเขาพูดต่อ

"ตอนนั้นสภาพหนูแย่มาก รอดมาได้ก็ถือว่าบุญมากแล้ว พี่จะสงสารก็คงไม่แปลกหรอก"

"เพราะแววตาของนายเหมือนกับแววตาของนายหญิงเมื่อก่อนต่างหาก"

"แววตาเนี่ยนะ.." ผมถามด้วยความงงๆ แล้วมันเกี่ยวอะไรกันล่ะ

"ที่นายท่านยอมนายหญิงได้ขนาดนี้ เพราะแววตาของนายหญิงมันทำให้นายท่านรู้สึกสงสารจนรักกันมาถึงทุกวันนี้"

"แล้วพี่ล่ะ.."

"เพราะชั้นสงสารนาย นายถึงได้เข้ามาอยู่ที่นี่และมาดูแลนายหญิงไงล่ะ"

"แค่นั้นจริงๆหรอ...ฮึก..ตั้งแต่วันที่พี่ช่วยหนู วันที่เรามีอะไรกัน และที่พี่พาหนูมาทำงานที่นี่..ฮึก..เพราะแค่สงสารจริงๆหรอ"

"ชั้นพูดไม่ได้ สิ่งที่ชั้นทำมันคือการทำผิดต่อนายท่าน เพราะนายคืออดีตคู่นอนคนโปรด" เขาพูดและหันหน้าหนี ผมรู้ว่าตอนนี้เราต่างก็หนักใจด้วยกันทั้งคู่

"เป็นเพราะหนูเคยมีอะไรกับนายท่านและโดนลูกน้องรุมโทรม พี่คงจะรังเกียจหนูมากกว่า"

"ชั้นไม่เคยสนว่านายจะมีอะไรกับใครมา และชั้นก็ไม่ได้รังเกียจนาย แต่ชั้น....!" เขาพูดและก็หยุดไป

"ฮึก...เงียบทำไม ทำไมไม่พูดออกมาว่าพี่ระ...อื้อออออ!!" ผมพูดยังไม่จบประโยคก็ถูกบดเบียดริมฝีปากซะก่อน เขาจูบผมและขบเม้มที่ริมฝีปากเบาๆ ก่อนที่เขาจะค่อยๆถอนริมฝีปากออกไป

"นอนพักซะ ชั้นจะไปเอาข้าวต้มกับยามาให้" เขาพูดจบก็เดินออกไปเลย

"ฮืออออ..."

[จบ วินนี่ พาร์ท] 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**ตอนหน้าไรท์จะแต่งพาร์ทของเดวิดกับวินนี่นะคะ จะได้ไม่งงและเข้าใจความสัมพันธ์ของทั้งคู่มากขึ้นด้วย☺

**เม้นติชมได้เลยน้าาาา

**ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว