ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รอการตัดสินใจ

ชื่อตอน : รอการตัดสินใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 173

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2564 15:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รอการตัดสินใจ
แบบอักษร

สรัญภพจอดรถจักรยานยนต์ไว้หน้าบ้าน แล้วเดินไปหาชายสูงวัย ผมสีดอกเหล่าที่กำลังยืนอยู่ในสวนหน้าบ้านของตน 

“สวัสดีครับ” เขาเอ่ยทักอีกฝ่ายที่กำลังหันหลังให้ตนเองอยู่

“สวัสดีครับนายน้อย”

“นายน้อย?” สรัญภพขมวดคิ้วมองคนตรงหน้า

โชชิกะพยักหน้า แล้วยิ้มให้ชายหนุ่มรุ่นลูกด้วยแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพและรักใคร่ “ผมโชชิกะเป็นเพื่อนกับคุณสุน ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับนายน้อย”

“ครับ” เขายืนรอฟังอีกฝ่ายด้วยความสงบ

“นายน้อยคงเห็น ว่าช่วงนี้คุณสุนเข้าออกโรงพยาบาลบ่อย แต่นายน้อยคงจะไม่เคยรู้ ว่าใครกันที่นอนอยู่ในโรงพยาบาล”

ใช่! อีกฝ่ายพูดถูก มารดาของเขา เข้าๆ ออกๆ โรงพยาบาลมาเป็นสัปดาห์แล้ว แต่ไม่เคยปริปากบอกเขาซักคำว่าใครเป็นอะไร

คืนนั้นเขาพามารดาไปโรงพยาบาล บอกว่าจะไปหากาแฟดื่มร้านข้างๆโรงพยาบาล แต่เพิ่งนั่งได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงมารดาก็โทรตามให้กลับบ้านทันที และหลังจากวันนั้นมารดาของเขาก็มักจะให้ลุงชมเป็นคนขับรถพาไปโรงพยาบาลแทน โดยให้เหตุผลว่าเขาต้องอยู่ดูแลเรือกสวนไร่นานั่นเอง

“ครับ”

“คนที่อยู่โรงพยาบาลและยังไม่ฟื้นเลย ทั้งที่ผ่านมาเป็นสัปดาห์แล้ว คือน้องชายฝาแฝดของนายน้อย”

“ฝาแฝด!”

“ครับ” โชชิกะพยักหน้ารับ พร้อมกับอธิบายต่ออย่างใจเย็น “คุณมีน้องชายฝาแฝด และตอนนี้เขาประสบอุบัติเหตุนอนไม่ได้สติอยู่ที่โรงพยาบาล”

“ทำไม?”

“เรื่องระหว่างคุณสุนกับคุณซูกิบิดาของคุณ ผมคงไม่สะดวกที่จะเล่าให้ฟัง แต่วันนี้ผมมาเพื่อที่จะขอร้องคุณ”

“ขอร้อง?” แววตาของสรัญภพตอนนี้เต็มไปด้วยคำถามและความเหลือเชื่อ

“ครับ ตอนนี้ทั้งนายน้องเซนอิจิและบิดาของคุณล้วนป่วยและไม่สามารถที่จะบริหารงานบริษัทได้”

“แล้ว?”

“ผมจึงมาขอร้องนายน้อยให้ทำหน้าที่ดูแลบริษัทของคุณพ่อของนายน้อยแทน”

“ดูแลแทน” เขาทวนประโยคทะแม่งๆนั่นอีกครั้ง

“ใช่ครับ ถ้านายน้อยปฏิเสธ ทรัพย์สินและบริษัททั้งหมดของตระกูลคาตะวะคงตกเป็นของคุณคินไดในไม่ช้านี้ โดยเฉพาะบริษัทที่คุณพ่อของนายน้อยทุ่มเทมาตลอดทั้งชีวิต”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับผม”

“นายท่านเป็นพ่อของนายน้อย และทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาสร้างไว้ก็เพื่อนายน้อยทั้งสองคน ถึงแม้เขาจะไม่ได้เลี้ยงนายน้อย แต่ทุกลมหายใจของเขา และทุกอย่างที่เขาทุ่มเททำก็เพื่อนายน้อยทั้งสองทั้งนั้น”

“หึหึ ถามผมก่อนไหมว่าผมต้องการหรือเปล่า ระหว่างเงินกับความรักของพ่อ คิดว่าผมต้องการอะไรมากกว่ากันละ” สรัญภพเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาโหวง เหมือนหัวใจของเขาตอนนี้ทั้งที่ควรดีใจที่ตัวเองมีพ่อ แต่ไม่ใช่เลย เขาไม่ได้รู้สึกดีใจซักนิด

“นายน้อย” ชายสูงวัยเรียกชายหนุ่มตรงหน้าด้วยน้ำเสียงทั้งเข้าใจและเห็นใจ “ผมตอบคำถามนี้ของนายน้อยไม่ได้จริงๆครับ แต่ที่สามารถพูดได้คือท่านไม่เคยลืมนายน้อยได้แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว”

“ผมไม่เชื่อ ผมไม่ช่วยอะไรทั้งนั้น” สรัญภพส่ายหน้าช้าๆ แล้วเดินหนีทันที แต่ก็ช้ากว่าโชชิกะที่รีบคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้

“นายน้อยจะช่วยหรือไม่ ผมไม่สามารถบังคับได้ แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะเล่าให้นายน้อยฟัง และมีนายน้อยคนเดียวเท่านั้นที่จะช่วยได้”

“...”

“ในร่างกายของนายท่านเต็มไปด้วยยาพิษที่สะสมมาเป็นเวลาช้านานและร่างกายอ่อนแอลงทุกวัน จนกระทั่งถึงตอนนี้ท่านนอนป่วยอยู่โรงพยาบาล ทางเราพอจะเดาได้ว่าเป็นฝีมือของใคร แต่ก็ไม่มีหลักฐานเพียงพอที่จะเอาผิดอีกฝ่าย” โชชิกะหยุดพูดเพื่อดูปฏิกิริยาของชายหนุ่มตรงหน้า เมื่อเห็ฯว่าอีกฝ่ายยังเงียบ จึงเริ่มพูดต่อ

“เซนคุง ซึ่งเป็นน้องชายฝาแฝดของนายน้อยกำลังตามสืบเรื่องนี้ ในขณะเดียวกันเขาก็กำลังจะเข้ารับตำแหน่ง CEO ของบริษัทต่อจากนายท่าน แต่เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเสียก่อน”

“ต้องขอโทษจริงๆ ผมช่วยอะไรพวกคุณไม่ได้จริงๆ” สรัญภพรีบปฏิเสธทันที แล้วเดินหนีขึ้นบ้าน โดยไม่หันมามองด้านหลังอีกเลย แต่ก็ต้องชะงักลงเล็กน้อย เพราะคำพูดประโยคถัดมาของตาเฒ่าด้านล่าง

“ผมจะรอนายน้อยตัดสินใจสามวัน หวังว่าซอร์คุงคงไม่ปฏิเสธที่จะช่วยเหลือครอบครัวในครั้งนี้” จากนั้นชายสูงวัยก็หมุนตัวไปขึ้นรถและออกเดินทางออกจากบ้านสวนสุนทรีทันที

ตอนอยู่ดีมีสุขไม่เคยจะสนใจว่าเขาจะอยู่ยังไง จะเป็นยังไง จะอยากมีพ่อเหมือนเด็กๆคนอื่นๆบ้างไหม พอตอนเดือดร้อน ก็มาขอร้องให้ลูกที่ตัวเองไม่เคยดูแลให้ช่วยเหลือ ไม่มีทาง เขาไม่มีวันช่วยคนเห็นแก่ตัวแบบนั้นเด็ดขาด

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว