เพลิงแค้นบำเรอรัก (Mpreg,Drama) [END]
ตอนที่ 8 เพลิงแค้นบำเรอรัก (Mpreg)
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
ตอนที่ 8 เพลิงแค้นบำเรอรัก (Mpreg)

 

ตอนที่ 8

 

เพลิงแค้นบำเรอรัก (Mperg)

 

 

หลังจากการสัมภาษณ์เรื่องการแต่งงานสายฟ้าแลบจบลงก็เข้าสู่อาทิตย์ที่ธาราต้องเข้าพิธีแต่งงานกับอัคคี วันเวลาผ่านไปเร็วจนธาราแทบจะทำตัวไม่ถูก ฝ่ายทางเจ้าสาวอย่างธาราเองก็ได้ป้านิ่มผู้หลักผู้ใหญ่ภายในบ้านเพียงคนเดียวของเขาตอนนี้ช่วยเป็นญาติทางฝ่ายว่าที่เจ้าสาวอย่างธารา ส่วนฝ่ายชายอย่างอัคคี ธาราก็ไม่เคยเอ่ยปากถามว่าผู้ที่จะมาเป็นผู้หลักผู้ใหญ่นั้นเป็นใคร ถึงเวลาอัคคีก็คงหามาได้เอง บรรยากาศภายในบ้านตกแต่งอย่างเรียบง่ายเพียงเท่านั้น เพราะธาราไม่อยากถูกอัคคีมองว่าเขาหิวเงินและหน้าบางไม่สามารถแต่งงานภายใต้งานเล็ก ๆ ได้แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่วายโดยจิกกัดจากปากผู้ที่ซึ่งจะเป็นสามีเขาในอนาคตอีกไม่กี่วันข้างหน้า

 

ธาราถอนหายใจนั่งอยู่ภายในห้องรับแขก ที่ตอนนี้ถูกออกแบบจัดสรรด้วยดอกไม้มงคลหลากหลายสายพันธุ์ ทั้งทีม

 

ออกาไนซ์ในสำหรับงานแต่งโดยเฉพาะที่ธาราจ้างมา ทีมงานที่อัคคีเอามาไว้ช่วยเหลืองานทั้งในครัวและดูแลในส่วนต่าง ๆ บ้านของเขาตอนนี้มันครื้นเครงเป็นอย่างมากโดยที่ธาราเองก็ไม่ยินดีหรือยินร้ายด้วยเลยสักนิด

 

“จะไปลองชุดกันตอนไหน” เสียงอัคคีถามขึ้นมาเสียงเรียบ ก่อนจะนั่งลงบนโซฟาตรงข้ามกับธาราเมื่อเขาเพิ่งจะว่างจากงานแล้วมีเวลามาหาว่าที่ภรรยาที่นั่งหน้าอมทุกข์ทั้ง ๆ ที่ไม่อีกกี่วันก็ถึงงานสมรส

 

“ช่วงเย็นครับ” ธาราตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะนั่งจัดดอกไม้ในมือต่อ

 

“เดี๋ยวฉันไปด้วย” อัคคีบอกออกมาเสียงเรียบแม้จะหงุดหงิดกับท่าทีของธาราเต็มที แต่อัคคีก็ยกยิ้มขึ้นเมื่อหาเรื่องกวนประสาทของธาราได้

 

“ตอนนี้ฉันง่วงมากอยากจะงีบสักหน่อยห้องเธอไปทางไหน” อัคคีเอ่ยหยอกเย้าขึ้นมา แต่นั่นกลับทำให้ธาราขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นมาทันที

 

“ถ้าคุณจะนอน ห้องรับแขกบนบ้านมีเยอะแยะ เดี๋ยวผมจะไปตามแม่บ้านให้พาไป” ธาราพูดขึ้นเสียงเรียบแม้จะขัดใจกับท่าทีกวนประสาทของอัคคีเต็มที

 

“ฉันจะนอนห้องเดียวกับว่าที่เมียตัวเองไม่ได้หรือไง” อัคคีเอ่ยหยอกเย้าอีกครั้งด้วยท่าทีสบายๆ

 

“เผื่อคุณลืมว่างานแต่งของเราจัดขึ้นเพราะธุรกิจและข้อตกลงเพียงเท่านั้น ต่อให้เราแต่งงานกันแล้วห้องนอนก็ต้องแยกกันอยู่ดี หรืออาจจะต้องอยู่บ้านใครบ้านมันด้วยซ้ำ” ธาราเอ่ยขึ้นอย่างไม่ใส่ใจกับสถานะที่อัคคียัดเยียดให้กับเขา

 

“อ๋อเหรอ อยากให้เขาลือกันสินะว่าแต่งงานยังไม่ถึงสามวันขาเตียงก็สั่นคลอนเสียแล้ว อยากได้แบบนั้นฉันก็ทำให้ได้ แต่ว่าพูดถึงมันก็ดีเหมือนกันนะ เวลาฉันเอาชายอื่นหญิงอื่นเข้ามาในบ้านจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิดท่าจะสนุกใช่เล่น อีกอย่างไม่ต้องกลัวว่าฉันจะพิศวาสเธอเพียงเพราะนอนห้องเดียวกันหรอกนะ จืดชืดจนไม่มีอารมณ์” อัคคีพูดออกมาอย่างไม่ยี่หระก่อนจะพิงตัวไปกับโซฟาตัวใหญ่ด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ คิดว่าเขาจะพิศวาสธาราหรอกหรือ ฝันไปอีกกี่ชาติ ทำให้ธารากัดริมฝีปากตัวเองแน่นกับคำพูดที่แสนจะดูหมิ่นดูแคลนเขาเหลือเกิน ธาราลืมไปได้ยังไงว่าผู้ชายคนนี้กักขฬะแค่ไหน ต่อให้พูดอะไรไปความเข้าใจก็คงสื่อไม่ถึงกันอยู่ดี ในเมื่อเขาคิดแบบนี้ แต่อีกคนกลับคิดเป็นอื่น ทั้งที่ความจริงแล้ว ธาราขอเพียงให้ได้มีเพียงพื้นที่ส่วนตัวเสียมั้ง แต่อัคคีก็ยังไม่วายหาเรื่องกดดันแทบจะทุกทางให้กับเขา

 

ใจร้ายปากร้ายที่สุดเลยผู้ชายคนนี้

 

“คุณจะนอนในห้องของผมใช่ไหม ขึ้นไปชั้นสองเลี้ยวซ้ายห้องทางด้านขวา” ธารากัดฟันพูดออกมาอย่างอดกลั้น เขาไม่เคยอยากให้อัคคีมาพิศวาสเขาสักนิด แค่สักนิดก็ไม่เคย ถ้าอยากขึ้นไปนอนมากนักก็ขึ้นไปเลย เพราะเขาจะไม่ต่อปากต่อคำกับผู้ชายปากร้ายอย่างอัคคีอีกแล้ว เหนื่อยปากเปล่า ๆ

 

“ทีอย่างนี้ล่ะหน้าบางมาเชียวนะ เอ๊ะ... หรือว่าจะเอามางานแต่งด้วยเลยเป็นไง คงลือกันไปทั่วทั้งเมือง”

 

“ถ้าคุณคิดว่าดีก็ทำไปเถอะครับ!” ธาราเหลืออด ในเมื่อพูดดี ๆ แล้วยังจะหาเรื่องกวนประสาทก็ไม่มีอะไรจะต้องพูดกันอีก ไวเท่าความคิดธาราจึงเตรียมที่จะลุกหนีผู้ชายตรงหน้าอย่างนึกรังเกียจวาจาเชือดเฉือนของคนคนนี้

 

“จะไปไหนล่ะ” อัคคีเข้ามาขวางก่อนจะกระซิบไปที่ใบหูขาวนวลของธารา พร้อมกับใช้มือรวบเอวบางเอาไว้อย่างถือวิสาสะอย่างอารมณ์ดีที่ทำให้ธาราหงุดหงิดได้

 

ถือว่ายกนี้เขาเป็นผู้ชนะเหมือนเคย

 

“ปล่อยผมนะคุณอัคคี!” ธาราบอกออกมาเสียงลอดไรฟัน พร้อมกับพยายามผลักอัคคีออก แต่ก็ต้องหยุดเมื่อเห็นพนักงานทีมออกาไนซ์ที่จ้างมาตกแต่งงานแต่งเดินผ่านไปผ่านมากำลังมองมาที่พวกเขายิ้ม ๆ

 

“แค่นี้ยอมแพ้แล้วหรือไง ทีหลังก็อย่าริมาอวดดีกับฉันอีก ไม่งั้นเจอดีกว่านี้แน่” อัคคีเอ่ยบอกอย่างไม่ชอบใจกับท่าทีของธาราที่กล้ามาทำเหมือนเขาพิศวาสอยากจะนอนกับธาราเต็มทน ทั้งที่ธาราก็ไม่มีอะไรให้เขาต้องพิศวาสเลยสักนิด หน้าก็จืด ตูดก็แบน เรื่องการแต่งตัวหรืออย่าพูดถึงเฉิ่มเชยซะไม่มี

 

“ผมไม่อยากจะสื่อสารกับคนพูดไม่รู้เรื่องและปากสุนัขแบบคุณ!” ธาราไม่ทน เขาไม่เคยอยากจะเสียมารยาทกับใคร แต่ผู้ชายตรงหน้ามันทำให้เขาเหลืออดเต็มที

 

“งั้นก็โดนปากหมา ๆ อย่างฉันมันเลียปากหน่อยเป็นไง จะได้ไม่กล้ามาต่อปากต่อคำกับฉันอีก” อัคคีบอกออกมายิ้ม ๆ ก่อนจะฉกเอาริมฝีปากแดง ๆ ของธาราอย่างจาบจ้วง

 

“อื้ออออ” ธาราทุบไปที่อกของอัคคีอย่างแรง แต่ก็ต้องเจ็บมือเปล่าเพราะมีแต่กล้ามเนื้อแข็งแรง ธาราได้แต่ผละตัวออก เมื่อคนตัวโตกว่าดูดดึงริมฝีปากเขาอย่างถือวิสาสะและโจ่งแจ้ง ยังดีที่ตอนนี้คนในห้องไม่มีใคร ธาราเริ่มหยุดดิ้นเมื่อคนตรงหน้าเริ่มไม่ให้เกียรติเขาเลยสักนิด ด้านล่างของธาราสัมผัสได้ถึงฝ่ามือใหญ่ที่กำลังใช้บีบเคล้นบั้นท้ายของเขา จนธาราต้องจิกเล็บเข้าเนื้อคนตัวโตอย่างระบายความรังเกียจ ยิ่งธาราหยุดนิ่งอัคคียิ่งได้ใจก่อนจะดูดดึงริมฝีปากเล็ก ๆ อย่างเอาแต่ใจ อัคคีไม่ยอมหยุดแม้ว่าดวงตาของธาราจะมีน้ำตาเอ่อล้นขึ้นมาหรือแม้กระทั่งธาราจะยืนนิ่งเป็นตอไม้ไปแล้วก็ตามที

 

“คุณธารคะ ว้ายยย!” เสียงป้านิ่มดังขึ้นมาก่อนจะก้มหน้างุด ไม่คิดว่าคนแก่อย่างเธอจะมาเห็นฉากรักของหนุ่ม ๆ อย่างว่าที่สามีกับคุณหนูของเธอเองกลางวันแสก ๆ ธาราก็รีบผลักอัคคีออกทันที แม้จะเจ็บใจจนน้ำตาจะไหล แต่ธาราก็พยายามกลั้นมันเอาไว้ อัคคียกยิ้มเลียริมฝีปากมองธาราอย่างหยอกเย้า ร่างเล็กเลือกที่จะหันไปมองสิ่งอื่นแทนผู้ชายตรงหน้า ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ แม้ดวงตาจะเอ่อล้นด้วยน้ำตาจวนจะไหลก็ตามที

 

“มีอะไรหรือเปล่าครับป้านิ่ม” ธาราถามกลับก่อนจะหันมาพูดคุยกับป้านิ่มที่ยืนก้มหน้าก้มตาอยู่ อัคคีก็ยืนยกยิ้มอย่างไม่เดือดร้อน ใบหน้าของธาราขึ้นสีเลือดซับทั่วทั้งใบหน้า หากเป็นคนอื่นมองคงคิดว่าธาราขวยเขินเสียเต็มประดา แต่ความเป็นจริงแล้วธาราโกรธจนแทบอยากจะฆ่าผู้ชายตรงหน้านี้เลยต่างหากที่ไม่ให้เกียรติเขาเลยสักนิดเดียว

 

“ป... ป้า จะมาถามว่า คุณธารจะรับข้าวเที่ยงหรือเปล่าคะ นี่ก็เลยเวลามามากโขแล้ว” ป้านิ่มตอบเสียงตะกุกตะกักรู้สึกว่าบรรยากาศมันน่าอึดอัดใจแปลก ๆ

 

“ครับ เดี๋ยวผมตามไป” ธาราเอ่ยตอบไปยิ้ม ๆ

 

“แล้วคุณอัคคี...” ป้านิ่มถามเผื่อว่าที่สามีของคุณหนูของเธอ

 

“ไม่รับครับ เขามีงานที่ต้องไปทำต่อ” ธาราตัดบทให้อัคคีทันที

 

“ครับป้านิ่ม พอดีผมติดงานด่วน แต่คิดถึงธารเลยแวะมาหาว่าที่เจ้าสาวสักหน่อย เดี๋ยวผมต้องไปทำงานต่อแล้ว ไปก่อนนะ แล้วฉันจะมารับไปลองชุด” อัคคีบอกออกมาพร้อมกับเข้าไปหอมแก้มธาราฟอดใหญ่อย่างกวนประสาทร่างบางไม่เลิก ถึงได้เดินออกไปอย่างอารมณ์ดี แต่ธาราก็ยังนิ่งเฉยไม่รู้สึกรู้สาพร้อมทั้งยังเก็บสีหน้าได้ดีเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องรับประทานอาหาร

 

ช่วงเย็น อัคคีก็มารับธาราไปห้างสรรพสินค้าเพื่อลองชุดแต่งงาน ภายในห้องเสื้อแบรนด์ไทยที่ราคาไม่แพงมากนัก ตลอดการเดินทางธาราไม่พูดคุยกับอัคคีสักประโยค เอาแต่หันหน้ามองออกไปนอกหน้าต่างเพียงอย่างเดียว อัคคีเองก็ไม่เอ่ยถามอะไร ตั้งแต่ข่าวบทสัมภาษณ์ออกไปดูเหมือนว่าอัคคีจะเป็นที่รู้จักและถูกชื่นชมในรูปลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบและหน้าที่การงานที่โดดเด่นไม่น้อย เมื่อมาถึงธาราก็เดินนำไปยังร้านห้องเสื้อ เขาไม่สนใจสายตาที่จับจ้องตั้งหน้าตั้งตาเดินไปยังห้องเสื้อที่เขานัดเอาไว้ โดยมีอัคคีเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตามมาติด ๆ

 

“สวัสดีค่ะ คุณธารา คุณอัคคี” เสียงสาวใหญ่เจ้าของห้องเสื้อทักทายขึ้นยิ้ม ๆ

 

“สวัสดีครับคุณแจง” ธาราทักทายกลับอัคคีก็พยักหน้ารับ

 

“มาลองชุดใช่ไหมคะ พี่เตรียมไว้ให้แล้วค่ะ รับรองสวยทุกชุด” หญิงสาวเอื้อนเอ่ยออกมายิ้ม ๆ พอได้มาเห็นทั้งสองคนใกล้ ๆ แล้วเหมาะสมกันไม่น้อยเลยจริง ๆ ได้แต่นึกชื่นชมในใจก่อนจะพาว่าที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวไปห้องลองชุดแบบพิเศษสำหรับแขกวีไอพี การลองชุดเป็นไปแบบเรียบง่าย การดีไซน์ชุดก็สวยหรูจนอัคคีเอ่ยปากชมไม่ขาด ด้วยชุดสูทสีขาวทรงไทยที่มีการตัดเย็บเสื้อผ้าสุดแสนจะประณีตบรรจง อัคคีกับธาราให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีแม้ว่าธาราเองจะนึกอึดอัดใจอยู่บ้าง แต่เขาก็ได้แต่เก็บความไม่พอใจเอาไว้ เพราะมันเป็น ‘หน้าที่’ ที่เขาตัดสินใจเลือกแล้ว แม้ว่าถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้ ธาราจะไม่รับข้อเสนอสิ้นคิดแบบนี้เด็ดขาด ธารามองตัวเองในกระจกบานใหญ่ เมื่อถึงเวลาที่เขาต้องมาเปลี่ยนชุดกลับ ชุดนี้สวยไม่น้อย ถ้าหากได้แต่งงานกับคนที่เขารักและคนคนนั้นก็รักเขาก็คงจะดีไม่น้อย ยอมรับว่าในใจลึก ๆ แล้วเขาก็ยังแอบคิดถึงเมฆบ้าง แต่ว่าเรื่องของเขากับเมฆมันจบไปแล้ว และเขาก็กำลังจะแต่งงานในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ธาราจึงได้แต่ยอมรับชะตากรรมที่ตัวเองเลือก

 

“ทำหน้าเศร้าขนาดนั้น ทำไม? คิดถึงผัวเก่าหรือไง” เสียงอัคคีเอ่ยดังขึ้นมาทำให้ธาราสะดุ้ง

 

“ไม่เกี่ยวกับคุณ” ธาราบอกออกมาก่อนจะเดินหนี ไม่รู้ว่าอัคคีมีจิตสัมผัสนักหรือไงถึงได้กวนประสาทเขาตรงแทบจะทุกเรื่องแบบนี้ ธาราได้แต่ด่าอัคคีในใจก่อนจะรีบเปลี่ยนเสื้อผ้าออกทันที อัคคีก็ยกยิ้มก่อนจะไปเปลี่ยนชุดอีกห้องถัดไปเช่นเดียวกัน

 

เมื่อเปลี่ยนชุดกันเสร็จเรียบร้อย ธาราก็เข้าไปจ่ายเงินค่าเช่าชุดพร้อมทั้งเขียนชื่อที่อยู่เพื่อให้ทางร้านจัดส่งไปที่บ้าน โดยมีอัคคียื่นบัตรเครดิตสีแบล็กการ์ดให้กับธาราเป็นคนเอาไปรูด ธาราไม่พอใจเพราะว่าเขาจะเป็นคนจ่ายเอง แม้ว่าเงินในบัญชีจะร่อยหรอลงไปมากแล้ว แต่ก็ยอมหยิบเอาไปจ่ายเพราะดูหน้าอัคคีถ้าเขายังดื้อด้านคงถูกอัคคีทำตัวกักขฬะใส่เป็นแน่ จ่ายเงินเสร็จเรียบร้อยธาราก็ยื่นบัตรเครดิตให้อัคคีกลับก่อนจะเดินนำออกไปอย่างเนียน ๆ อัคคีก็เดินตามหลังมา

 

“จะกินอะไรก่อนไหม” อัคคีถามธาราเมื่อเห็นว่าตอนนี้ก็ล่วงเลยเวลามาเกือบจะสองทุ่มแล้วข้าวปลาก็ยังไม่ตกถึงท้องกันเลย

 

“ไม่จะกลับบ้าน” ธาราตอบเสียงแข็ง

 

“ตามใจ” อัคคีตอบกลับ ก่อนจะเดินตามธาราไปขึ้นรถคันหรูของตนแล้วขับรถไปส่งธาราที่บ้านด้วยบรรยากาศอึมครึมเหมือนเดิม ไม่นานก็ถึงบ้านของธาราอัคคีเลี้ยวรถไปจอดตรงลานหน้าบ้าน

 

“ไม่ต้องลง ขอบคุณที่มาส่ง” ธาราบอกออกมาเสียงแข็งอีกครั้งก่อนจะลงจากรถไปโดยที่ไม่ร่ำลาว่าที่สามีเลยสักนิด ทำให้อัคคีหัวเราะออกมาก่อนจะเอาศอกไปเท้ากับหน้าต่าง แล้วดูธาราเดินขึ้นบ้านอย่างเร่งรีบ เมื่อธาราเข้าบ้านเสร็จเรียบร้อย อัคคีถึงได้ขับรถออกไป

 

ธาราเมื่อเข้ามาในบ้าน เขาก็ตรงดิ่งขึ้นไปยังห้องนอนของเขาทันที ก่อนที่จะทรุดลงไปนั่งที่พื้นอย่างเหนื่อยล้าสำหรับเรื่องที่ผ่านมาในวันนี้ เขานึกหงุดหงิดอัคคีทั้งวัน ทำไมอัคคีจะต้องทำเรื่องน่าอายแบบนั้นกับเขาด้วยธาราพึมพำออกมา “จูบเราทั้ง ๆ ที่ไม่ได้รู้สึกอะไรกับเรา ทำแบบนั้นไปทำไมกันคนนิสัยเสีย ปากพล่อยที่สุด!” ธาราได้แต่ค่อนขอดในใจ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยถูกสัมผัสในเรื่องแบบนี้

 

แต่อัคคีทำไมถึงทำเรื่องแบบนี้ได้อย่างหน้าไม่อาย อีกทั้งเรื่องแบบนี้เขาทำเฉพาะกับคนที่รักไม่ใช่เหรอ...

 

หรือเพียงเพราะอัคคีอยากย่ำยีศักดิ์ศรีเขามากกว่า...

 

 

 

•••

TBC.

ช่วงนี้ก็จะมาบ่อยๆ นะคะ ตอนหน้าเข้าหอแล้วค่ะ อิอิ จะมีอะไรไหมน้าา 

ทุกคนค่ะนางเอกเราน้องจะออกสาวนิดหน่อยนะคะด้วยสภาวะของฮอร์โมนเน้อออ แล้วก็แรกๆ น้องอาจจะใสซื่อไปนิดเดี๋ยวสักพักโดนอีพี่เพลิงรังแกหนักๆ น้องก็จะลุกมาแซ่บแล้วค่ะ กรี๊ดดดดดดดดด เจอกันตอนหน้านะคะ ม๊วฟ 

กลับหน้าเรื่อง
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น