ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🥀EPISODE 27 - ซึ้งถึงคำว่าอกหัก

ชื่อตอน : 🥀EPISODE 27 - ซึ้งถึงคำว่าอกหัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 22:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🥀EPISODE 27 - ซึ้งถึงคำว่าอกหัก
แบบอักษร

ซึ้งถึงคำว่าอกหัก

'ร้องไห้อีกแล้ว เป็นไรหื้มม ทำไมขี้แงบ่อยจัง'

 

🍼🍼

 

ก็อก ก็อก ก็อก

"เฟอร์บี้ออกมาคุยกันหน่อย ออกมาคุยกันก่อน"

"ฮืออออ" ฉันยังคงนั่งร้องไห้อยู่ที่เดิมทั้งที่ก็ได้ยินเสียงเคาะประตูและเสียงเรียกของพี่รามดังเข้ามาตลอดแต่ฉันไม่อยากเจอเขา ฉันเจ็บ

ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ฉันนั่งกอดเข่าตัวเองร้องไห้อยู่ที่หน้าประตูจนเผลอหลับไป ฉันอยากหลับอยากลืมเรื่องทุกอย่าง อยากตื่นขึ้นมาแล้วจำอะไรไม่ได้อีกเลย อยากจำไม่ได้ว่าฉันรักเขามากแค่ไหนอยากจำไม่ได้ว่าเขามีใครอยู่ก่อนแล้วไม่อยากจำอะไรเกี่ยวกับพี่รามอีกแล้ว

 

นอนไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่นานพอจนฉันรู้สึกตัวแล้วพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงความทรงจำสุดท้ายฉันจำได้ว่าฉันกอดเข่าร้องไห้กับตัวเองหน้าประตูนะ แล้วนี่ฉันขึ้นมานอนอยู่บนเตียงได้ไงจะบอกว่าละเมอเดินมาเองก็คงจะแปลกๆ

ฉันหันไปมองนาฬิกาที่หัวเตียงบอกเวลาว่าตอนนี้สิบเอ็ดโมงจะเที่ยงแล้ว จริงสิวันนี้ฉันมีเรียนนะฉันคงไปเรียนไม่ทันแล้วล่ะ จริงด้วยก่อนออกจากห้องพลัสมาก็ไม่ได้บอกมันแล้วนี่ฉันยังไม่ไปเรียนอีกมันเป็นห่วงตายละมั้ง

ฉันมองซ้ายมองขวาหาโทรศัพท์แต่ก็ไม่เจอ เดาว่าน่าจะอยู่ที่โซฟาห้องนั่งเล่นนะ

ฉันลุกขึ้นจะเดินมาจากเตียงเพื่อหาโทรศัพท์แต่พอลุกมาได้ก็มีอาการเซเล็กน้อยอาจจะเพราะฉันลุกเร็วแล้วบวกกับว่าเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักเลยมีเซนิดหน่อย

ยืนพักเพื่อปรับโฟกัสสายตานิดหน่อยก็เก้าเดินออกจากห้องนอนมาห้องนั่งเล่น พอเดินเข้ามาก็เจอกับร่างสูงของพี่รามที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่บนโซฟาในห้องของฉัน

เขาเข้ามาได้ไง?

"อ้าว ตื่นแล้วหรอ" พอพี่รามสัมผัสได้ว่ามีคนเดินออกมาจากห้องนอน แล้วตรงมาที่โซฟาเขาเลยวางโทรศัพท์ลงที่โต๊ะหน้าโซฟาแล้วหันมาถามฉันก่อนจะยันตัวลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินมาหา

"หิวไหม" มือหนาจับผมฉันที่ปิดหน้าบางส่วนไปทัดหูฉันไว้

วันนี้มาแปลกเขามาแบบอ่อนโยน นี่เขาลืมเรื่องที่เราคุยกันเมื่อเช้าไปแล้วหรอเขาเป็นคนยังไงกันแน่ฉันชักจะงงแล้วนะ คิดจะมาก็มา คิดจะใส่ใจก็ใส่ใจทั้งที่ก่อนหน้านั้นก็หายไปหลายวันติดต่อก็ไม่ได้ ที่สำคัญยังไปโผล่รับสาวอีก หึ

"..." แต่ฉันก็ยังคงเงียบ อาจจะเพราะเพิ่งตื่นด้วยเลยยังมีความงัวเงียหลงเหลืออยู่นิดหน่อย

"งั้นไปนั่งรอที่โซฟาไป เดี๋ยวทำอะไรให้กิน"

พี่รามผลักฉันเบาๆให้มานั่งที่โซฟาก่อนที่จะพาตัวเองเข้าห้องครัวไป เขาทำอาหารเป็น? แต่ฉันจะไปสนใจคนมีเจ้าของแล้วแบบเขาทำไมกัน

แต่ถึงจะบอกว่าไม่สนใจสายตาฉันก็แอบเหลือบไปเห็นโทรศัพท์ของร่างหนาที่วางอยู่บนโต๊ะไม่ได้ห่างจากฉันมากเท่าไหร่

อยากจะรู้จริงๆว่าในนั้นมันมีอะไร มีสาวกี่คนจะว่าอะไรหากฉันจะแอบหยิบมันขึ้นมาดู

แต่ไม่ได้ๆๆๆ ไม่ได้นะเฟอร์บี้เราไม่ได้เป็นอะไรกับเขาเราไม่มีสิทธิ์ที่จะไปหยิบเอาโทรศัพท์เขาขึ้นมาเช็คตามอำเภอใจ ฉันรีบดึงมือและดึงสติตัวเองไว้ก่อนที่มันจะเผลอหยิบเจ้าจอสี่เหลี่ยมเครื่องบางนั้นขึ้นมาดู

Line~ Line~

เสียงไลน์เด้งจากโทรศัพท์พี่รามฉันเลยรีบชะโงกหน้าเข้าไปมองอย่างลืมตัว

 

Ing : แงง อิ้งคิดถึงพี่รามจังเมื่อไหร่พี่รามจะมารับอิ้งไปทานข้าวกับคุณแม่พี่รามที่บ้านใหญ่ด้วยกันอีกล่ะคะ

Ing : หรือว่าพี่รามกลัวผู้ใหญ่เร่งเรื่องงานแต่งงานอีกคะ คิคิ

 

'หรือว่าพี่รามกลัวผู้ใหญ่เร่งเรื่องงานแต่งงานอีกคะ' เร่งเรื่องงานแต่งงานอะไร นี่เขาสองคนถึงขั้นจะกำลังแต่งงานกันเลยหรอ

"ฮึก" นี้ฉันควรจะเสียใจเรื่องไหนก่อนดี หรือควรจะสมเพศตัวเองที่อยู่ดีดีก็ต้องมากลายเป็นเมียน้อยเขา ถ้าเขามีเมียอยู่แล้วแล้วที่ผ่านมาเขาเข้ามาทำดีกับฉันทั้งหมดมันเพราะอะไร

"ข้าวต้มร้อนๆมาแล้ว เห้ยย"

พี่รามเดินเข้ามาพอดีพร้อมกับชามข้าวต้มที่อยู่ในมือเขา แต่เป็นต้องร้องตกใจเมื่อเห็นร่างบางที่กำลังนั่งน้ำตาไหลอยู่

พี่รามรีบเข้ามาดูพร้อมกับรีบวางชามข้าวต้มลงล้มตัวลงมานั่งโซฟาเดียวกันมือหนาเอื้อมมือมาเช็คคราบน้ำตาให้

"ร้องไห้อีกแล้ว เป็นไรหื้มม ทำไมขี้แงบ่อยจัง"

"..." ฉันมองหน้าเขานิ่งๆ ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป

ก็คนที่ตัวเองรักสุดหัวใจกำลังจะแต่งงานจะให้ฉันยิ้มแย้มดีใจงั้นหรอห้ะ แต่ก็ทำได้เพียงแค่ตะโกนถามเขาในใจก็เท่านั้นล่ะ

"ทำไมมองพี่ด้วยสายตาแบบนั้น"

"ออกไปจากห้องฉัน"

ฉันพูดเสียงแข็งใส่พี่รามฉันจะไม่ยอมใจอ่อนให้ผู้ชายตรงหน้าอีกแล้ว เขาทำฉันเจ็บเขากำลังจะแต่งงาน เขามีคนรักอยู่แล้วแล้วเขาจะเข้ามายุ่งเข้ามาทำให้ฉันหวั่นไหวทำไม

"เฟอร์บี้ทำไมพูดแบบนี้ เป็นอะไร"

"อย่ามาโดนตัวฉัน" พอพี่รามเขาทำท่าจะดึงฉันเข้าไปกอดฉันก็รีบเบี่ยงตัวหนี

"เฟอร์บี้"

"ออกไปจากห้องฉัน" ฉันพูดช้าๆแต่เน้นทีละคำ ชี้มือไล่ไปทางประตูห้องสายตามองเมินที่รามที่นั่งอยู่ตรงหน้า

เจ็บนะที่ทำแบบนี้ แต่ฉันต้องทำเขามีเจ้าของอยู่แล้วเขากำลังจะแต่งงาน เขามีคนรักอยู่แล้ว ฉันคือมือที่สาม หึเจ็บดีจัง

"มีอะไรก็พูดกันดีดีไม่ใช่มาไล่แบบนี้"

"..." พูดกันดีดีหรอ เหอะจะให้ฉันพูดตอกย้ำตัวเองทำไมว่าทำตัวง่ายให้พี่หลอกกินฟรีไม่พอยังต้องกลายมาเป็นมือที่สามของคู่คนอื่นอีก แต่จะว่าหลอกก็คงไม่ได้เพราะฉันดันไปให้เขาเอง

แต่ตอนนั้นฉันยังไม่รู้หนิว่าเขามีคนรักอยู่แล้วเขามีคนที่กำลังรอจะเป็นเจ้าสาวอยู่แล้ว หากรู้ก่อนหน้าฉันจะได้ตัดใจไม่รักไปแต่แรก ไม่เสนอตัวให้เขาเอาแต่แรก

"อย่ามาเงียบใส่ฉันนะเฟอร์บี้เรายังไม่เคลียร์กันเลยนะ ไหนจะเรื่องเมื่อคืนที่ไม่ยอมกลับมานอนห้องไปนอนไหนมา ไหนจะเมื่อเช้าที่พูดจาห่างเหินกับฉัน ไหนจะตอนนี้ที่มาไล่ฉันอีก เธอเป็นอะไรมีอะไรก็พูดกันสิ"

"พี่อ่ะแหละมีอะไรปิดบังก็พูดกันสิ จะปิดเฟอร์บี้อีกนานแค่ไหน ฮึก คิดจะบอกเฟอร์บี้เมื่อไหร่หรือจะหลอกเฟอร์บี้ให้เป็นควายต่อไป"

ใช่ เขานั่นแหละที่ต้องพูด เขาพูดเหมือนฉันเป็นคนผิดทั้งที่จริงเป็นเขาแท้ๆที่ปิดบังฉัน มีคนรักและกำลังจะสร้างครอบครัวด้วยกันจะมาหลอกให้เด็กโง่ๆคนนี้อย่างฉันหลงรักทำไม

"เธอพูดอะไร"

พี่รามถามสีหน้าอึ้งๆ เหอะคงคาดไม่ถึงว่าฉันจะรู้ความลับที่เขาปิดฉันมาได้ตั้งนานแล้วเขานี่มันเป็นผู้ชายที่ชั่วจริงๆ

"ก็พูดความจริงไง เฟอร์บี้รู้เรื่องหมดแล้ว ทีนี้ก็ออกไปจากห้องเฟอร์บี้แล้วอย่ากลับเข้ามาให้เฟอร์บี้เห็นหน้าพี่อีก เฟอร์บี้เกลียดพี่" พูดเองก็เจ็บเอง ฉันเองเกลียดพี่รามได้ที่ไหนกันมีแต่รักและรักมากขึ้นเท่านั้น

ผลตอบแทนความรักครั้งนี้ของฉัน ก็คืออกหักไง

"ธะ...เธอรู้เรื่องหมดแล้วหรอ" พี่รามถามด้วยสีหน้าที่ตกใจ ร่างสูงอึ้งไม่น้อยที่ฉันเอ่ยประโยคนั้นออกไป

"..."

ไม่มีคำตอบอะไรออกจากปากฉัน มีเพียงน้ำตาที่ไหลออกมา รู้ทั้งรู้ว่าเขามีอีกคน มีคนที่รักอยู่ข้างกายแล้ว แต่พอมาได้ยินประโยคที่เขาถามว่ารู้หมดแล้วหรอมันเหมือนเป็นการสารภาพความจริงอ้อมๆว่าฉันไม่ได้คิดไปเอง

แม้หลังฐานมันจะชัดเจนว่าพี่รามหลอกฉันแต่ฉันก็ยอมรับว่าแอบหวังเล็กๆขอให้เรื่องทั้งหมดเป็นการเข้าใจคิด แต่นั่นมันคือความหวังลมๆแล้งๆที่ฉันคิดไปเอง

"รู้ได้ยังไง ใครบอก" พี่รามเขาเขยิบมาเพื่อที่จะโดนตัวฉันแต่ฉันก็ถอยหลังออกห่าง

"เฟอร์บี้" พอฉันขยับตัวหนีไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เขาเลยเอ่ยเรียกชื่อฉันเสียงเบาด้วยความเหนื่อยใจ เหนื่อยใจอะไรฉันสิต้องเหนื่อยที่ไปวิ่งตามคนที่เขามีเจ้าของอยู่แล้ว

"ขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย ออกไปจากห้องฉัน"

พูดจบฉันก็เดินหนีเขาเข้าห้องนอนมาไม่อยากให้คนใจร้ายแบบนั้นมาเห็นน้ำตาฉัน เขาคงสะใจมากที่ทำให้เด็กหน้าโง่แบบฉันร้องไห้เจ็บได้มากขนาดนี้ เข้ามาในห้องนอนฉันก็นั่งลงเอาหัวพิงประตูห้องแล้วค่อยๆหลับตาหลงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย

"ขอโทษนะที่ฉันทำแบบนั้นกับเธอ ช่วยยกโทษให้พี่ด้วยนะเฟอร์บี้ พี่ขอโทษ"

แม้เข้ามาในห้องฉันก็ได้ยินเสียงคนข้างนอกที่พูดเอ่ยขอโทษฉันออกมา ก่อนจะได้ยินเสียงประตูบานข้างนอกปิดลงน่าจะเป็นพี่รามที่เดินออกจากห้องฉันไป

"ฮือออ" สุดท้ายเพื่อนข้างกายฉันวันนี้ก็คือน้ำตาอีกเช่นเคย

ไม่ได้ร้องไห้เสียใจแบบนี้มานานแค่ไหนแล้วนะคงนานมากเลยละ พี่รามนี่เก่งจังเลยเนอะที่เป็นคนแรกในรอบหลายปีที่ทำให้ฉันร้องไห้เสียงใจได้อีกครั้ง ขนาดแม่ฉันยังทำไม่ได้เลยนะน่าขำจริงๆ (ขำทั้งน้ำตา)

 

'เธอไม่รู้จักความรักจริงๆหรอก'

'แล้วเธอเคยรักใคร จนรู้สึกเสียเขาคนนั้นไปไม่ได้ไหมล่ะ'

 

ประโยคคำพูดของพี่รามตอนที่เราไปรับน้องที่ทะเลย้อนเข้ามาในหัวฉัน

ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าการอกหักมันเป็นยังไง เข้าใจแล้วว่าทำไมคนอกหักถึงขั้นที่จะฆ่าตัวตายเพราะมันเจ็บเจียนตายแบบนี้นี่เอง

แต่ฉันเฟอร์บี้ฉันไม่ตายหรอกเพราะฉันยังเหลือน้องกับแม่ หาโอกาสกลับไปพักใจที่บ้านได้ไหมอยากเจอแม่อยากเจอน้อง ไม่อยากอยู่คนเดียวแล้วอ่ะ

 

[RAM : TALK]

ทีแรกผมว่าจะเข้าผับไปดื่มแม้มันจะยังเช้าอยู่ผับไม่เปิดแต่เพราะเป็นผับของรุ่นพี่ที่สนิทอย่างพี่ไวไฟผมเลยมีอภิสิทธิ์พิเศษที่สามารถเข้าไปนั่งดื่มได้ก่อนเวลา

แต่ก็ต้องพับเก็บความคิดนั้นเอาไว้เพราะที่บ้านเรียกตัวผมด่วน เห็นคุณพ่อท่านว่าที่บริษัทมีปัญหาเลยเรียกผมเข้าไปคุยผมเองก็ปีสามแล้วเรื่องงานที่บริษัทของที่บ้านเลยมีเข้าไปช่วยงานบ้างบางครั้งแล้วแต่อารมณ์

แต่ตลอดทางขับรถกลับบ้านใจผมก็ฟุ้งซ่านถึงยัยเด็กตาโตที่น่าจะกำลังนอนร้องไห้อยู่ที่ห้อง ผมไม่รู้ว่าเธอรู้เรื่องทั้งหมดได้ยังไงเตรียมใจแต่แรกแล้วว่าถ้าเธอรู้เรื่องเธอจะโกรธแต่ไม่คิดว่ามันจะหนักขนาดนี้

 

'พี่อ่ะแหละมีอะไรปิดบังก็พูดกันสิ จะปิดเฟอร์บี้อีกนานแค่ไหน ฮึก คิดจะบอกเฟอร์บี้เมื่อไหร่หรือจะหลอกเฟอร์บี้ให้เป็นควายต่อไป'

'ก็พูดความจริงไง เฟอร์บี้รู้เรื่องหมดแล้ว ทีนี้ก็ออกไปจากห้องเฟอร์บี้แล้วอย่ากลับเข้ามาให้เฟอร์บี้เห็นหน้าพี่อีก เฟอร์บี้เกลียดพี่'

 

ผมไม่เคยเห็นน้องเป็นควายเลยนะครับแล้วก็ไม่ได้ตั้งใจจะปิดแต่แรก แต่ผมก็ไถ่โทษโดยการไปดูแลน้องแล้วไง เธอเป็นผู้หญิงคนแรกเลยนะที่ผมดูแลดีขนาดนั้น

เฟอร์บี้รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว เฟอร์บี้รู้ได้ยังไงเรื่องนี้นอกจากผมกับเพื่อนก็ไม่มีใครรู้อีกเลยผมเองก็ไม่เคยหลุดปากพูดที่ไหน หรือว่าไอ้เพื่อนเวรผมมันจะหลุดพูดแล้วน้องมาได้ยินพอดี

แล้วยิ่งไอ้คำว่า เฟอร์บี้เกลียดพี่ บอกเลยคำนี้ผมโคตรขึ้นได้ยินแล้วโคตรจะเจ็บยิ่งกว่าโดนลูกตาลแฟนเก่าบอกเลยซะอีก

ทำไมนะ เฟอร์บี้รู้ได้ยังไง แล้วทำไมเธอถึงโกรธผมได้ขนาดนี้ ผมไม่ได้เตรียมใจมาเลยว่าถ้าเธอรู้เรื่องเธอจะโกรธขนาดนี้พอจะเดาได้ว่าน้องต้องโกรธแต่ไม่คิดไงว่าจะเป็นเอามากขนาดนี้ เห้อผมจะทำยังไงดีว่ะ

แล้วที่ไอ้ที่ไลน์ว่าจะไปหาน่ะเพราะผมคิดถึงน้องไม่ได้เจอตั้งหลายวัน ป๊าเรียกเข้าบริษัทบ่อยมากของมากจนผมยุ่งไม่มีเวลาว่างไปหาน้อง เมื่อคืนก็แอบหนีงานจากที่บ้านไปหาเลย แต่พอไปแล้วเธอก็ไม่อยู่ไม่รู้ไปนอนที่ไหนมาถามก็ไม่ตอบคนเป็นห่วงรู้บ้างไหมเฟอร์บี้

โครมมม

เสียงรถของผมชนเข้ากับอะไรไม่รู้เสียงดังจนผมต้องสะดุ้งออกจากห้วงแห่งความคิดแอบเผลอคิดถึงน้องจนผมเหม่อไม่ทันมองทาง

ได้สติถึงรู้ว่าผมขับรถเข้ามาถึงภายในบ้านแล้วแล้วไอ้ที่ผมชนก็คือกระถางดอกไม้สุดรักของมัม

"ตายแล้วเกิดอะไรขึ้นเสียงดังอะไรรร"

เสียงมาก่อนตัวละครับเจ้าของกระถางดอกไม้ที่ผมเพิ่งขับชนจนล้มแตกหักพังไม่เป็นท่าไปเมื่อกี้ มัมรีบวิ่งออกมาจากตัวบ้านพร้อมกับทั้งผู้หญิงที่ตามออกมา คือน้องอิ้ง

"นี่!!! ตารามแกขับรถชนกระถางต้นไม้ฉันหรอ!!"

ผมโดนให้ละไง ลงจากรถมาพร้อมกับจังหวะของคุณหญิงท่านวิ่งมาพอดี พอเจอต้นสายปลายเหตุทราบว่าเสียงที่เกิดเกิดจากเสียงอะไรแทนที่จะเป็นห่วงลูกชายคนเดียวของบ้านอย่างผมกลับไปห่วงกระถางต้นไม้ซะนี่

"พี่รามเป็นอะไหมคะ"

คงจะมีแค่คนเดียวที่เป็นห่วงผมก็คือผู้หญิงที่วิ่งตามมมัมออกมา อิ้งไงครับอิ้งวิ่งจะเข้ามาหาผมแต่เพราะความเปียกของพื้นที่น่าจะเพิ่งรดน้ำดอกไม้ไปทำให้อิ้งลื่นล้มทับกับกระถางต้นไม้ที่แตกอยู่ตามพื้น

"กรี๊ดดดด!!!"

"น้องอิ้ง!"

"อิ้งลูก!!!"

เสียงร้องตกใจของเราสามคนคงจะดังพอทำให้คนอีกส่วนที่อยู่ในบ้านแตกตื่นรีบวิ่งหน้าตั้งออกมาดูต้นเสียง

"เกิดอะไรขึ้นวะ" เสียงขอบไอ้โอบครับที่ถามขึ้น สงสัยมันจะมาพร้อมกับอิ้ง

"อิ้ง" พอมันเห็นน้องสาวมันเลือดออกจากการล้มทับเศษกระถางต้นไม้มันก็รีบวิ่งเข้ามาดู สำรวจแผลตามร่างกายก่อนจะช้อนตัวอุ้มอิ้งเข้าบ้าน

 

🍼🍼

ยังไงกันอิ้งคือน้องสาวของพี่โอบกันหรอเนี่ย แล้วอิ้งกับพี่โอบเขามาโผล่อะไรกันอยู่ที่บ้านของพี่รามเรากันละคะ

🙏มีคำผิดไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฝากติดตาม กดไลค์ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าหน่อยน๊าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว