facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 37 คุณชายมาแล้ว

ชื่อตอน : บทที่ 37 คุณชายมาแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.ค. 2564 12:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 37 คุณชายมาแล้ว
แบบอักษร

 

เยี่ยนจิ่วเฉามีจวนของตนเองในเมืองหลวง หลังจากที่เขากลับมาถึงเมืองหลวง ก็ขลุกตัวอยู่แต่ในจวน จนลุงวั่นต้อง ‘ตัก’ ขึ้นมาจากใต้ผ้าห่ม 

เยี่ยนจิ่วเฉารู้สึกรำคาญใจ 

ลุงวั่นกล่าวอย่างลำบากใจว่า “ในตอนแรกพระชายาคิดไว้ว่า พวกท่านไปคนเดียวก็พอแล้ว หากคุณชายไม่อยากไปก็ไม่ต้องไป อย่างไรเสียก็ยังมิได้สมรสกัน ก็นับว่าให้เกียรติจวนสกุลเหยียนแล้ว แต่ว่าพระชายาเกิดไม่ว่างกะทันหัน... 

ไม่นานหรอก คุณชายเพียงแต่ไปให้แขกเห็นหน้าสักหน่อยแล้วค่อยกลับ 

ท่านเคยร่วมเตียงกันแล้ว ไปพบนางสักหน่อยจะเป็นไรไป” 

“อืม” 

ไม่รู้ว่าประโยคใดไปดลใจเยี่ยนจิ่วเฉา เขาตอบตกลงอย่างว่าง่าย  

ลุงวั่นที่ยังมิทันกล่าวอะไรมากก็รีบปรี่ออกไปอย่างรวดเร็วปานสายฟ้า สั่งคนให้เตรียมรถม้า ด้วยกลัวว่านายท่านผู้นี้จะเปลี่ยนใจ 

จวนสกุลเหยียนเตรียมการไว้อย่างดี เพื่อต้อนรับคุณชายเยี่ยน 

“เจ้าบอกว่าคุณชายเยี่ยนเลือกกิน ลูกอวี้จึงเชิญแม่ครัวใหญ่จากเมืองหลูมา นางเป็นแม่ครัวที่มีความสามารถ อาหารของนางใครๆ ก็ต่างชื่นชม” ฮูหยินเหยียนกล่าวพลางมองไปยังบุตรสาวซึ่งนั่งอยู่ในห้อง 

“เมืองหลู? เป็นแม่นางตู้หรือ?” 

ฮูหยินเหยียนหัวเราะ “ฮูหยินหวังก็ได้ยินเกี่ยวกับแม่นางตู้มาเหมือนกันหรือ?” 

“เคยได้ยินหรือ? เพื่อที่จะชิมอาหารของนาง เมืองหลูข้าก็ไปมาแล้ว แต่น่าเสียดาย นางรับลูกค้าเพียงสามคนต่อวันเท่านั้น ทั้งยังไม่รับจองล่วงหน้า นางจะทำอาหารให้ใครกินก็ต้องรู้สึกถูกชะตา เป็นข้าที่โชคไม่ดีเอง” ฮูหยินหวังจากบ้านรองเสนาบดีกรมโยธาธิการกล่าวพลางทอดถอนใจ  

หากเทียบฐานะกันแล้ว รองเสนาบดีกรมโยธาธิการเป็นขุนนางระดับสี่ เหยียนฉงหมิงเป็นเพียงขุนนางระดับห้า อันที่จริงฮูหยินหวังมิจำเป็นต้องประจบประแจงฮูหยินเหยียนเช่นนี้ แต่ใครให้ฮูหยินเหยียนมีบุตรีเป็นฮูหยินของคุณชายเล่า 

รองเสนาบดีกรมโยธาธิการอยากไปทำงานกับคุณชายเยี่ยน แต่ก็ไม่เป็นผล  

“คุณหนูเหยียนได้ชวนเขามาใช่หรือไม่ นั่นเป็นเรื่องที่ดีเหลือเกิน ในปีนั้นหรงอ๋องก็มาเชิญเช่นกัน ทว่าเชิญแม่นางตู้ไปไม่ได้” หากเมื่อครู่คือการเยินยอ บัดนี้คือการชื่นชมจากใจจริง 

แม่นางตู้แห่งเมืองหลูผู้นี้ เย่อหยิ่งยิ่งนัก แม้แต่ตำแหน่งแม่ครัวในจวนอ๋องก็ยังไม่สนใจ ไม่รู้ว่าแม่นางเหยียนเชิญมาได้อย่างไร  

ฮูหยินเหยียนมิได้ตอบคำถาม นางเลี่ยงประเด็นแม่นางตู้ “ทุกท่านได้ชิมหน่อไม้หมักหรือยัง รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง” 

บรรดาฮูหยินและคุณหนูต่างหยิบตะเกียบขึ้นมาและชิมหน่อไม้หมักในถ้วย ทุกคนต่างตะลึงจนปากค้าง 

รสเปรี้ยวและเผ็ด เย็นสดชื่นตัดมัน เมื่อครู่กินขนมกินเล่นไป บัดนี้ได้กินหน่อไม้หมักหนึ่งคำ ก็รู้สึกสบายเข้าไปถึงกระดูก 

“ฝีมือการทำอาหารของแม่นางตู้สมคำร่ำลือจริงๆ!” ฮูหยินหวังกล่าวด้วยความจริงใจ 

ฮูหยินเหยียนจับมือลูกสาว แล้วยิ้มอย่างมีความนัยลึกซึ้งว่า “นี่มิใช่ฝีมือแม่นางตู้ แต่เป็นฝีมือของลูกอวี้” 

“อะไรนะ? บุตรสาวหรือ?” 

ฮูหยินหลายตกใจจนร้องออกมาพร้อมกัน 

เหยียนหรูอวี้ยิ้มถ่อมตัว 

ฮูหยินเหยียนกล่าวทั้งรอยยิ้มว่า “ในระหว่างทางมาเมืองหลวง ลูกอวี้เรียนรู้สูตรอาหารจากแม่นางตู้ วันนี้ขายหน้าเสียแล้ว ทำให้ฮูหยินทั้งหลายหัวเราะเยาะได้” 

แขกเหรื่อทั้งหลายต่างตกใจ นี่เรียกว่าทำให้ขายหน้า? เช่นนั้นแม่ครัวที่บ้านพวกเขาไม่จำต้องผูกคอตายกันเลยหรือ 

เรียนมาเพียงไม่กี่วัน ก็สามารถแสดงฝีมือได้อย่างยอดเยี่ยม แม้ว่าในใจจะดูแคลนเหยียนหรูอวี้ ทว่าบัดนี้ก็อดเอ่ยคำชื่นชมนางไม่ได้ 

ฮูหยินเหยียนยิ้มอย่างพึงพอใจ ตั้งแต่เล็กจนโต บุตรสาวของนางก็ฉลาดเฉลียวกว่าบรรดาพี่ชาย อ่านหนังสือก็ดีกว่า กู่ฉิน หมากล้อม การเขียนตัวอักษร และวาดภาพพู่กันก็ล้วนช่ำชองกว่า การขี่ม้าและยิงธนูต่างก็โดดเด่นกว่าเป็นไหนๆ นับประสาอะไรกับการทำครัว! หากมิได้เป็นสตรี ไม่ว่าจะเป็นเจ้าเมืองหรือเสนาบดี นางก็เป็นได้! 

บ่าวนางหนึ่งเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว “ฮูหยิน คุณชายเยี่ยนมาถึงแล้วเจ้าค่ะ!” 

ฮูหยินเหยียนดวงตาเป็นประกาย “รีบไปบอกแม่นางตู้เร็ว!” 

…… 

รถม้าของเยี่ยนจิ่วเฉามาแล้วจริง ทว่ายังมิทันเคลื่อนเข้าไปในจวนสกุลเหยียน รถม้าเคลื่อนไปได้เพียงครึ่งเดียว อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงฟู่ๆ เขาจึงแง้มม่านดู ก็ได้กลิ่นหอมของน้ำมันต้นหอมและเนื้อแพะลอยมาวูบหนึ่ง  

เขาชะงักไป 

“หยุดรถ” 

รถม้าหยุดลง 

ผู้ช่วยรูปร่างหน้าตางดงามลงจากรถม้าอย่างระแวดระวัง และก้มตัวลงคุกเข่ากับพื้น  

เยี่ยนจิ่วเฉาเหยียบลงบนหลังของเขา และเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆ ระหว่างคฤหาสน์สองหลัง กลิ่นหอมลอยมาจากกำแพงสูงเบื้องหน้า เขาจ้องมองอยู่ชั่วประเดี๋ยวหนึ่ง เอ่ยปากว่า “บันได” 

องครักษ์ที่มาด้วยก็ปราดออกไป! 

แล้วก็กลับมา! 

ในมือของเขาถือบันไดมาสองอัน อันหนึ่งพาดไว้นอกกำแพง อีกอันหนึ่งพาดไว้ด้านในกำแพง 

บันไดทำมุมได้พอดิบพอดี สามารถปีนขึ้นไปได้อย่างมั่นคงโดยที่ไม่ต้องมีคนจับ  

เยี่ยนจิ่วเฉาปีนขึ้นไปอย่างไม่รีบร้อน เขาปีนขึ้นไปทีละก้าวๆ ด้วยสีหน้าเย็นชา  

เห็นได้ชัดว่าเป็นการลอบเข้าบ้านผู้อื่น แต่เขากลับเดินขึ้นไปด้วยท่าทางองอาจประหนึ่งขึ้นครองบัลลังก์! 

ในมือเถี่ยตั้นน้อยถือต้นหอมจีนที่หยิบมาจากในครัว มือหนึ่งถือชงโหยวปิ่งที่ท่านพี่ทำ เขากินอย่างมุ่งมั่น ทันใดนั้นด้านหลังก็มีบันไดมาจากที่ใดก็ไม่รู้ มีบุรุษผู้หนึ่งไต่ลงมาจากบันได บุรุษผู้นี้เดินมาด้านหลังของเขา 

เยี่ยนจิ่วเฉามองเถี่ยตั้นน้อยตั้งแต่หัวจรดเท้า ใช้ปลายเท้าอันสูงศักดิ์รองบั้นท้ายแล้วนั่งยอง  

เถี่ยตั้นน้อยหันมาทำตาโต 

เยี่ยนจิ่วเฉามองเขาด้วยสีหน้าดุดัน 

เถี่ยตั้นน้อยอ้าปากค้าง 

เหตุใดพี่ชายจึงงดงามถึงเพียงนี้เล่า… 

งดงามยิ่งกว่าท่านแม่และท่านพี่เสียอีก… 

“อยากกินหรือไม่” เถี่ยตั้นน้อยยื่นชงโหยวปิ่งที่เหลืออีกครึ่งอันให้ทั้งที่ยังรู้สึกงุนงง  

คุณชายเยี่ยนผู้ซึ่งในสมองเต็มไปด้วยร้อยแปดวิธีแย่งชิงชงโหยวปิ่งมา “...” 

…… 

งานเลี้ยงเริ่มขึ้นแล้ว ทุกคนต่างยุ่งจนมือไม้เป็นพัลวัน แม้แต่อวี๋ซงก็ยุ่งจนมิได้อยู่กับที่ ไม่มีใครมีเวลาแวะเวียนไปดูมุมอันเงียบเหงาด้านหลังบ้าน  

เถี่ยตั้นน้อยเรียกพี่ชายคนงามมากินชงโหยวปิ่งที่พี่สาวของเขาทำด้วยความกระตือรือร้น แล้วจุดเตาไฟ ทั้งยังค่อยๆ อุ่นชงโหยวปิ่งเย็นชืดที่ยังไม่ได้กินในกระทะสักหน่อย  

คุณชายเยี่ยนใช้ตะเกียบ คีบชงโหยวปิ่งขึ้นมาหนึ่งชิ้น 

“ต้องกินกับต้นหอมจีนนะ” 

“ข้าไม่กินของพรรค์นี้หรอก!” 

หนึ่งเค่อผ่านไป ลุงวั่นนำรถม้าอีกสามคันซึ่งบรรทุกของขวัญตามมาสมทบกับเยี่ยนจิ่วเฉา ทว่าบนรถม้าไม่มีใครอยู่เลย! 

เขาจึงปีนบันไดขึ้นไปบนกำแพง 

และมองเข้าไป 

ก็พบว่าคุณชายสูงศักดิ์ผู้ไม่กินอาหารบนโลกมนุษย์ บัดนี้ดูเหมือนกับชาวนาผู้ยากไร้ กำลังนั่งอยู่กับเด็กชาวบ้านซึ่งไม่รู้ว่ามาจากที่ใด ทั้งบุรุษตัวใหญ่และเด็กตัวเล็กต่างนั่งเรียงกันหน้าเตาไป มือซ้ายถือชงโหยวปิ่งที่มีขนาดใหญ่กว่าใบหน้า ส่วนมือขวาถือต้นหอมจีนที่ใหญ่กว่านิ้วมือเสียอีก  

“ฉีกมันเลย!” เถี่ยตั้นน้อยพูด 

“กินมันเลย!” คุณชายเยี่ยนพูด 

.................................................. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว