facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

13. บอสโดนลงโทษ 100%

ชื่อตอน : 13. บอสโดนลงโทษ 100%

คำค้น : อ่อย

หมวดหมู่ : นิยาย ตลก,คอมเมดี้

คนเข้าชมทั้งหมด : 131

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2564 23:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
13. บอสโดนลงโทษ 100%
แบบอักษร

“อิง”

ไช่เหม่ยหลิงเดินมาหาหลานชายที่นั่งแปรงขนให้เจ้าเถียนเถียนอยู่หน้าบ้าน

เธอรู้ว่าเขาอารมณ์ไม่ค่อยดีหลังจากที่ดินผืนที่เล็งไว้ที่เชียงใหม่ถูกซื้อตัดหน้า

“อย่าคิดมากเลยลูก ยังมีที่ดินอีกหลายผืนที่ดูไว้ไม่ใช่เหรอ? ”

หลานชายถอนใจเบา ๆ และนิ่งไป ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ

“ก่อนหน้านี้ พี่จวิ้นเคยเผชิญหน้ากับเจิ้งสิงฝานไหมครับ? ”

“เคยหลายครั้ง ทำไม? อิงคิดว่าเจิ้งสิงฝานเป็นคนซื้อที่ดินผืนนั้นตัดหน้าเหรอ? ”

“ไม่รู้สิครับ ผมอาจจะคิดมากไปเอง”

“พูดตรง ๆ คือเรากับจูหลิงก็เป็นคู่แข่งกัน เขาอยู่มาก่อนเรา แต่เรามาแซงโค้งเขาในช่วงหลัง จะบอกว่าเขาไม่คิดอะไรเลยก็คงไม่ใช่ ในวงการธุรกิจเราไม่มีทางรู้ว่าใครเป็นมิตรหรือศัตรู โดยเฉพาะคนที่ทำธุรกิจแบบเดียวกัน...”

“ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเป็นคู่แข่ง”

เฉินเฉียวอิงยืมคำพูดของนภัทรมาใช้

ไช่เหม่ยหลิงมองหลานชาย หรือจะว่าไปแล้วเธอเห็นเขาเป็นลูกอีกคนหนึ่งด้วยซ้ำไป

เฉินเฉียวอิงเป็นคนเรียบร้อยน่ารักมาตั้งแต่เด็ก แม้ว่าเขาจะสูญเสียบุพการีไปแต่ก็ไม่ได้มีปัญหาด้านจิตใจแต่อย่างใด อาจเป็นเพราะเวลานั้นเขาเด็กเกินกว่าจะรู้สึกอะไรได้

และที่สำคัญยังเข้ากับเฉินจวิ้นเชาได้ดี

สองพี่น้องเติบโตมาด้วยกันจนไช่เหม่ยหลิงรู้สึกอย่างสนิทใจว่าเฉินเฉียวอิงเป็นลูกชายคนเล็ก จึงพร้อมจะมอบกิจการให้บริหารต่ออย่างไม่ลังเล

“ป้าจะไม่กดดันอิง ให้อิงทำงานเต็มที่ ทำได้เท่าไหนก็ไม่เป็นไร มันพลาดบ้างอะไรบ้างก็ชีวิตนั่นแหละลูก”

เฉินเฉียวอิงมีแววตาสงบนิ่ง คล้ายจะปลอดโปร่ง แต่ก็ยังเจือไปด้วยร่องรอยแห่งกังวลเล็กน้อย

พลาดเรื่องที่ดินก็หาใหม่ แต่เรื่องหัวใจ...

เฉินเฉียวอิงนิ่งคิดอยู่หลายวัน

สิ่งที่ชิดชญาขอให้เขาทำเป็นการไถ่โทษ มันไม่ได้ยากเกินไป

แต่เขาคิดว่าไหน ๆ ก็ไหน ๆ

อย่าทำให้มันง่าย...

เขาขอเวลาเธอไม่เกินเดือนในการเตรียมตัว

และเตรียมใจ...

เฉินเฉียวอิงเรียกเกาซิ่งเข้ามาพบในห้องทำงานก่อนจะยื่นกระดาษโน้ตให้แล้วบอก

“ไปสั่งของตามนี้ให้หน่อย”

เกาซิ่งก้มหน้าดูรายการที่บอสจดไว้ในกระดาษแล้วก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ แต่ใครจะไปกล้าถามว่าบอสจะสั่งของพวกนี้มาทำอะไร

“ห้ามบอกใครนะ” เฉินเฉียวอิงกำชับ

“ครับ”

“ห้ามให้ใครรู้แม้แต่คนเดียว”

“ครับ” เกาซิ่งเลิกคิ้วแบบงงหนัก

และแน่นอนว่าไม่ถามต่อ

“แล้วแกจะทำไงวะฮวง”

แทอึนยูถามคนที่กำลังหน้ามุ่ยหลังจากเล่าเรื่องความเสียสละอันยิ่งใหญ่ของตนเองที่เอาตัวเข้าไปติดกับนภัทรเพื่อเปิดโอกาสให้พี่สาวได้มีโอกาสใกล้ชิดกับคุณบอส

ด้วยแรงเชียร์สุดใจให้เฉินเฉียวอิงให้มาเป็นพี่เขย

แต่วายุกลับต้องมาเสี่ยงกับนภัทรที่ตามติดแจ

“ไม่รู้ว่ะ ดีนะที่ช่วงนี้หนีมานี่ได้”

คนตอบกรอกโซจูเข้าไปหมดแก้ว

ที่นี่เกาหลี...

วันนี้วายุมาร่วมงานแฟชั่นของนิตยสารชื่อดัง เสร็จงานแล้วจึงชวนแทอึนยูมานั่งปิ้งบาร์บีคิวพร้อมกับระบายความกลัดกลุ้ม

“แกไม่รู้อะไรว่ะอึนยู ฉันนะอุตส่าห์โกหกไอ้ทีมว่าพี่อิงเป็นแฟนกับเจ๊เฟิร์น บอกว่าสองนั้นงอนกันอยู่ อิเจ๊เลยไม่ยอมรับว่าพี่อิงเป็นแฟน”

“และด้วยฝีมือแก นายทีมก็เชื่อล่ะสิ”

แทอึนยูกล่าวอย่างรู้ทัน

คนอย่างวายุน่ะหรือ ลองได้ ‘ตอแหล’ สักเรื่อง ก็เนียนจนคนเชื่อสนิท

“แน่นอน” คราวนี้คนที่กำลังคอตกก็พอยืดได้บ้างกับคำชม

“แต่ว่า...” วายุกล่าวต่ออย่างกังวล ก่อนจะเล่าเรื่องที่เฉินเฉียวอิงกับชิดชญามีท่าทางประหลาด ๆ เหมือนสปาร์คกันกลางวันแสก ๆ ตอนกินมื้อเช้าที่รีสอร์ท

“ตอนนั้นฉันนี่รีบพาพี่อิงออกจากห้องอาหารแทบไม่ทัน ถ้าอยู่ต่อมีหวังพี่อิงได้โป๊ะแตกต่อหน้าคุณเจิ้งแน่ แล้วทีนี้แหละแกเอ๊ย... คุณเจิ้งต้องรู้ว่าจุดอ่อนของพี่อิงอยู่ที่อิเจ๊เฟิร์น”

“แล้วไง? ”

“ก็ถ้าพี่อิงไม่รีบจีบเฟิร์นให้ติดนะ คุณเจิ้งต้องเขาโจมตีแน่ ๆ”

“แกพูดยังกับพี่สาวแกจะชอบคุณเจิ้งง่าย ๆ ยังงั้นแหละ”

“พูดถึงความหล่อก็สูสีกับพี่อิงนะ แต่การจีบหญิงนี่คุณเจิ้งมาเหนือเมฆอยู่แล้ว แกจะไปรู้ได้ยังไงผู้หญิงน่ะ โดนหว่านล้อมคำหวานเข้าหน่อย น้ำหยดลงหินทุกวันหินมันยังกร่อน”

แทอึนยูได้ยินวายุพล่ามเป็นเพลงก็ขำเกือบสำลักโซจู

“เฮ่ย...ไอ้ฮวง แกคิดมากไปป่าววะ พี่สาวแกน่ะทำงานกับพี่อิงทุกวันนะ แล้วงานนี้ก็มี ‘แบ็คอัพ’ เป็นทีม ฉันว่าอย่าไปห่วงให้มากเลย แกเอาตัวเองให้รอดก่อนดีกว่าไหม เรื่องคุณนภัทรน่ะ ถ้าไม่ชอบก็บอกเขาไปตรง ๆ ดีกว่านะ”

วายุได้ยินดังนั้นก็คอตกอีกครั้ง

“ไม่กล้าว่ะ เขาก็ดูซื่อ ๆ น่าสงสาร”

“แล้วแกจะอ่อยเขาไปเรื่อย ๆ อย่างนี้น่ะเหรอ”

วายุส่ายหน้าทำท่าลำบากใจเต็มทน ก่อนจะรำพึง

“ภารกิจยังไม่จบ ฮวงคงต้องพบกับความลำบาก”

“เอาน่า...ทีม ‘แบ็คอัพ’ เขาคงไม่ปล่อยให้แกลำบากคนเดียวหรอกมั้ง”

 

แค่ขอให้เขาเล่นกีตาร์ให้ฟังเป็นการไถ่โทษต้องขอเวลาเป็นเดือน

“ผมไม่ได้เล่นกีตาร์ให้ใครฟังมานานแล้ว ขอเวลาเตรียมตัวหน่อยละกัน” 

เขาบอกแบบนี้

ก็เอาเถอะ...

มาถึงขั้นยอมเล่นกีตาร์ให้ฟังก็เป็นพระเดชพระคุณแค่ไหนแล้ว เธอต้องสะสมแต้มบุญมาขนาดไหนถึงจะได้ฟังบอสเล่นกีตาร์

ไม่ใช่สิ! เธอเป็นคนลงโทษบอสต่างหาก

นี่ก็รอไม่ถึงเดือนหรอก แค่สามอาทิตย์ ให้เขาได้เตรียมตัวอย่างที่ได้ขอไว้

เรื่องนี้เธอไม่ได้เม้าท์ให้น้องชายฟังจึงไม่ได้ชวนเขามาด้วย

ประการแรก...บอสคงอายเรื่องที่เขาคิดว่า ‘ลวนลาม’ เธอในคืนนั้น และคงไม่อยากให้ใครรู้

ประการที่สอง...เธอมีเรื่องบางอย่างเกี่ยวกับน้องชายที่ต้องเคลียร์กับบอส

อย่างไรก็ตามตอนนี้วายุอยู่ที่เกาหลี หมอนั่นไปกินนอนเที่ยวเล่นอยู่เกือบสองอาทิตย์แล้ว

ชิดชญาเดินถือคีย์การ์ดทะลุผ่านทุกด่านในคอนโดบอสตามเวลานัดหมายช่วงเที่ยงของวันหยุด

ถึงเธอจะมีคีย์การ์ดแต่คิดว่าการกดออดหน้าประตูเป็นมารยาทที่ควรทำก่อน

ประตูบานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็นร่างผอมสูงกับดวงหน้าเล็กที่ประดับด้วยตาคู่สวย กลิ่นหอมสดชื่นกรุ่นจากกายเขา

กลิ่นที่คุ้นเคย...

แต่วันนี้บอสดูละมุนด้วยเสื้อยืดแขนยาวสีชมพูโอลด์โรสและกางเกงสีอ่อน

และที่ทำให้ชิดชญาอ้าปากค้างก็คือ ลูกโป่งสีขาว สีแดง ทั้งเล็กทั้งใหญ่ที่ลอยอยู่เต็มห้อง!

คราวนี้เธอหันมากะพริบตาปริบ ๆ มองคนเป็นบอส

เอาจริงเหรอเนี่ย...

แววตาของคนสูงยังดูราบเรียบ เขาหันไปมองลูกโป่งก่อนจะหันมาถามเธอ

“ชอบไหม? ”

“ก็ดีค่ะ”

หญิงสาวเป็นงง เป็นมึน จนไปต่อไม่ค่อยถูกละ

บอสที่หน้าตาเย็นชากับลูกโป่งน่ารักกุ๊กกิ๊ก

วันนี้ดูเข้ากันดีอย่างไม่น่าเชื่อ

“กินก่อน”

เขาเหมือนยิ้มนิด ๆ ยิ้มทางตา และเดินนำไปที่โต๊ะอาหาร

ในขณะที่ชิดชญารู้สึกประหม่าชอบกล แม้ว่าจะเคยสงสัยอะไรบางอย่างก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่คิดว่าจะมาเจอการจัดชุดใหญ่ไฟกะพริบจนเธอเหวอกลางคัน

วันนี้อาหารฝรั่ง

สเต็กสองจานคนละฝั่ง สปาเกตตี้จานใหญ่ตรงกลาง ปลาแซลมอนย่าง ลาซานญ่า สลัด ครัวซองค์

ยังไม่หมด...

บอสไปยกพิซซ่าออกจากเตาอบอีก!

นี่เธอมึนกับการจัดคอมโบเซ็ตของเขาถึงเพียงนี้ จะว่าไปเขาดูทุ่มเทดีกับการโชว์กีตาร์ที่ดูท่าแล้วจะกลายเป็นคอนเสิร์ต

ชิดชญาแอบจับตามองเขาอย่างเงียบ ๆ

ชายหนุ่มก้มหน้าจัดวางอาหารด้วยความตั้งใจ ก่อนจะเงยหน้าถามเธอ

“ชอบไหม? ”

“ค่ะ”

ตอบไปแบบงง ๆ อีก

เขาหมายถึงอาหารสินะ

ชายหนุ่มเปิดตู้เย็นให้เธอเลือกเครื่องดื่มที่ต้องการ ก่อนจะลงมือรับประทานอาหารซึ่งเป็นสิ่งที่ช่วยลดความเก้อกระดากของชิดชญาได้เป็นอย่างดี

บอสก็ดูท่าทางปลอดโปร่งสบาย ๆ

แต่...

ทำไมชิดชญารู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลก ๆ

ยิ่งเขารู้สึกผ่อนคลายมากเท่าไหร่กลับทำให้เธอรู้สึกขัดเขินมากขึ้นเท่านั้น คล้ายกับว่าได้คุ้นชินกับท่าทางเย็นชาของเขาไปแล้วจนรู้สึกว่านั่นคือความปกติ

ส่วนท่าทางปลอดโปร่งแบบนี้คือ...ผิดปกติ

“ผมไม่ค่อยเล่นกีตาร์ให้ใครฟังนานแล้ว”

เขาเริ่มบทสนทนาบนโต๊ะอาหาร

“ทำไมล่ะคะ? เมื่อก่อนเล่นให้คนฟังบ่อยใช่ไหมคะ? ”

จากการที่รุ่นน้องของเขาถามว่า ‘เดี๋ยวนี้ยังเล่นกีตาร์อยู่รึเปล่า? ’ นั่นทำให้ชิดชญาเดาว่ารุ่นน้องคงจำภาพรุ่นพี่เฉินเฉียวอิงเล่นกีตาร์ ซึ่งน่าจะฮอตมากในตอนนั้น

“อือม์ เคยประกวดร้องเพลงตอนงานโรงเรียน แล้วก็...เกือบจะไปออกรายการทีวี”

“ว้าว! ” ชิดชญามีสีหน้าทึ่งสุด ๆ

“แล้วทำไมไม่ไปล่ะคะ? ”

ชายหนุ่มส่ายหน้าช้า ๆ ก่อนจะกล่าว

“ไม่อยากเจอคนเยอะ”

“น่าเสียดายจัง ไม่งั้นป่านนี้บอสเป็นดาราไปแล้ว”

“ไม่เสียดาย” เขากล่าวด้วยท่าทีปลอดโปร่งใจ “ไม่เป็นดาราก็เล่นกีตาร์ได้ แต่ถ้าเป็นดาราแล้วก็คง...ไม่ได้เจอคุณ”

“คะ? ” หญิงสาวงงแตก

นี่เธอได้ยินอะไรผิดไปรึเปล่า

ชายหนุ่มยังคงมีท่าทีเรียบเฉย รอยยิ้มเฉื่อย ๆ และคำกล่าวที่เรื่อย ๆ

“ผมก็คงไม่ได้เป็นบอสเจินเป่า”

“อ้อ...”

หญิงสาวหัวใจจะวาย

บอสเล่นมุกอะไรรึเปล่าเนี่ย!

ชายหนุ่มยังคงกล่าวต่อไปด้วยเสียงเนิบ ๆ

“เป็นบอสยังมีเวลาเล่นกีตาร์ วาดรูป เลี้ยงแมว แล้วก็ไม่ต้องถูกคนจับตามองมากเกินไป”

อือม์...นั่นสินะ

              “มิน่าล่ะ...บอสไม่ค่อยอัพโซเชียลเลย เอ...รึว่ามีแอคเคาน์ลับ ๆ อีกอันคะ”

หญิงสาวอดล้อเลียนไม่ได้ ความเก้อกระดากเมื่อครู่หายไปตอนไหนก็ไม่รู้

ส่วนคนเป็นบอสหยิบมือถือที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมาแล้วบอก

“เอามือมา”

“คะ? ”

“ยื่นมือมา”

ชิดชญากะพริบตาปริบ ๆ แต่ก็ยื่นมือให้เขาแต่โดยดี

เขาเอาลายนิ้วมือของเธอทาบลงบนหน้าจอมือถือ

เท่านั้นเองหญิงสาวก็อ้าปากค้าง

“คุณจะเปิดดูเมื่อไหร่ก็ได้ ผมมีมือถือเครื่องเดียว อีกเครื่องเป็นแท็บเล็ต จะดูก็ได้”

“มะ...ไม่ต้องค่ะบอส” เธอรีบยกมือห้าม

เล่นอะไรของเขาเนี่ย!

“อย่างนี้ดีไหม? ”

เขาถามแบบไม่มีคำนำ

“อย่างนี้? อย่างไหนเหรอคะ? ”

งงจริง...บอสช่วยเกริ่นก่อนได้ไหมเนี่ย

“ให้คุณรู้ทุกอย่าง”

“บอสถามแปลก ๆ อะ นี่ถ้าเป็นคนอื่นเฟิร์นคงนึกว่า....”

บอสจีบเฟิร์น

“กินเสร็จแล้ว เดี๋ยวจะเล่นกีตาร์ให้ฟัง”

ชิดชญาได้ยินดังนั้นจึงรีบก้มหน้ากินโดยเร็ว ไม่กล้ามองหน้าเขาแล้ว

เลยไม่ได้เห็น...

เฉินเฉียวอิงแอบยิ้ม

*********************** 

อ่อยหนักขนาดนี้ ไม่เคลิ้มให้มันรู้ไปซิ  

จะว่าไปบอสก็แอบเจ้าเล่ห์ไม่เบาเหมือนกันนะเนี่ย 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว