ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🥀EPISODE 26 - ใครอีกคน

ชื่อตอน : 🥀EPISODE 26 - ใครอีกคน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 878

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ก.ค. 2564 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🥀EPISODE 26 - ใครอีกคน
แบบอักษร

ใครอีกคน

'ฮึก เราเป็นอะไรกันคะ'

 

🍼🍼

 

จะสามวันแล้วนะที่ฉันติดต่อพี่รามไม่ได้เลยหลังจากวันนั้น แต่ก็แอบงงกับตัวเองแรกๆก็ไม่อยากเจอหน้าเขาเพราะทำตัวไม่ถูกไหงตอนนี้ฉันกลับเป็นฝ่ายที่ไปวิ่งตามเขาได้กันละ

"นั่งทำหน้าอมทุกข์อยู่ได้ ทำหน้ายังกะผัวหนีไปมีชู้งั้นแหละ โอ๊ะแต่ลืมไปมึงไม่มีผัวหนิ"

"ไอ้ปากหมา" ฉันปายางลบใส่หน้าพลัสมันที่มันมาล้อฉัน

ตอนนี้ฉันมาทำงานกลุ่มที่ห้องพลัสกลุ่มมีกันตั้งห้าคนแต่แปลกมากได้มาทำกันสองคน อีกสามคนหาแต่เรื่อง นัดวันมาทำงานที่ไรมีแต่คนติดธุระ นิดนั่น ติดโน้น ติดนี่ ไม่มีใครมันว่างซักคนเลยต้องมานั่งทำกับพลัสมันสองคนที่ห้องมัน

"ก็ดูมึงทำหน้าดิแม่ง"

"กูทำหน้ายังไง"

"ก็ทำหน้าผัวหายไง"

"ผัวหายบ้านมึงสิ"

ว่ามันก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเอากระเป๋าเงินกับมือถือ ไม่ได้จะหนีกลับหรอกแต่เรานั่งทำแต่บ่ายจนตอนนี้จะสองทุ่มแล้วยังไม่ได้กินไรเลย เลยว่าจะลงไปหาอะไรกินข้างล่างหน่อย หิววว

"จะไปไหน เห้ยๆๆห้ามกลับนะเว้ยอยู่ช่วยงานกันให้เสร็จก่อนเลย" ดูความคิดมันเห็นฉันเป็นคนที่หนีงานขนาดนั้นเลยหรือไง

"เปล่า กูหิวจะลงไปหาอะไรกิน"

"ไปด้วยดิ"

มันว่าแล้วทำท่าจะเก็บของลุกตามแต่ฉันเบรคนางไว้ก่อน ขืนลงไปหาอะไรกินด้วยกันน่าจะได้ขึ้นมาตอนสี่ทุ่มฉันว่า ให้ฉันลงไปซื้อของกินขึ้นมากินข้างบนน่าจะไวกว่า

"Noๆๆ มึงรออยู่นี่แหละเดี๋ยวกูซื้อขึ้นมาให้ขืนไปพร้อมกันได้ขึ้นมาทำตอนสี่ทุ่มแน่ๆ"

"เออเอางั้นก็ได้"

"จะกินไร สั่งมา"

"ข้าวกระเพราละกัน เอาคาปูชิโน่มาให้กูด้วยนะ"

"เครร แล้วเดี๋ยวเจ้จะขึ้นมาให้ เก็บเงินทีหลังละกันนะไอ้น้อง"

เงินทองหายากฉันไม่เลี้ยงมันหรอกเอาเงินเลี้ยงมันไปเปย์ผู้ดีกว่า (หยอกๆหน่าา) ฉันหยิบเอาเงินแล้วเดินลงลิฟต์มาโชคดีที่ข้างล่างห้องพักของพลัสมันมีมินิมาร์ทที่ขายทั้งอาหารตามสั่งพวกน้ำ กาแฟ ของใช้ หรือแม้แต่ขนมก็มีฉันเลยเดินเข้ามินิมาร์ทไปสั่งอาหารพร้อมกับน้ำก่อนจะนั่งรอที่เก้าอี้

ในขณะที่นั่งรอในร้านก็มองออกไปชมวิวด้านหน้า โชคดีที่ร้านมินิมาร์ทรอบร้านเป็นกระจกใสให้มองเห็นวิวรอบนอก

เหงาจักทักแชทไปหาพี่รามดีกว่าไปป่วนพี่แกซะหน่อยไม่รู้ว่าตอนนี้นอนหรือยัง หรือแอบไปเข้าผับกับเพื่อนเขานะเพราะพวกพี่พี่แกนี่แบบกินเหล้ากันดุมากเห็นได้จากในสตอรี่ไอจี หรือแม้แต่โพสต์รูปในไอจีล้วนแต่จะเช็คอินกันที่ผับ

 

-RAM-

FURBY : พี่รามนอนยังคะ

FURBY : ทำอะไรอยู่หรอ

 

ไร้สัญญาณตอบรับจากเลขหมายที่ท่านเรียกเป็นอันว่าเขาน่าจะยุ่งอยู่เลยไม่ทันได้อ่านไลน์ แต่เดี๋ยวเค้าว่างเขาก็มาตอบเองแหละฉันคิดว่าแบบนั้นอ่ะนะ

"ได้แล้วจ้าาา"

"ขอบคุณค่ะลุง ทั้งหมดกี่บาทคะ"

"254 บาทลูก"

"นี่ค่ะ ขอบคุณนะคะ"

ฉันยื่นเงินให้ลุง เดินไปผลักประตูจะเปิดออกมาแต่ด้วยความเป็นประตูแบบใส กระจกทุกอย่างใสไปหมดทำให้สายตาฉันมันเบี่ยงไปเห็นใครคนหนึ่งที่คุ้นเคย

พี่ราม

พี่รามอยู่ในเสื้อยืนสีดำสบายๆตามสไตล์ของเขายืนพิงรถซุปเปอร์คาร์ขันสีดำหรูเหมือนกำลังยืนรอใครสักคนอยู่

พี่รามมาหาใครที่นี่เขามีเพื่อนอยู่ห้องพักแถวนี้ด้วยหรอ ไม่อยากจะเชื่อ ที่ว่าไม่อยากจะเชื่อคือพี่รามเขาเป็นคนที่ไฮโซหน่อยเพื่อนในกลุ่มของพี่รามเองก็ไฮโซไม่แพ้กัน เลยไม่คิดว่าจะมาโผล่อยู่แถวๆห้องพักที่ไม่ได้หรูมาก ไม่ใช่คอนโดห้าดาวหรูในใจกลางเมืองอะไร

หรือว่าเขาอาจจะมายืนรอฉัน แต่เขาจะรู้ได้ยังไงว่าฉันมาที่นี้แต่เอาเถอะเดี๋ยวเดินเข้าไปทักเดี๋ยวก็รู้เรื่อง ฉันเดินเข้าไปหาร่างสูงที่กำลังยืนพิงรถเท่ๆอยู่

"พี่ระ…"

"พี่รามขาาา" แต่เป็นต้องรีบกลืนเสียงนั้นลงคอไปเมื่อมีผู้หญิงสวย หุ่นดีเดินเข้ามากอดคอพี่รามเห็นอย่างงั้นฉันเลยรีบพาตัวเองไปยืนหลบตรงเสาใกล้ๆเขาสองคน ถ้าหากสังเกตดีดีพี่รามจะเห็นว่าฉันกำลังยืนหลบอยู่

"ว่าไงหื้ออ ตัวแสบ" พี่รามเอามือไปขยี้หัวผู้หญิงคนนั้นพร้อมถามน้ำเสียงเอ็นดู

"แงง พี่รามผมหนูยุ่งหมดเลยเดี๋ยวหนูไม่สวยนะคะทำแบบเนี้ย"

"หนูทั้งสวย ทั้งน่ารักที่สุดแล้วค่ะในสายตาพี่"

"พี่รามปากหวานจัง ปากหวานแบบนี้มีสาวมาหลงพี่รามของอิ้งไหมคะ"

"จะมีใครมาหลงพี่กันละครับ พี่ก็พูดแบบนี้แค่กับน้องอิ้งคนเดียวของพี่"

"ให้มันแน่เถอะค่ะ"

เด็กผู้หญิงน่าตาน่ารักที่ดูท่านะจะเป็นพี่ฉันปีนึง เขาใช้นิ้วชี้ ชี้หน้าพี่รามอย่างน่ารัก ทำไมพี่รามถึงดูอ่อนโยนจังเวลาอยู่กับผู้หญิงคนนี้ ไหนจะคำพูดหวานๆแบบนั้นอีกฉันอยากเป็นคนที่ได้ยินบ้างจัง อยากเป็นคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นบ้างจังนี่ฉันกำลังเป็นอะไรของฉัน

ฉันคงไม่ได้กำลังอิจฉาผู้หญิงคนนั้นหรอกใช่ไหม ใช่ไหมเฟอร์บี้ เห้ออ ก็ได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเองในใจ

"รีบขึ้นรถเร็วเข้าอย่าปล่อยให้ผู้ใหญ่รอนานมันไม่ดีนะคะ คุณแม่พี่ท่านบ่นคิดถึงเราจะแย่"

พี่รามเดินโอบไหล่ผู้หญิงที่ชื่ออิ้งพาขึ้นรถ เขาเปิดประตูให้ดูแลดีจังเลย ดูสิขนาดฉันยืนอยู่ใกล้เขาทั้งสองขนาดนี้เขายังไม่เห็นฉันเลยหรือว่าในสายตาของพี่รามจะมีแต่ผู้หญิงหน้าตุ๊กตาคนนั้นกัน หึมีพาไปหาแม่มาด้วยแล้วฉันละ

ได้แล้วก็ทิ้งไง เอาอะไรมากมายเฟอร์บี้เธอกำลังแอบหวังอะไร

 

'มีสาวมาหลงพี่รามของอิ้งไหมคะ'

'น้องอิ้งคนเดียวของพี่'

พี่รามของอิ้ง น้องอิ้งคนเดียวของพี่รามเหอะดูท่าน่าจะรักกันมากเลยสิท่า ทั้งท่าทางที่อ่อนโยนไหนจะคำพูดหวานๆที่ฉันเองก็ไม่เคยได้ยิน

ในขณะที่ฉันวิ่งตามพี่รามทุกอย่าง แต่กลับกันผู้หญิงคนนั้นที่ไม่เคยวิ่งตามพี่รามเลยแต่พี่รามเขากลับสนใจ ใส่ใจ มารับ แล้วยังพาไปที่บ้าน พาไปเปิดตัวกับพ่อแม่ ทำไมถึงได้น่าอิจฉาจังนะ

อยากเป็นคนนั้น

อยากเป็นคนที่พี่รามอ่อนโยนใส่

พี่รามพูดเพราะใส่แบบนั้น

อยากเป็นคนที่ได้ไปเจอพ่อแม่เขา

เหอะ แต่คงหมดหวังแล้วละเฟอร์บี้เพราะที่ตรงนั้นมันไม่ได้ว่างให้เธอเข้าไปอีกแล้ว ไม่สิมันอาจจะไม่เคยมีพื้นที่ว่างในหัวใจของเขาให้ฉันได้เข้าไปเลย คงจะมีผู้หญิงอีกคนที่นั่งในนั้นมาโดยตลอดเขาเป็นแฟนกันใช่ไหม เขาเป็นคนรักกันใช่หรือเปล่า เหอะแต่ก็ไม่น่าถามเลยนะการกระทำเขามันชัดเจนทุกอย่าง

ติ้ง~

เสียงมือถือร้องดังฉันเลยรีบเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาดูว่าใครส่งอะไรมา

 

-RAM-

RAM : ขอโทษนะที่ฉันตอบช้า พอดีติดธุระนิดหน่อยเดี๋ยวคืนนี้ไปหานะ

 

เป็นข้อความไลน์ของพี่รามที่เด้งขึ้น เหอะทักไปตั้งนานแต่เขาเพิ่งมาตอบฉันเองน่ะหรอมั่วแต่ให้ความสนใจใครอีกคนอยู่ละสิ

แล้วจะมาหาฉันทำไม ทำไมไม่เอาเวลาไปอยู่กับผู้หญิงของเขากัน หายไปตั้งสามวันแต่วันนี้คิดจะมาก็มาคิดจะไปก็ไปเคยนึกถึงใจกันบ้างไหม แต่ฉันก็ไม่ได้ตอบกลับข้อความอะไรของพี่รามเพียงแค่อ่านเฉยๆแล้ววางโทรศัพท์ลง หันกลับมามองกับข้าวตรงหน้าที่ลงไปซื้อมาเมื่อไม่นานมานี้ ก่อนนั้นหิวนะแต่ตอนนี้กินไม่ลง

"นั่งมองอยู่ได้ ไม่กินวะ" ไม่มีอารมณ์จะกินไง

"อ้วน"

"เอ่า ละก่อนไปไหนบอกหิว"

"มันอ้วน" ฉันบอกไปแบบนั้นพร้อมกับดันจานข้าวออกจากตรงหน้า "มึงกินให้หน่อย" ถ้ามันไม่กินเสียของแน่เพราะฉันกินไม่ลงแล้ว

"อะไรของมึง บอกหิวไม่ใช่หรอ"

"ก็มันอ้วนไง อะไรหนักหนาว่ะ" ฉันเหวี่ยงใส่พลัสที่ถามเซ้าซี้คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ ก่อนจะเดินเลี่ยงออกมาเข้าห้องน้ำไม่อยากไปเหวี่ยงใส่ใครตอนนี้ฉันอารมณ์ขึ้นๆลงๆ ไม่คงที่

หายเข้าไปเข้าห้องน้ำได้ซักพักฉันก็ออกมาช่วยพลัสทำงานต่อ แม้จะทำแบบเหม่อๆก็เถอะพยายามจะแยกเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวแต่มันก็ยากเหลือเกิน ทำไมเขาต้องมามีอิทธิพลต่อใจฉันได้มากขนาดนี้

"มึงดูเหม่อๆนะเฟอร์บี้แต่ลงไปซื้อข้าวละ เป็นไรป่าววะ"

"เปล่า"

"แน่ใจ?"

"อื้ม" ฉันตอบมันไป แต่พอมองหน้ามันที่มองฉันอยู่ทำให้รู้ว่ามันไม่เชื่อที่ฉันพูดแน่ๆ จะแสนรู้เกินไปแล้วเพื่อนคนนี้ "สงสัยก็แค่ง่วงน่ะเลยเบลอๆ" บอกไปก่อนไม่ให้มันมาคิดมาก

"อ้าว หรองั้นมึงจะกลับห้องไปนอนเลยมั้ยอ่ะ ไปได้นะดูหน้ามึงจะไม่ไหววะ" ที่ไม่ไหวไม่ใช่เพราะกูง่วงหรอกแต่คงเพราะกูเจ็บมากกว่า

ใช่ ฉันกำลังเจ็บ เจ็บที่เห็นเขาสนิทกับผู้หญิงคนอื่น เจ็บที่เขาอยู่กับอื่น เจ็บที่ต้องมาทนเห็นภาพเขาสองคนรักกัน

"ไม่กลับอ่ะ กูขอนอนห้องมึงนะ" พูดแค่นั้นฉันก็ลุกเดินเข้ามาในห้องนอนของพลัสมันเลยด้วยความที่สนิทกันแต่เด็ก สมัยก่อนฉันเคยไปนอนบ้านมันตั้งหลายครั้งนี่เลยไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมานอนกับมัน

แต่ก็ไม่เคยนอนเตียงเดียวกันหรอกนะเห็นอย่างงี้อ่ะ โชคดีที่ห้องของพลัสมันมีโซฟาที่สามารถกางเป็นที่นอนได้

ฉันเดินเข้ามาล่มตัวนอนลงบนเตียงของพลัสพยายามจะหลับตาข่มตานอนให้หลับ แต่เพียงหลับตาลงภาพของสองคนนั้นที่ฉันเห็นเมื่อค่ำมันก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวฉัน

ทำไมกับผู้หญิงคนนั้นเขาอ่อนโยนจัง แล้วทีกับฉันทำไมไม่มีบ้าง แล้วที่เขาหายไปคือเขาไปอยู่กับอีกคนใช่ไหมฉันกำลังเป็นบ้านน้อยให้พี่รามใช่ไหม ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ว่ะ

"ฮึก" ฉันไม่อยากร้องไห้แล้ว ไม่อยากเจ็บแล้ว ไม่อยากรักเขาแล้ว ฉันเจ็บ อารมณ์เหมือนฉันอกหักแต่น่าขำที่เป็นอกหักเพราะรักเขาข้างเดียว เจ็บข้างเดียว ความรักฉันนี่น่าขำสิ้นดีเลยเนอะทุกคนว่าม่ะ (55😂😔)

คงจะจริงอย่างที่คำที่คิตตี้มันเคยว่า อะไรที่มันได้มาง่ายๆเขามักจะไม่เห็นค่า ไม่น่าตื่นเต้น แถมฉันยังทำตัวไปวิ่งตามผู้ชายคงจะกลายเป็นผู้หญิงที่น่าเบื่อ พยายามทุกอย่างจนลืมไปว่าคนที่ใช่มันไม่ต้องพยายาม

หากฉันเป็นคนที่มาทีหลัง หากเขาทั้งสองรักกันมาก่อน หากฉันเป็นคนที่มาแทรกกลาง หากพี่รามเขารักอีกคน ฉันก็พร้อมพร้อมที่จะยอมแพ้เดินถอยออกมาให้เขารักกัน

ฉันมีศักดิ์ศรี มีความสำนึกผิดชอบชั่วดี ที่จะไม่ยอมไปเป็นน้อยให้บ้านใคร แม้ฉันจะเจ็บก็ขอเป็นฉันที่เจ็บฝ่ายเดียว อย่าให้ผู้ชายคนที่ฉันรักเขาต้องมาเจ็บพร้อมกับผู้หญิงอีกคนที่เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยกับรักสามเศร้าเขาต้องมาเจ็บอีกราย แค่ฉันถอยเรื่องคงจะเจ็บใช่ไหม

ฉันพยายามนอนหลับตาลงพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบสองแก้ม สงสัยคืนนี้ฉันคงจะได้น้ำตามานอนเป็นเพื่อนข้างกายแล้วล่ะ

 

ฉันตื่นมาตอนเช้าตรู่พร้อมกับความเพลียเมื่อคืนคงจะร้องไห้หนักไปหน่อย ฉันว่าตาสองข้างของฉันมันคงบวมแน่ๆ

เปิดประตูเดินออกมาจากห้องนอนเห็นพลัสมันนอนหลับอยู่ตรงโซฟาหน้าทีวี ที่โซฟาสามารถกางออกมาเป็นที่นอนได้ แอบรู้สึกผิดที่เมื่อคืนปล่อยให้นางทำงานคนเดียวเลย เลยว่าจะยังไม่ปลุกนางให้นางนอนไปก่อนถึงห้องฉันค่อยไลน์บอกมันไม่ต้องให้มันเป็นห่วง

ฉันเดินไปหยิบเอากระเป๋าพร้อมกับโทรศัพท์ที่วางอยู่ไม่ไกลจากทีวี กดเปิดเครื่องออกมาพบว่าแบตเหลือเพียงแค่สามเปอร์เซ็นต์เท่านั้นแต่ที่น่าตกใจคือ ทั้งข้อความไลน์ ไหนจะเบอร์โทรเข้าของพี่รามที่เเจ้งเตือนมาอีก

ด้วยความที่แบตเหลือน้อยฉันเลยยังไม่ได้กดเข้าไปอ่านไลน์ หรือโทรหาเขา ไว้ถึงห้องชาร์จแบตเต็มค่อยตอบแล้วกัน

พอเดินออกมาจากห้องของพลัสก็ตรงเข้าไปในลิฟต์แต่พอกำลังจะกดก็มีผู้หญิงคนนึงเดินเข้ามาเพิ่มด้วย พอมองดูหน้าดีดีผู้หญิงคนนั้นก็คือคนที่พี่รามมารับเมื่อคืน

อิ้ง ผู้หญิงที่กำลังยืนก้มหน้าเล่นโทรศัพท์อยู่ข้างๆฉันคืออิ้ง

ทั้งลิฟต์เกิดความเงียบมีเพียงเสียงหัวเราะคิกคักของคนที่ยืนอยู่ข้างๆฉัน ฉันมัวเผลอมองหน้าเธอนานไปหน่อยเลยทำให้เจ้าตัวรู้ตัวเงยหน้าจากจอมือถือมามองหน้าฉันพร้อมกับเอ่ยคำถามออกมา

"ฉันเสียงดังไปหรอคะ ขอโทษนะคะ"

"เอ่อ...เปล่าค่ะ" ฉันส่ายมือให้พร้อมส่งยิ้มแห้งพอมองหน้าผู้หญิงคนนี้แล้วยิ้มไม่ออกเลยแฮะ

"เอ่อ ว่าแต่คุณเพิ่งย้ายเข้ามอยู่นี้หรอคะไม่หยักจะคุ้นหน้าเลย"

"เปล่าหรอกค่ะ มาหาเพื่อน"

"อ่ออ ค่ะ" เธอส่งยิ้มหน้ารักมาให้ฉัน แต่ฉันส่งยิ้มแหย่ๆกลับไปให้เพราะเธอน่ารักยิ้มเก่งแบบนี้หรือเปล่าถึงได้หัวใจพี่รามไปครอง

"เอ่อ..โทษนะคะแต่ตาคุณไปโดนอะไรมาทำไมบวมแบบนั้นล่ะคะ"

ฉันรีบเอามือขึ้นมาลูบตาตัวเอง จะให้บอกไหมละว่าที่ตาฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะคนรักของเธอเขาทำไง

"พอดีคนรักนอกใจค่ะ"

"หึ่ยย ผู้ชายแบบนี้นี่มันเหี้ยจริงๆนะคะ ผู้หญิงอย่างเราอย่าไปยอมค่ะ"

"นั่นสิคะ คุณก็ระวังไว้เถอะค่ะเดี๋ยวจะโดนแฟนนอกใจเอา"

ไม่ได้จะทำให้เขาทะเลาะกับพี่รามนะ เพียงแต่เธอดูน่ารัก น่าจะโดนหลอกง่ายพอๆกับฉันเลยเนอะ อยากจะเตือนเธอเอาไว้อย่างน้อยก็ถือว่าเป็นผู้หญิงเหมือนกัน

"คะ?"

"ลิฟต์ถึงแล้ว ขอตัวนะคะ" เป็นจังหวะที่ลิฟต์เปิดพอดีฉันเลยรีบขอตัวออกมา ไม่อยากอยู่นานให้น้ำตามันไหลเห็นเธอแล้วมันซ้ำแผลใจ มันเจ็บ

 

นั่งแท็กซี่มาได้ไม่นานฉันก็กลับมาถึงหอพักพอลงจากรถมาเป็นจังหวะที่รถพี่รามวิ่งเข้ามาพอดีเขาเลยจอดรถหน้าฉันก่อนจะรีบลงจากรถเดินเข้ามาหาฉัน

"เมื่อคืนทำไมไม่กลับห้อง" นี่คือคำถามแรกที่พอเขาเจอหน้ากันก็ถามขึ้น

แต่ฉันเลี่ยงที่จะไม่ตอบ ภาพเมื่อวานที่เขาไปกับคนอื่นมันยังวนอยู่ในสมองฉัน ตอนนี้ฉันกำลังอ่อนแอมากเกินไปเลยเลี่ยงจะเจอเขาดีกว่ากลัวว่าจะเผลอน้ำตาไหลออกมาต่อหน้าเขา

"ถามทำไมไม่ตอบ!"

เมื่อเห็นว่าฉันยังคงยืนนิ่งเงียบ พี่รามคงโมโหเลยเผลอตะคอกใส่เสียงดังจนฉันสะดุ้ง โชคดีที่ตอนนี้มันเป็นเวลาเช้าที่ตรงนี้เลยไม่มีใครไม่งั้นคนคงแตกตื่นกันน่าดู

"..." แต่ถึงแม้ว่าจะโดนขึ้นเสียงใส่ฉันก็ยังคงยืนเงียบแบบเดิม ไม่ใช่ว่าท้าทายหรือกวนเขาแต่เพราะกลัวว่าถ้าขืนพูดออกไปมันจะบังคับน้ำตาไว้ไม่อยู่ แกนี่มันอ่อนแอจริงๆเลย

"แล้วนั่นตาไปโดนอะไรมาถึงได้บวมแบบนั้น"

พี่รามทำม่าจะเอื้อมมือมาจับที่ตาฉัน มันคงน่าจะบวมจริงๆเพราะตลอดทางกลับหอก็โดนทักตลอด ทั้งผู้หญิงอีกคนของพี่รามอย่างอิ้ง ลุงแท็กซี่ที่ขับรถมาส่ง ไหนจะพี่รามอีก แต่พอเขาจะสัมผัสฉันกลับปัดมือพี่รามออกอย่างแรงจนร่างสูงเองยังแอบตกใจ

"อย่ายุ่ง!" ฉันเงยหน้ากลั้นใจบอกพี่รามไปแบบนั้น ผลักคนร่างสูงออกให้พ้นทางอยากจะรีบขึ้นห้องไป แต่พอเดินเลยหน้าพี่รามไปไม่ทันถึงสามเก้ามือหนาก็เอื้อมมือมาเหนี่ยวรั้งฉันไว้ออกแรงดึงให้ฉันกลับหน้าไปมองเขา

"เป็นอะไร"

พี่รามถามเสียงที่นุ่มกว่าเดินจากตอนแรก แต่ฉันก็ไม่ตอบได้แต่เสเบี่ยงสายตามองออกไปที่อื่น ไม่ยอมมองหน้าเขา

"เป็นอะไรบอกพี่สิ หืมมม"

พี่รามเขาเอามือมาลูบหัวฉัน ภาพเมื่อวานที่เขาทำแบบนี้กับคนอื่นมันฉายซ้ำขึ้นมาจนฉันกลั้นน้ำตาไม่อยู่สุดท้ายก็ไหลออกมาจนได้

"เห้ย เป็นไรร้องไห้ทำไม เป็นไรบอกพี่สิ" พอพี่รามเขาจะเอามือมาเช็ดน้ำตาให้ฉันก็ปัดมือเขาออกอีกครั้ง ก่อนจะเอาหลังมือมาเช็ดน้ำตาให้ตัวเอง มันไหลเองฉันก็เช็ดเองได้

"ฮึก เราเป็นอะไรกันคะ" ฉันกลั้นใจถามคำถามนี้ออกไป แม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วก็เถอะ

"..." พี่รามเงียบแสดงว่าเขาตอบคำถามฉันไม่ได้

"ทำไมเธอถึงถามแบบนะ…"

"อย่าเจอกันอีกเลยค่ะ" ฉันไม่รอให้พี่รามพูดจบก็บอกสิ่งที่ต้องการออกไป ฉันจะไม่ยอมอยู่เพื่อใช้ผู้ชายร่วมกับใคร

ฉันสะบัดมือพี่รามทิ้งก่อนจะรีบวิ่งขึ้นห้องมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสาย

"ฮืออ เธอทำถูกแล้วเฟอร์บี้เธอทำถูกแล้ว ฮือ"

ได้แต่บอกตัวเองว่าสิ่งที่เราทำมันถูกแล้ว แม้มันจะเจ็บแค่ไหนแต่ฉันทำถูกแล้ว ปล่อยให้เขากลับไปหาคนที่เขารักและรักเขา เขาสองคนรักกันมาก่อนเธออย่าเข้าไปเป็นส่วนเกิดในชีวิตใครเลยนะ ฮึบไว้เฟอร์บี้ แต่ฉันไม่ไหวจริงๆ

"ฮืออออ เจ็บ" เจ็บมาก เจ็บที่ใจเจ็บมากๆใครไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แบบที่ฉันกำลังเผชิญอยู่ไม่มีทางเข้าใจความรู้สึกของฉันหรอกว่ามันเจ็บปวดมากแค่ไหน

 

🍼🍼🍼

อิพี่รามแกทำอะไรน้องงง!!! แกทำแบบนี้ได้ไงอธิบายมาสิว่ามันไม่ใช่ อธิบายมาพี่ราม!!

🙏มีคำผิดไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฝากติดตาม กดไลค์ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าหน่อยน๊าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว