email-icon Instagram-icon

ไรท์กลับมาแล้วนะคะ ขอโ?ษนะที่หายไปเลยฮือ ยังไงก็ขอให้ติดตามกันเหมือนเดิมนะค้าบ

ชื่อตอน : EP.7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 134

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2564 13:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.7
แบบอักษร

07.40 นาที

ฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งพร้อมกับอาการปวดหัวที่จู่โจมเข้ามาอย่างกระทันหัน จนทำให้ต้องเบ้หน้าเล็กน้อย อ่า…เพลียชะมัด ฉันรู้สึกเหมือนเพิ่งหลับไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงเอง…

แอด~

“อ้าว ตื่นพอดีเลยค่ะ ฉันว่าจะมาปลุกคุณเพื่อไปเจาะเลือดอยู่พอดี” พยาบาลสาวสวยเดินเข้ามาพร้อมกับทำสีหน้ายิ้มแย้มสดใส

“อ่า…ค่ะ” ฉันพยักหน้ารับอย่างงงวยแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นมานั่งเอนหลังแทนการนอนราบแล้วยื่นแขนไปให้พยาบาลเจาะเลือดอย่างว่าง่าย

แอดดด~

“โอ๊ะ ผมไม่คิดว่าคุณจะตื่นอยู่”

เสียงทุ้ม ๆ ดังขึ้นจากทางหน้าประตูปรากฎร่างสูง ใหญ่ที่คุ้นเคย เควิน…เขาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจและ..กลิ่นเหล้าคละคลุ้งแบบซาตานทำเอาฉันเบ้หน้าด้วยความเหม็น

นี่มันรุนแรงกว่ากลิ่นของเขาอีกนะ !

“เอ่อ..แค่ก ๆ เควิน…มีอะไรรึเปล่า” ฉันไอเล็กน้อยแล้วพยายามกลั้นหายใจคุยกับเขา ฉันไม่ค่อยชอบพวกนี้น่ะ หมายถึงว่า…ไม่ค่อยชอบกลิ่นของมันสักเท่าไหร่

“อ้อ โทษที ! พอดีผมไปดื่มกับไอ้ซาเมื่อคืนมาแล้วลืมดับกลิ่นน่ะ ขอผมยืมใช้ห้องนํ้าสักหน่อยแล้วกัน”

“ตามสบายค่ะ…” ฉันโบกมือให้เขาสามารถเข้าไปใช้ห้องนํ้าได้ เป็นเวลาพอดีกับที่นางพยาบาลเจาะเลือดฉันเสร็จ เธอขอตัวออกไปพร้อมกับบอกว่าผลเลือดจะมาส่งที่นี่ไม่เกินเที่ยง

“อืม น่าจะโอเคแล้วล่ะนะ ? ผมจะมาถามอะไรคุณสักหน่อยน่ะ เลยถือวิสาสะเข้ามาแบบไม่ได้ถามก่อน ขอโทษด้วยนะ” เควินเดินออกมาพร้อมกับกลิ่นหอมปนกลิ่นเหล้าปกติแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียง นับว่าดีขึ้นกว่าตอนแรกที่เขาเดินเข้ามาเยอะ

“เอ่อ ไม่เป็นไร แล้วก็เรียกตามสบายเถอะ เอาจริง ๆ ฉันก็ควรเรียกนายว่าพี่ด้วย”

“เห~ ไม่ต้องหรอกนั่นมันก็ดูยังไง ๆ อยู่ เราอายุห่างกันแค่นิดหน่อยเอง ไม่เห็นต้องเรียกพี่เลย”

“อ่าฮะ โอเค…แล้ว..นายจะมาถามอะไรฉันเหรอ ?” ฉันวกกลับไปที่คำพูดของเขาก่อนหน้านี้ที่ว่าเขาเข้ามาที่นี่เพื่อจะมาถามฉันเรื่องอะไรบางอย่างนั่นแหละ

“อ่อ ฉันโทรหาไอ้ซา..ซาตานไม่ติดน่ะ เลยว่าจะมาถามสักหน่อยว่ามันได้มาที่นี่รึเปล่า เพราะตอนดื่มกันอยู่มันบอกว่าจะเข้ามาที่โรงพยาบาล แต่ฉันถามพวกหมอที่นี่แล้วพวกเขาก็บอกฉันว่ามันไม่ได้มาทำงานน่ะ”

“อ่อ…เขามานะ เมื่อตอนตีสองตีสามนี่แหละ ถ้าความจำฉันไม่เบี้ยวนะ”

“แล้วตอนนี้มันอยู่ที่ไหน ?”

ฉันส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วพูดขึ้นอีก “ไม่รู้หรอก ฉันคิดว่านายไปถามพวกนางพยาบาลน่าจะดีกว่า”

“หมายความว่ายังไง ?”

“ก็…เขาเข้ามาประมาณสิบนาทีแล้วก็ฟุ่บลงไปน่ะ ฉันเลยเรียกพยาบาลให้มารับตัวเขาไป”

“?_?” เควินขมวดคิ้วยุ่งเมื่อได้ยินสิ่งที่ฉันพูดออกมาใบหน้าหล่อปรากฎเครื่องหมายเควสชั่นมาร์คให้ทั่ว “มันเข้ามาหาเธอเหรอ เข้ามาทำไมนั่น” เขาข้ามเรื่องที่เพื่อนตัวเองฟุ่บลงไปแต่กลับยิงคำถามใส่ฉันแทน

นั่นเพื่อนเอ็งฟุ่บสลบลงไปเลยนะเฟ้ยย ข้ามเรื่องหน้าตาเฉยได้ยังงายยยย -____-

“ฉันคิดว่านายควรสนใจว่าเพื่อนนายอยู่ห้องในไหนโรงพยาบาลแห่งนี้มากกว่านะ”

“อยู่ห้องประธานนั่นแหละ มันจะไปไหนได้ก็คงนอนเป็นผักขึ้นราอยู่บนเตียงแน่นอน”

ประธาน ?? ฉันเบนสายตาไปมองอย่างอื่นแล้วขมวดคิ้วยุ่งกับตัวเอง ไม่ได้ถามออกไปว่าทำไมซาตานถึงไปอยู่ที่ห้องประธานแม้จะสงสัย(นิดหน่อย) แต่เหมือนว่าพอฉันกลับมาสบตากับเควินเข้าอีกทีเขาก็เหมือนจะรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่ จึงพูดออกมา

“มันเป็นเจ้าของที่นี่น่ะ”

ฉันขมวดคิ้วอีก ได้ข่าวว่าเขาเป็นมาเฟียไม่ใช่เรอะ ! ไหงกลายมาเป็นเจ้าของโรงพยาบาลได้ แล้วไม่ใช่ว่าพวกมาเฟียทำงานแบบขูดรีดไถเงินประชาชนตาดำ ๆ หรือค้าส่งอาวุธปืนพวกผิดกฎหมายแบบในซีรี่ย์เหรอ เอ๊ะ หรืออาจจะมีมาเฟียทำโรงพยาบาลด้วยแต่ฉันไม่รู้ !?

“ถ้าให้เดา ฉันว่าเธอต้องสงสัยอยู่ เหอะ ๆ ถึงมันจะเป็นมาเฟียก็จริงแต่มันมีหลากหลายธุรกิจน่ะ แน่นอนว่ามันทำอาชีพผิดกฎหมายเป็นหลัก การที่มาเป็นเจ้าของโรงพยาบาลนี้ก็เป็นแค่งานย่อย ๆ เท่านั้นแหละ” เควินไขข้อสงสัยทุกอย่างออกหมดจด เขาเผยยิ้มกว้างอีกครั้งแล้ววกกลับมาเรื่องเดิม “แล้วสรุป..มันเข้ามาหาเธอทำไมเหรอ ?”

“อ่า เอ่อ…เขา..มาขอโทษน่ะ..”

“เฮ้ย จริงดิ เมดมายเดย์ว่ะ คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ยว่าคนอย่างมันจะยอมทำด้วย” เควินพึมพำเบา ๆ แววตาเขาดูเป็นประกาย “มันชักน่าสนุกแล้วสิ”

“หือ ??”

“เปล่า ๆ ไม่มีอะไร อ่า ! แล้วเธอ…เกลียดมันมั้ย ใช่ คือแน่นอนว่าต้องเกลียดอยู่แล้ว ฉันรู้ แต่จะหมายความว่ายังดีแบบ เธอให้อภัยมันมั้ย เออ ใช่ ๆ นี่แหละคำถามที่ฉันจะถาม”

ฉันหรี่ตามองเขาอย่างไม่เข้าใจนัก เขาดูมีความกระตือรือร้นที่จะอยากรู้เรื่องของฉันให้ได้เลยสินะเนี่ย

“เกลียด เกลียดอยู่แล้ว ส่วนให้อภัยมั้ย ฉันไม่สามารถบอกได้หรอก ยังไงฉันก็ขอบคุณจากใจที่เขายังมาขอโทษฉันนะ”

เอาจริง ๆ ฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสามารถให้อภัยเขาได้มั้ย แต่แค่ตอนนี้ฉันสามารถพูดคุยกับเขาแบบปกติได้ แค่นี้มันก็น่าจะเกินพอแล้ว

“ฉันเข้าใจ มันก็เป็นแบบนี้นั่นแหละ ตอนแรกฉันคาดไม่ถึงด้วยซํ้าว่ามันจะทำจริง ๆ นี่มันทำให้ฉันคาดหวังเป็นบ้า เธอรู้ตัวมั้ย”

“คือ ?? นายหมายความว่ายังไง”

“ฉันคาดหวังว่ามันอาจจะหายได้น่ะ ถ้าเป็นเธอ” ฉันรีบส่ายหัวอย่างรวดเร็วแทบทันที ฉันเนี่ยนะ ? โอ้ ! ให้ตายเถอะ เขายังจะฆ่าฉันอยู่เลย มาหวังให้ฉันทำให้เขาหายน่ะนะ อันที่จริงฉันไม่ได้อยากทำงานนี้อีกแล้วด้วยซํ้า ถ้าไม่ติดว่าเป็นสัญญา…

“เป็นไปไม่ได้หรอก ฉันไม่ใช่หมอสักหน่อย นายก็เห็นไม่ใช่เหรอว่าแค่วันเดียวเขาทำกับฉันอะไรบ้าง”

“ฉันรู้ แต่เธอก็ต้องอยู่ต่ออยู่ดี ยังไงซะฉันก็คาดหวังในตัวเธอไปแล้วนะยัยนํ้าฟ้า” เควินถือวิสาสะยีหัวฉันเบา ๆ ด้วยสายตาเอ็นดู

เฮ้ย ! แล้วยัยนํ้าฟ้าเป็นใครนิ มาจากไหน -_-

“ฉันชื่อนางฟ้าต่างหาก=_=”

“อ้าวเรอะ ! โทษที ๆ พอดีนางฟ้ามันเรียกยากน่ะ :)” เขายิ้มกวน ๆ

แอดดด~

“ฟ้าาาา !! เป็นไงบ้างงง” เสียงแหลม ๆ เล็ก ๆ และร่างที่คุ้นเคยปรากฎขึ้นมา วีนัส…ฉันเผยยิ้มบางเมื่อเห็นเพื่อนสนิทมาหา

“วี~ ฉันคิดถึงแกจังง T^T” วีนัสพูดอย่างสดใสแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาฉัน และเควินที่นั่งเด๋อด๋าอยู่ และพอเธอเห็นเควิน เธอก็หุบยิ้มทันที

“คุณมาทำไม จะมาทำอะไรยัยฟ้าอีก” วีนัสพูดเสียงขุ่น

“ไม่ได้มาทำอะไรครับ ก็แค่มีเรื่องจะถามฟ้านิดหน่อยเอง :)” เควินคลี่ยิ้มแล้วลุกขึ้นเต็มความสูงพลางผายมือเชื้อเชิญให้วีนัสไปนั่งแทนเขา

“ถาม ? เรื่องอะไรน่ะ” วีนัสไม่ได้เดินไปนั่ง แต่กลับลากเก้าอี้ตัวใหม่มานั่งแทน การกระทำแบบนั้นทำให้เควินยิ้มค้างอยู่นานเลยแหละ..

“ไม่มีอะไรหรอก ว่าแต่เมื่อวานซาตานไม่ได้ทำอะไรแกใช่มั้ย !” ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่จะเกิดสงครามระหว่างเควินกับวีนัส ฉันคิดว่าวีนัสไม่ค่อยถูกกับเควินสักเท่าไหร่

“ไม่ ห่วงตัวเองเถอะยัยฟ้า ออกจากโรงพยาบาลเมื่อไหร่แกต้องกลับไปอยู่ที่บ้าน”

“คงไม่ได้หรอก ฟ้าต้องทำงานกับซาตานถึงสัญญาที่กำหนดก่อนนะ”

“ฉันไม่ได้คุยกับคุณนะ” วีนัสโพล่งขึ้นเสียงเย็น หวาา ฉันรู้สึกเหมือนว่าจะมีสงครามกำลังเกิดขึ้นเลยค่ะ T^T

“วี ! ขอโทษแทนมันด้วยนะ อ้อ เควินนายต้องไปหาซาตานไม่ใช่เหรอ รีบไปเถอะนะ” ฉันพูดอย่างรีบ ๆ แล้วโยนธุระให้เควินลวก ๆ ดีนิดหน่อยที่เขาสามารถเข้าใจได้เองว่าฉันกำลังผลักไสเขาอยู่ (ใช้คำไม่ดีเอาซะเลย-_-) เขาเลยตกลงรับคำอย่างว่าง่าย

“อ่าใช่ ๆ งั้นฉันไปก่อนดีกว่า”

“ขอโทษแทนทำไม ! ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดสักนิด” วีนัสโพล่งขึ้นมาอีก ท่าทางเธอไม่ยอมจบง่าย ๆ ซะด้วย

“วีคือ…ฉันรู้สึกปวดหัวน่ะ มาคุยเรื่องอื่นกันเถอะนะ ๆ”

“โอเค ก็ได้” วีนัสพูดเสียงอ่อน เธอยอมตอบตกลงแล้วเปลี่ยนท่าทีทันที เควินเห็นแบบนั้นก็ถอนหายใจเล็กน้อยแล้วเดินออกไป

ฉันกับวีนัสใช้เวลาคุยกัน 2 ชั่วโมงกว่า ๆ ก่อนที่เธอจะขอตัวไปเรียน แน่นอนว่าเรื่องหลัก ๆ ของการสนทนาก็ไม่พ้นเรื่องงานที่ฉันยังคงต้องไปทำอยู่ ตอนแรกเธอตีโพยตีพายไม่อยากให้ฉันไปทำอีกแล้ว เธอขู่จะโทรบอกพ่อฉันเรื่องนี้ด้วย แต่หลังจากที่ฉันพยายามกล่อมอยู่นานเธอก็ยอมให้ฉันทำเหมือนเดิม แต่กำชับว่า…

ถ้าหากฉันเจ็บตัว หรือเป็นแบบนี้อีกครั้งที่สองเธอจะไม่ยอมอีกต่อไปแล้ว…

ฉันกลืนนํ้าลายเล็กน้อยกับประโยคนี้ วีนัสเธอเป็นคนจริงจัง อะไรไม่ก็คือไม่ ใช่ก็คือใช่ ผ่อนผันได้แต่เด็ดขาด ทำเอาฉันรู้สึกกังวลเล็กน้อยเพราะไม่มีหลักประกันนี่นาว่าฉันจะไม่เป็นแบบนี้อีก ขนาดวันแรกยังโดนขนาดนี้เลย

แล้วจะรับประกันได้ยังไงในเมื่อตอนนี้ชีวิตของฉันเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา ! T^T

 

 

 

**อยากอ่านคอมเม้นท์มาก ๆ เลยงับ สัญญาจะตอบทุกคนเยย !

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว