ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🥀EPISODE 28 - เพื่อนไม่ทน

ชื่อตอน : 🥀EPISODE 28 - เพื่อนไม่ทน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ก.ค. 2564 19:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🥀EPISODE 28 - เพื่อนไม่ทน
แบบอักษร

เพื่อนไม่ทน

'เย็นไงไหว มันแย่งผัวแกนะเฟอร์บี้'

 

🍼🍼

 

"มึงขับรถยังไงวะให้มาชนน้องกู"

ในขณะที่มัมผมกำลังนั่งทำแผลให้อิ้งอยู่ไอ้พี่ชายตัวดีของอิ้งมันก็กำลังนั่งบ่นผมเหมือนกันที่ผมเป็นสาเหตุทำให้น้องสาวสุดที่รักของมันเจ็บตัว

"กูชนต้นไม้เหอะ" ดูมันสิครับผมชนต้นไม้แต่มายัดเยียดให้ผมขับรถชนน้องมันเฉยเลย นี่ใส่ร้ายผมฟ้องได้เลยนะทุกคน

"แล้วไง?"

"พอกันเลยค่ะพี่สองคน ทะเลาะกันอยู่ได้ทะเลาะมาแต่เด็กแล้วไม่เบื่อหรือไงอิ้งฟังแทนยังเบื่อเลย"

อิ้งที่นั่งให้มัมทำแผลอยู่ร้องห้ามขึ้น ถูกครับผมกับไอ้โอบทะเลาะกันมาแต่เด็กละเพราะพ่อแม่มันเป็นหุ้นส่วนทำธุระกิจด้วยกันกับที่บ้านผม เลยรู้จักกันแล้วก็เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ อิ้งเองก็เหมือนกันผมเล่นกับเธอมาแต่เด็กเหมือนกันเราสามคนเลยสนิทกันมาก

"กล้าเบื่อพี่หรออิ้ง" ไอ้โอบหันไปทำตาดุใส่น้อง เหอะข่มน้องเหอะไอ้สัส

"ช่ายย ไปรักพี่รามดีกว่าา"

"ไปพูดงี้เข้าเดี๋ยวสาวไอ้รามได้ยิน ก็เข้าใจผิดกัน"

"รู้หน่าา ไม่พูดบ่อยหรอกค่ะ"

ปกติอิ้งก็จะพูดเล่นกับผมแบบนี้อยู่แล้วก็แต่ก่อนไอ้โอบแม่งหวงน้องจะตายชักอิ้งเลยหยอดผมให้พี่ชายตัวเองหวงเล่นๆมันเลยติดกลายเป็นอิ้งชอบพูดอะไรหวานๆแนวแฟนๆกับผมมั้งครับ แต่เราก็เป็นแค่พี่น้องกันเท่านั้นนะไม่มีทางเกินกว่านั้นแน่ ผมไม่มีทางเอาอิ้งและอิ้งเองก็ไม่มีทางเอาผมด้วยเช่นกัน

"ว่าแต่สาวคนนั้นน่ะเมื่อไหร่จะพามาเปิดตัวที่บ้านให้ป๊าให้มัมรู้จักบ้างล่ะ อยากเจอตัวจริง"

สาวที่ว่าคงหนีไม่พ้นคนตัวเล็กที่ทำให้ผมกลุ้มอยู่ตอนนี้หรอกครับ จะใครละก็มีคนเดียวที่ทำให้ผมแคร์ได้มากขนาดนี้เฟอร์บี้ไง

ที่บ้านรู้เรื่องผมกับเฟอร์บี้กันหมด รู้ตั้งแต่ช่วงสมัยแรกๆที่น้องไปทำงานที่สนามแข่งเลย ก็ไอ้เพื่อนผมนั่นแหละเอามาเล่าให้มัมกับป๊าฟังนี่เชียร์กันยกใหญ่

บอกอยากได้หนูเฟอร์บี้มาเป็นสะใภ้แต่ไหนแต่ไร ไม่รู้ไอ้โอบไปเป่าหูอะไรให้มัมผมถึงได้เอ็นดูเฟอร์บี้ขนาดนี้ทั้งที่ยังไม่ทันได้เจอตัวจริงน้องมันเลย

"เปิดตัวอะไรกันล่ะครับ น้องยังโกรธผมอยู่เลย"

ประโยคหลังผมแอบพูดออกมาเสียงเบาๆ ปัญหาครั้งนี้ผมยังไม่อยากให้ที่บ้านรู้เดี๋ยวพอรู้ว่าผมไปทำว่าที่ลูกรักท่านในอนาคต ได้ร้องไห้ผมจะโดนตัดออกจากกองมรดกเอา

"อิ้งว่าคงไม่นานแล้วละมั้งคะคุณน้าา"

"หื้มม ทำไมคะน้องอิ้ง"

"ก็เมื่อคืนที่เรามาคุยธุรกิจกันพี่รามแอบหนีกลับก่อนไม่ยอมไปส่งอิ้ง"

เมื่อคืนนั้นที่น้องไม่อยู่ห้องวันนั้นป๊ากับมัมผมนัดผมมาคุยเรื่องธุระกิจที่บ้านกับพ่อแม่ของไอ้โอบเรื่องหุ้นส่วนแหละ

แล้วพวกผู้ใหญ่ก็เลยพากันนัดกันมากินข้าวใหญ่กันลำบากผมกับไอ้โอบที่ต้องมานั่งร่วมวงด้วยวันนั้นอิ้งเองก็ต้องมาเช่นกัน

อิ้งเธอขับรถไม่เป็นครับไอ้พี่เวรแบบไอ้โอบก็ดันติดสาวมันเลยให้ผมไปรับอิ้งมาทานข้าวพร้อมกับคุยงานแทนมัน

แต่พอคุยเสร็จผมก็อยู่กินข้าวด้วยไม่นานอยากกลับไปหาคนตัวเล็กเลยขอเสียมารยาทขอกลับก่อนโชคดีที่มีแต่คนกันเองเลยไม่มีใครคิดมากอะไร ส่วนไอ้สองตัวอิ้งกับโอบพอเห็นผมกลับก็เสือกอยากกลับด้วยเลยขอกลับพร้อมผม อิ้งจะให้ผมไปส่งแต่ผมปัดให้ไอ้โอบไปส่งเอง

"อ้าวแล้วใครไปส่งน้องอิ้งละคะ"

"พี่โอบค่ะคุณน้า พี่โอบก็รีบไปส่งอิ้งแล้วก็หนีไปหาสาวต่อ พี่สองคนหนีอิ้งไปมีแฟนกันหมดแล้วใช่ไหนคะ"

"โอ๋ๆๆ ไม่น้อยใจนะลูก" มัมเอามือลูบผมอิ้งเบาๆอย่างเอ็นดู อิ้งนี่ก็อ้อนมัมผมใหญ่

"ถ้าไม่อยากให้พี่เขามีแฟนอิ้งก็มาเป็นแฟนพี่รามเขาสิลูก"

"ป๊าาา" ผมเรียกป๊าเสียงยาวไปพูดงั้นได้ไง แต่ป๊าผมกลับทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ไม่แคร์พร้อมกับยิ้มขำส่งมาให้

"อี๋ ไม่เอาอ่ะค่ะพี่รามน่ะเจ้าชู้จะตาย"

"นี่น้อยๆหน่อยยัยอิ้ง พี่ก็ไม่เอาเราหรอกแสบจะตาย ดื้ออีกต่างหาก"

"มัมก็ไม่เอานะมัมอยากได้หนูเฟอร์บี้"

"ฮ่าาๆ" พอทุกคนต่างหัวเราะออกมากับคำพูดของมัม ยังไม่ทันเจอตัวจริงเขาซะเลยรับเขามาเป็นลูกคนโปรดละแบบนี้ผมก็ตกกระป๋องแย่สิครับ

 

คุยเล่นกันไปกันมาก็ได้เวลาอาหารเย็นเราทั้งสี่ก็ย้ายตัวเองจากห้องรับแขกมาที่ห้องอาหารเพื่อเตรียมกินอาหารฝีมือมัมวันนี้

กินไปคุยไปเล่นไปแต่เสียงที่คุยเยอะสุดคงไม่พ้นเสียงของอิ้งกับมัมผมหรอกครับ มัมผมเอ็นดูอิ้งมากเพราะเห็นมาตั้งแต่เด็กแต่แปลกถ้าเป็นบ้านอื่นคงอยากให้ผมดองกับอิ้งไปแล้วแต่บ้านผมไม่ใช่ครับ

มัมไม่เคยคิดให้ผมกับอิ้งกลายมาเป็นครอบครัวเดียวกันออกจะแอนตี้ด้วยซ้ำท่านเห็นว่าเราเหมาะเป็นพี่น้องกันมากกว่าสามีภรรยาซึ้งผมว่าท่านก็คิดถูก

พอกินข้าวกันเสร็จป๊าก็เรียกผมกับไอ้โอบให้ขึ้นไปคุยงานที่ชั้นสองตรงห้องทำงานท่าน ใช้เวลาคุยกันอยู่นานพอสมควรกว่าจะตกลงกันได้ พอคุยกันรู้เรื่องตกลงเข้าใจตรงกันพวกผมสองคนก็เดินออกจากห้องเตรียมจะกลับที่พักของตัวเอง

"ไอ้โอบ" ในระหว่างเดินตามทางเพื่อลงไปข้างล่างผมก็เรียกมันขึ้น

อยากจะรู้ว่าเป็นมันรึเปล่าที่แอบพลั้งปากพูดเรื่องที่ผมเอาน้องมาเป็นของเดิมพันในสนามแข่งเพื่อแฟนเก่า ผมอุตส่าห์ปิดและพยายามไถ่โทษเรื่องนี้ให้น้องไม่รู้ตัวแต่น้องดันมารู้แล้วโกรธผมได้ซะนี่

"ไรวะ" มันเงยหน้าจากจอมือถือที่ตอบแชทเด็กในสต็อกมันมามองหน้าผมแป๊บนึง ก่อนจะก้มลงตอบแชทต่อ

"เรื่องสนามแข่งมึงบอกเฟอร์บี้หรอ"

"ไอ้ของเดิมพันอะไรของมึงน่ะนะ"

"เออ"

"กูจะไปบอกทำเหี้ยอะไร บอกไปมึงก็ทะเลาะกับน้องมันดิ" มันตอบคำถามผมอย่างไม่ใส่ใจนัก

"มึงแอบเอาไปพูดที่ไหนหรือเปล่า" ผมก็แค่ถามดูเผื่อมันเผลอพูดที่ไหนแล้วเฟอร์บี้ดันมาได้ยินเข้า

"กูจะเอาไปพูดที่ไหน ตั้งแต่เกิดเรื่องก็พูดแค่ครั้งเดียวตอนอยู่กับมึงซึ่งนั่นก็นานมาแล้ว" รอบนี้ไอ้โอบมันเก็บโทรศัพท์ลงใส่กระเป๋ากางเกงแล้วหันมามองหน้าผมอย่างจริงจัง

ถ้าเป็นแบบที่ไอ้โอบพูดแสดงว่าน้องไม่ได้รู้เรื่องมาจากไอ้โอบ เพราะครั้งสุดท้ายที่ผมคุยกันเรื่องนี้คือนานมามากๆแล้ว ถ้าน้องจะรู้มันคงรู้แล้วก็โกรธไปนานแล้วไม่เพิ่งมาโกรธเอาตอนนี้หรอก

"หรือว่าจะเป็นไอ้สองตัวนั่นวะ" ผมเอ่ยความคิดของตัวเองมาเสียงเบา ถ้าไอ้โอบไม่รู้เรื่องคงต้องถามไอ้คนที่รู้อีกสองคน

แต่จะยังไงก็แล้วแต่เรื่องที่สำคัญที่สุดคือไม่ใช่การตามหาไอ้ตัวปล่อยข่าวให้น้องรู้แต่ผมว่าสิ่งสำคัญคือผมจะทำยังไง ง้อวิธีไหนน้องมันถึงจะยอมหายโกรธผม

 

[FURBY : Talk]

[อย่าลืมลงมาเล่นกับแม่กับน้องนะลูก แม่คิดถึงนะคับคนเก่งของแม่]

"เฟอร์บี้ก็คิดถึงแม่หล๊ายหลาย อยากจะกลับบ้านไปหาใจแถบขาดเลยแต่ติดที่มอ.อ่ะ"

[บ่เป็นหยังเลยลูก เดี๋ยวเอาไว้วันว่างๆหรือวันหยุดลงมาหาแม่กะน้องก็ได้เนอะ]

"จ้าาา คิดถึงแม่นะคะ" คิดถึงมากอยู่กรุงเทพ มาที่นี้คนเดียวตอนนี้ความรู้สึกฉันโคตรเคว้งคว้างเลยมันเหมือนอยู่ตัวคนเดียว

[ทำไมพูดเสียงเศร้าหยังงั้นละคะคนเก่งของแม่ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าลูก]

"..." มีสิคะแม่ มีมากด้วยแม่ อยากจะบอกข่าวว่ามีคนมาทำลูกแม่เจ็บถ้าแม่รู้คงตกใจแย่ที่นานๆที่ฉันจะมาร้องไห้เสียใจเพื่อผู้ชายคนเดียวจากที่แต่ก่อนคือแบบแถบไม่มีเลย เห้ออ

[ไม่เป็นไรนะลูกต่อให้เกิดเรื่องอะไรหรือใครไม่รักเราจำไว้ว่ายังมีแม่กับน้องอยู่นะ เหนื่อยมากก็หาเวลาว่างกลับมาพักใจพักกายที่บ้านได้ บ้านยังรอหนูกลับมาอยู่นะ]

"ฮึก" แม่พูดแบบนั้นคือกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ตอนนี้ฉันคงกำลังอ่อนแอมากเกินไปน่าอายจริงๆ

[เฟอร์บี้ร้องไห้หรอลูกเป็นอะไรหรือเปล่า]

"ฮึก หนะ...หนูแค่เหนื่อยกับงานเฉยๆจ่ะ"

โกหกแม่ออกไปไม่อยากให้เขามาเป็นห่วงที่ฉันมานั่งร้องห่มร้องไห้เพราะผู้ชายแค่คนเดียว

"ละ..แล้วเฟรมละจ้ะ" ฉันรีบเปลี่ยนเรื่องโดยการถามหาเจ้าเฟรมน้องชายคนเดียวของฉันเอง

[มันไปเรียนน่ะ เอ้อแล้ววันนี้เฟอร์บี้หนูไม่ได้ไปเรียนหรอลูก]

"เอ่อ...จารย์ยกคลาสจ่ะแม่" ยกคลาสอะไรกันละแอบหนีมานอนอกหักจนเสียการเรียนน่ะสิ

[อ่ออ งั้นแค่นี้ก่อนนะลูกแม่ทำขนมต่อก่อน]

"จ้ะ" งานอดิเรกของแม่ฉันคือการทำขนมไปฝากขายทีแรกฉันก็ไม่ให้แม่ทำหรอก แต่แม่ก็คงยังคงดื้อด้านจะทำบอกเบื่ออยู่บ้านเฉยๆเหงาอยากหาอะไรทำฉันเลยยอมปล่อยให้แม่ทำ

 

ว่างว่ะ

เหงา

เศร้า

ไม่มีอะไรทำ จะไปเรียนตอนนี้ก็คือแบบไม่ทันละไงจารย์สอนจนจะเลิกแล้วมั้งไหนๆจะโดดก็ขอโดดให้สุดแต่ก็คือปัญหาไม่รู้ว่าจะโดดมาทำไม นอนก็นอนมาทั้งวัน ทั้งร้องทั้งนอน ร้องจนน้ำตาจะไม่มีให้ไหลอยู่ละ

อยากออกไปหาอะไรทำ ไปหาอะไรใหม่ๆไม่ให้ตัวเองฟุ้งซ่านแต่ก็ไม่อยากไปคนเดียว อารมณ์แบบไม่อยากอยู่คนเดียวอยากหาสีสันในชีวิตเพราะตอนนี้ชีวิตฉันมันมืดหม่นเกินไปละ จะเข้าผับผับมันก็ยังไม่เปิด

ตอนนี้อึดอัดถ้าฉันหาใครซักคนให้ระบายความรู้สึกออกได้ฉันน่าจะดีขึ้นกว่านี้ไหมนะ แต่เรื่องของฉันกับพี่รามดันเป็นเรื่องที่คนไม่รู้เลยไม่รู้จะระบายให้ใครฟัง

จริงสิ!! มีอยู่คนหนึ่งที่คอยรู้เรื่องระหว่างฉันกับพี่รามมาตลอด คิตตี้ไงตอนนี้มันจะว่างไหม ลองไลน์ไปถามดูหน่อยดีกว่า

 

-Kitty_Khemika.JJ-

FURBY : คิตตี้แกว่างป่ะ

Kitty : กำลังจะเลิกคลาส

Kitty : มีไรป่ะ

FURBY : ฉันมีเรื่องไม่สบายใจอ่ะ🥲

Kitty : เรื่องพี่ราม ?

FURBY : อือ

Kitty : งอน?

FURBY : ฉันจะมีสิทธิ์อะไรไปงอนเขาเล่า

FURBY : เราไม่ได้เป็นอะไรกันหนิ

Kitty : แกโอเครป่ะเนี่ย

FURBY : มั้ง😅

Kitty : เอางี้เดี๋ยวแกมาหาฉันที่ร้านนมเนยหน้ามอ.ฉัน โอเคร?

FURBY : เคร

Kitty : เค ละเจอกัน

Kitty : อีกแป๊บนึงจารย์ก็ปล่อยเล่า

 

จบบทการสนทนาฉันลุกขึ้นจากเตียงเดินไปแต่งตัวจะออกไปหาคิตตี้ที่ร้านนมเนย เป็นร้านคาเฟ่แถวๆมอ.ของคิตตี้ คือฉันกับคิตตี้เราเรียนคนละมอ.น่ะ แต่เรียนคณะเดียวกันนะ

อาบน้ำแต่งตัวแต่งหน้าไม่นานฉันก็พาตัวเองนั่งแท็กซี่มาถึงร้านนมเนย เข้ามาสั่งเครื่องดื่มพร้อมกับขนมเค้กได้ไม่นานคิตตี้ก็เดินเข้ามา พร้อมกับชุดนักศึกษาสไตล์คิตตี้

"รอนานป่ะ"

"ไม่นาน"

"มีเรื่องกลุ้มใจ?"

"นิดหน่อย"

"งั้นระบายมา"

พอได้จังหวะโอกาสฉันก็ระบายเรื่องที่คางคาในใจให้คิตตี้ฟังหวังให้พอได้ระบายแล้วเผื่อมันจะดีขึ้นมาบ้าง ผลตอบรับจากการที่ระบายเสร็จก็คือโล่งอยู่นะแต่คิตตี้พอนางรู้เรื่องคือเดือด

ปัง!!

"อีผู้หญิงคนนั้นมันเป็นใคร!"

คิตตี้ตบโต๊ะเสียงดังแล้วถามขึ้นเสียงดังตามแรงอารมณ์ของนางทำเอาที่อยู่ภายในร้านหันมามองทางโต๊ะเราเป็นตาเดียว

ดีหน่อยที่ร้านนี้ส่วนใหญ่แล้วมีแต่นักศึกษาแล้วเวลานี้ก็เป็นเวลาที่เขาเรียนกันคนเลยไม่พลุกพล่านมากเท่าไหร่ มีเพียงนักศึกษาแค่คนสองคนที่อยู่ภายในร้าน

"ใจเย็นสิคิตตี้"

"เย็นไงไหว มันแย่งผัวแกนะเฟอร์บี้"

"ผัวเผออะไรกันละคิตตี้ ฉันกับเขาเราแค่ได้กันแต่พี่รามไม่เคยพูดเอ่ยปากจะรับผิดชอบฉันสักคำ"

ประโยคหลังมานี้ฉันพูดเสียงเบากลัวคนได้ยินมันดูไม่มีสำหรับตัวฉันเท่าไหร่ไม่ขายเรื่องง่ายๆของตัวเองให้อายดีกว่า

เรื่องที่เรามีอะไรกันมันไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีเท่าไหร่แล้วยิ่งในสภาพที่เขามีคนรักแล้วกำลังจะแต่งงานอยู่แล้วอีก ยิ่งพูดก็ยิ่งเจ็บน้ำตาจะไหล

"แต่แกจะให้พี่รามกินฟรีไม่ได้"

"ไม่ได้ได้ไง ในเมื่อคืนนั้นฉันเป็นคนเสนอให้เขาเอง พี่รามไม่ได้บังคับหรือข่มขู่ฉันสมยอมเอง"

"เห้ออ"

คิตตี้ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก็เข้าใจว่ามันเป็นห่วงเพื่อนแต่ฉันไม่อยากไปเรียกร้องอะไรเขากำลังจะมีความสุขกับคนที่เขารักส่วนฉันก็ปล่อยให้เวลามาช่วยรักษาแผลใจไป

"เอาลาเต้เย็นที่หนึ่งค่ะ"

เสียงของผู้หญิงที่กำลังยืนสั่งกาแฟที่เคาท์เตอร์ ซึ่งอยู่ไม่ใกล้จากที่ที่ฉันสองคนนั่งเล่นทำให้ได้ยินเสียงหวานที่สั่งกาแฟนั้น แต่จะว่าไปเสียงมันคุ้นๆเนอะว่าไหม

ด้วยความอยากรู้ทำให้ฉันหันไปมองเคาท์เตอร์ที่อยู่ข้างหลัง คือโต๊ะที่ฉันนั่งมันเป็นโต๊ะสำหรับสองที่นั่งคิตตี้นั่งตรงข้ามกันกับฉัน ฉันนั่งหันหลังให้เคาท์เตอร์ส่วนคิตตี้มันก็นั่งหันหน้าให้เคาท์เตอร์แต่มันไม่สนใจหรอกมันกำลังเดือดดูได้จากเค้กที่ถูกตักเอาตักเอา

"!!!" พอหันไปมองก็เจอผู้หญิงหน้าตาน่ารักที่อยู่ในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอสั้นพร้อมกับใส่เสื้อรัดรูปสะพายกระเป๋าแชแนล

อิ้ง!!

เธอคืออิ้งคนที่ได้หัวใจของพี่รามไปครอง ดูเธอสิสวยสง่ามีราศีจับขนาดนี้ คงจะรวยไม่เบาเมื่อเอามาเทียบกับฉันก็แค่เด็กธรรมดาๆคนนึง

แต่ทำไมยิ่งมองผู้หญิงคนนี้แล้วหันกลับมามองตัวเองขอบตาฉันมันก็ร้อนพราวขึ้นมาดื้อๆ ฉันจะมาน้ำตาตกที่นี้ไม่ได้ อายเขา ฮึบไว้เฟอร์บี้ฮึบไว้

"แกเป็นอะไรทำหน้าเหมือนจะร้องไห้" คิตตี้ที่นั่งอยู่ข้างหน้าฉันถามขึ้น นางน่าจะนั่งสังเกตอาการของฉันที่เปลี่ยนไป

"ปะ...เปล่าา" ปฎิเสธเสียงสั่นๆ

"โกหก"

"..." มันจะเดาใจฉันเก่งอะไรตอนนี้

"เป็นไร บอกมานะ" เห้ออ เคยมีสักครั้งที่ฉันจะสามารถปิดบังความรู้สึกของตัวเองไม่ให้คิตตี้มันสังเกตจับผิดได้ไหมเนี้ย

"ผะ...ผู้หญิงคนนั้น ชื่ออิ้ง" ฉันบอกเสียงแผ่วๆ

ด้วยความที่ผู้หญิงที่ชื่ออิ้งได้เดินไปนั่งรอน้ำอยู่อีกโต๊ะที่ห่างจากฉันพอสมควรเลยกล้าเอ่ยออกมาเพราะยังไงซะก็ปิดคิตตี้ไม่ได้อยู่ดี

"ว่าไงนะ!!!"

คิตตี้ร้องเสียงดัง สายตาจับจ้องไปที่อิ้งที่กำลังนั่งเล่นมือถืออยู่เหมือนกำลังรอใครสักคน ไม่นานก็มีเพื่อนสาวของเธอเดินเข้ามาหา

"อย่าเสียงดังสิคิตตี้"

ฉันปรามมันเอาไว้พร้อมกับจับมือให้คิตตี้มันนั่งลง หลังจากที่บอกว่าผู้หญิงคนนั้นชื่ออิ้งคิตตี้นอกจากจะเสียงดังแล้วนางยังดีดตัวยืนขึ้นอย่างอัตโนมัติอีก

"ไม่เสียงดังได้ไง ในเมื่อมันมาถึงที่คิตตี้คนนี้ก็ขอหน่อยเถอะ" ขาลุยจริงๆเพื่อนฉันคนนี้

คิตตี้มันลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปหาอิ้งที่นั่งรอกาแฟกับเพื่อนเธออีกคนที่ฉันไม่รู้ชื่อ

ฉันก็ลุกตามคิตตี้มา ไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่ที่สำคัญผู้หญิงคนนั้นอาจจะไม่รู้เรื่องที่พี่รามแอบนอกใจเธอก็ไม่น่าจะผิด ถ้ามองดีดีเป็นฉันมากกว่ามั้งที่มาทีหลังเขา

"คิตตี้ใจเย็น" แต่คิตตี้นางมีคติค่ะ เพื่อนข้าใครอย่าแตะ แม้เพื่อนผิดนางก็สปอยเพื่อนชั้นเลิศอารมณ์ประมาณแบบ มีคนชอบผัวเพื่อนผู้หญิงคนนั้นแรด แต่พอเพื่อนไปชอบผัวเขาก็มันคือความรักห้ามกันได้ที่ไหน นี่แหละค่ะนิสัยคิตตี้มัน

 

"ขามึงไปโดนไรมาวะอิ้ง"

"อุบัติเหตุที่บ้านนิดหน่อย ไม่มีไรหรอก"

"เมื่อเช้าก็ไม่ยอมมาเรียน พอมาทีนี่ได้แผลเป็นของฝากมาหาเพื่อนเลยนะจ๊ะ"

"ก็เมื่อเช้าติดธุระ เลยเข้าบ้าน"

"บ้านใคร บ้านมึงหรือบ้านพี่รามกันจ้ะ" อึก เจ็บ!

"จะบ้านกูหรือบ้านพี่รามก็คนกันเองทั้งนั้นป่ะ"

ทำไมฉันต้องมาทนยืนฟังอะไรแบบนี้ให้มันช้ำใจด้วยนะ ฉันกระตุกมือคิตตี้ว่าไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วหลังจากได้ฟังบทสนทนาของคนทั้งคู่ คิตตี้หันมามองฉันที่ส่ายหน้าให้นางก็เข้าใจ

คิตตี้เอามือมาลูบไหล่ฉันเบาๆสองสามทีก่อนจะจับมือแล้วจะพาเดินออกจากร้าน มันคงเข้าใจแหละว่าตอนนี้ฉันไม่ไหวแล้วอยากออกไปจากที่นี้

"อ่ะจ้าาาา แล้วกลับไงคะคนสวย"

ฉันไม่อยากฟังบทสนทนาของอิ้งกับเพื่อนแล้ว จับมือคิตตี้หมุนตัวจะเดินกลับไปจ่ายตังค์เพื่อจะกลับแต่เสียงของอิ้งที่พูดประโยคหนึ่งขึ้นมาทำเอาขาฉันที่กำลังจะก้าวเดินหยุดชะงัก

"พี่รามมารับ นั่นไงมาพอดีเลย"

!!! เจ็บอีกแล้วเรา ต้องมาทนเห็นภาพเขาสองคนสวีทกันอีกแล้วหรอเรา ใจเจ็บอีกแล้ว

 

🍼🍼🍼

เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่ต่างคนต่างเข้าใจผิดกันแล้วทีนี้

🙏มีคำผิดไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฝากติดตาม กดไลค์ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าหน่อยน๊าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว