ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่29

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.6k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2564 23:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่29
แบบอักษร

[วินนี่ พาร์ท] 

"นายหญิง!!" 

"อ่ะ..อึกก..." 

"นายหญิง!...พานายหญิงไปโรงพยาบาลเร็ว!!" พี่เดวิดที่วิ่งเข้ามาก็สั่งลูกน้องเสียงดัง จากนั้นลูกน้องก็อุ้มไออุ่นไปส่งโรงพยาบาลทันที 

"คนที่เหลือไปตามจับมันมาให้ได้ ไป!!" พี่เดวิดหันไปสั่งลูกน้อง  

"ฮึก...หนูจะไปบอกคุณท่านกับคุณหญิง" 

"งั้นชั้นจะไปตามนายท่าน แล้วไปเจอกันที่โรงพยาบาล" พอพูดจบก็แยกย้ายกัน ผมก็รีบวิ่งมาหาคุณท่านกับคุณหญิง 

"เกิดอะไรขึ้น!" เมื่อเข้ามาในบ้านก็เจอคุณหญิงที่กำลังตกใจ โดยมีคุณท่านยืนอยู่ข้างๆและถามผม 

"เดวิดเล่าเรื่องนายให้ชั้นฟังแล้ว สรุปว่าเมื่อกี๊เกิดอะไรขึ้น ชั้นได้ยินเสียงปืนดังมาก" คุณหญิงถามผม ผมควรจะดีใจที่ท่านไม่โกรธผมแต่มันก็คงไม่เหมาะในเวลานี้ เพราะตอนนี้มันเกิดเรื่องขึ้นซะก่อน 

"นายหญิงถูกยิงครับ ผมเลยรีบวิ่งมาบอกคุณท่านกับคุณหญิง ส่วนพี่เดวิดก็ไปตามนายท่านครับ" 

"ใครมันกล้าบุกมายิงนายหญิงของเรโนเวอร์วะ!!...คุณไปโรงพยาบาลก่อนเถอะ ผมจะจัดการทางนี้เอง" 

"ได้ค่ะ...นายไปกับชั้นนะวินนี่" คุณหญิงพูดจบผมก็รีบเข็นรถพาคุณหญิงมาขึ้นรถและออกรถทันที โดยมีลูกน้องตามมาอีก1คัน 

[จบ วินนี่ พาร์ท] 

[ลุค พาร์ท] 

....วันนี้ผมมาบริษัทตั้งแต่รุ่งเช้าเพราะต้องมาดูความเรียบร้อยสำหรับการประชุมใหญ่ตอน9โมง ซึ่งจะมีชาวต่างชาติมาร่วมการประชุมด้วย และก่อนจะมาผมก็พาไออุ่นไปอาบน้ำ กินข้าวเช้าและกินยาเพราะมีไข้สูง  

"ตรงนี้ไม่สวย จัดใหม่" ผมสั่งเลขาคนใหม่ที่แม่เป็นคนเลือกมาให้ 

"รับทราบค่ะ" 

"ขออนุญาตครับนายท่าน" เดวิดเดินเข้ามาด้วยท่าทีลนๆ ผมจึงมองเลขาเป็นเชิงว่าให้เธอออกไปก่อน 

"มีอะไรเดวิด" ผมเอ่ยถามพลางดูเอกสารที่จะประชุมไปด้วย 

"นายหญิงถูกยิงครับ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล" 

ปึงง!! 

"ว่าไงนะ!!" ผมวางเอกสารเสียงดัง และเข้ามากระชากคอเสื้อเดวิด 

"ตอนนี้หมอกำลังผ่าตัดเอากระสุนออก ผมสั่งให้ลูกน้องตามจับคนที่ยิงอยู่ครับ" 

"โถ่เว้ยย!!...สั่งยกเลิกการประชุม ชั้นจะไปหาไออุ่น!" 

"รับทราบครับ" 

....ผมทิ้งทุกอย่างและรีบขับรถมาหาไออุ่นที่โรงพยาบาล ตอนนี้ผมเป็นห่วงไออุ่นเพราะยังมีไข้สูงอยู่ แล้วยังมาถูกยิงอีก ใครที่มันทำร้ายเมียผมมันจะต้องไม่ตายดี! 

"ไออุ่นเป็นยังไงบ้างครับแม่" เมื่อมาถึงก็เจอเจฟมารออยู่แล้ว จึงพาผมมาที่หน้าห้องผ่าตัด ก็เจอแม่อยู่หน้าห้องพอดี 

"หมอยังไม่ออกมาเลยลูก แม่สั่งให้พยาบาลเตรียมห้องVIPไว้แล้ว ถ้าออกมาเมื่อไหร่ให้ไปพักฟื้นที่ห้องนั้น" 

"ทำไมต้องเกิดเรื่องตอนที่ไม่อยู่ด้วยวะ!!" ผมอยากจะระบายอารมณ์มาก แต่ติดที่ว่าตอนนี้อยู่โรงพยาบาล 

"พ่อกำลังจัดการทางนั้นอยู่ ไม่นานก็คงจับตัวได้" 

"คุณหญิงคะ ตอนนี้เราต้องทำCPRเนื่องจากคนไข้หัวใจหยุดเต้นชั่วขณะค่ะ!"  

....ผมนั่งรออยู่ซักพักก็มีพยาบาลคนนึงรีบวิ่งออกมาบอกว่าไออุ่นหัวใจหยุดเต้น และเธอก็วิ่งกลับเข้าไปอีกครั้ง ผมชาไปทั้งตัวและเบลอไปหมด จนแม่ต้องมาจับมือผมไว้ 

"หนูไออุ่นต้องไม่เป็นอะไร เชื่อแม่สิ"  

[จบ ลุค พาร์ท] 

...................................................................................................................................................................................................... 

15.30 น. 

"ตอนนี้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้วนะครับ รอแค่คนไข้ฟื้นเท่านั้น" 

"ขอบคุณมากค่ะหมอ" เมื่อพูดคุยกันเสร็จคุณหมอก็ขอตัวกลับไปทำงานต่อ  

"ชั้นจับคนที่ยิงได้แล้ว มันบอกว่ามีคนสั่งมันมาอีกที" คุณท่านพูดกับคุณลุค เมื่อเห็นว่าในห้องเกิดความเงียบ 

"มันเป็นใครครับ" 

"ก็ดาราที่ตกเป็นข่าวฉาวอยู่ตอนนี้ไง...ชั้นให้เดวิดจัดการหมดแล้ว เธอกำลังจะหนีไปต่างประเทศ แต่เราตามจับมาได้ก่อน" 

"เดวิด บอกให้คนของเราฆ่ามันทิ้งซะ แล้วตามเก็บพ่อมันด้วย อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว!" คุณลุคสั่งเสียงดัง จากนั้นพี่เดวิดก็เดินออกไปเพื่อไปจัดการทันที 

....ผมหลับไป3วันเต็มๆ แต่ผมฟื้นตั้งแต่เมื่อคืนแล้วครับ เมื่อคืนวินนี่เป็นคนนอนเฝ้าผม พอผมตื่นวินนี่ก็รีบตามหมอทันที คุณหมอบอกว่าอาการผมดีขึ้นมากเพราะกระสุนไม่โดนจุดสำคัญ ผมขอร้องคุณหมอว่าอย่าพึ่งบอกใคร 

"งั้นแม่กับพ่อกลับก่อน ถ้าหนูไออุ่นฟื้นต้องรีบโทรมาบอกเลยนะ" คุณหญิงพูดกับคุณลุค และผมก็ได้ยินเสียงปิดประตู 

"นายท่านกลับก่อนเถอะครับ ผมจะดูแลนายหญิงเอง" วินนี่พูดบอกคุณลุค...ก็ดีเหมือนกัน เพราะผมหิวแล้ว 

"เมื่อคืนไออุ่นเป็นยังไงบ้าง" 

"เอ่อ...นายหญิงก็ยังนอนไม่ได้สติเหมือนเดิมครับ" 

"หึ คิดว่าชั้นโง่รึไง" เขาพูดอะไรของเขา ผมชักจะหวั่นๆแล้วนะ  

"ชั้นจะนับหนึ่งถึงสาม ถ้านายไม่ลุกขึ้นมา ชั้นจะจับนายปล้ำเดี๋ยวนี้"  

....ผมหลับตาและกำผ้าห่มแน่น นี่เขาคิดจะทำอะไรเนี่ย เขารู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าผมฟื้นแล้ว บ้าเอ้ยยย! กะจะแกล้งซะหน่อย 

"หนึ่ง!" 

....เดี๋ยวๆๆ ทำไมเสียงเขาเริ่มใกล้เข้ามาล่ะ เอาไงดีเนี่ยยย 

"สอง!" 

....ฮือออ เสียงเขาเริ่มใกล้เข้ามาอีกแล้วครับ ผมสัมผัสได้ว่าเขาเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงผมแล้ว 

"วินนี่ออกไปก่อน เพราะชั้นกำลังจะปล้ำนายหญิงของนาย" 

"เอ่อ...ครับนายท่าน" ไม่นะ! วินนี่ออกไปแล้วแน่ๆ เพราะผมได้ยินเสียงปิดประตู 

....เท่ากับว่าตอนนี้ผมอยู่กับเขา2คนน่ะสิ ถ้าผมไม่ลืมตา เขาจะปล้ำผมจริงๆใช่มั้ย เขาคิดอะไรอยู่เนี่ย ผมพึ่งถูกยิงมานะ! 

"หึ...ถ้าชั้นนับสามเมื่อไหร่ ชั้นไม่รับประกันว่าแผลที่ท้องของนายจะกระทบกระเทือนรึเปล่านะ" 

....ตอนนี้ผมเสียวสันหลังวาบ ก็เขาพูดอยู่ใกล้หูของผมน่ะสิ แถมยังเอาลิ้นเลียอีก  

"สาม!" 

"ไม่เอานะ!!" ผมรีบลืมตาและเอามือดันหน้าอกเขาไว้ ไม่งั้นผมโดนเขาปล้ำจริงๆแน่ 

"ตื่นได้แล้วรึไง นึกว่าอยากโดนชั้นปล้ำซะอีก" เขาพูดและยิ้มเจ้าเล่ห์ จากนั้นเขาก็ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆเตียง 

"รู้ได้ยังไงว่าหนูฟื้นแล้ว" 

"ชั้นรู้ทุกความเคลื่อนไหวของนาย ทุกที่ที่นายอยู่ ชั้นติดกล้องวงจรปิดไว้หมดนั่นแหละ" ผมรีบเงยหน้ามองบนเพดาน ก็พบว่ามีแสงสีแดงๆอยู่หลังผ้าม่าน และอีกหลายจุดเลยครับ...แบบนี้เขาก็เห็นหมดเลยน่ะสิว่าเมื่อคืนผมทำอะไรบ้าง 

"แล้วเป็นยังไงบ้าง เจ็บตรงไหนมั้ย...ชั้นขอโทษที่วันนั้นไม่อยู่ดูแลนาย ชั้นเป็นห่วงแต่เรื่องประชุม เลยทิ้งนายไว้คนเดียว" จู่ๆเขาก็พูดเสียงจริงจัง และเอื้อมมือมาจับมือผมไปกุมไว้ 

"ถ้านายท่านไม่ไปมีอะไรกับเธอวันนั้น หนูก็คงไม่ถูกยิงหรอก" ผมชักมือกลับ เพราะเรื่องนี้ผมโกรธเขาอยู่จริงๆ 

"แต่นายก็แก้แค้นแล้วหนิ เดวิดเล่าให้ชั้นฟัง...เธอคงโกรธที่นายทำให้เธอเป็นข่าวฉาวทั่วประเทศ เธอก็เลยส่งคนมายิงนาย"  

"จะบอกว่าเป็นความผิดของหนูงั้นหรอ!" ผมเริ่มหงุดหงิด เพราะเขาพูดเหมือนผมไปทำร้ายเธอก่อน เธอก็เลยมาเอาคืน 

"ชั้นไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น" 

"จะบอกว่าหนูแส่ไม่เข้าเรื่อง ก็เลยถูกยิงงั้นสิ" 

"ฟังชั้นก่อนสิ..." 

"หนูแค่อยากสั่งสอนที่เธอมายุ่งกับนายท่าน หนูผิดตรงไหน...หรือว่านายท่านเป็นห่วงเธอ!"  

"ชั้นเป็นห่วงนายนั่นแหละ!!...ใจเย็นๆแล้วฟังชั้นก่อนได้มั้ย ชั้นไม่เคยสนใจว่าใครจะเป็นหรือตาย คนเดียวที่ชั้นสนใจและเป็นห่วงตอนนี้คือนาย นายคนเดียวไออุ่น!" 

"ฮึกก...หนูเจ็บ.." ผมพูดเสียงสั่น เพราะเขาบีบหัวไหล่ผมแน่นและเขย่านิดหน่อยจนลืมไปว่าผมถูกยิง ซึ่งมันกระทบกระเทือนไปทั้งตัวเลยครับ 

"ชั้นขอโทษ...เจ็บมากมั้ย" เขาพูดเสียงอ่อนลงและพยุงผมให้ลุกขึ้นนั่ง และเขาก็ดูแผลให้ผม 

"โอ้ยยย!!" ผมร้องเมื่อเขาสัมผัสกับแผลที่ได้รับการเย็บแล้ว ซึ่งมันเจ็บมากๆ 

"หนูอยากอยู่คนเดียว หรือไม่ก็ให้วินนี่กลับมาเฝ้าหนูเหมือนเดิม" ผมพูดสั่งเขาและนั่งพิงกับหัวเตียง 

"แต่ชั้นอยากเฝ้านาย นายยังเจ็บอยู่เลยนะ จะให้ชั้นทิ้งนายได้ยังไง" 

"ทีตอนที่ทิ้งหนูไว้แล้วไปเอากับคนอื่นยังทำได้เลย หนูอยู่โรงพยาบาลขนาดนี้แล้วคงไม่ตายคาเตียงหรอกมั้ง" ผมพูดประชดเขา แต่เขาก็ไม่ตอบโต้อะไร  

....พยาบาลเอาข้าวต้มกับยามาให้ เขาก็ตักข้าวต้มป้อนผม แต่ผมดึงช้อนมาตักกินเอง เขาก็นั่งมองผมกินข้าวกินยาจนเสร็จ และเรียกให้พยาบาลมาเก็บไป 

"อยากดูทีวีมั้ย หรือว่าอยากฟังเพลง" 

"หนูไม่อยากดูไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น!"  

"โอเคๆ...นายคงเจ็บมากก็เลยหงุดหงิดอารมณ์แปรปรวน ชั้นขอโทษแล้วกันนะ ชั้นผิดเองที่ทำให้นายต้องถูกยิงแบบนี้" 

"หนูไม่ยิงทิ้งตอนนั้นก็บุญเท่าไหร่แล้ว พึ่งรู้ตัวว่าผิดรึไง!" ผมพูดอย่างโมโห และนอนหันหลังให้เขาเลย  

"แล้วทำไมไม่ทำล่ะ ทำไมนายถึงยืนมองตอนชั้นเอากับคนอื่นได้อย่างหน้าตาเฉย" 

"นายท่านเคยเห็นน้ำทะเลที่นิ่งเงียบ แต่กลับมีคลื่นลูกใหญ่ซ่อนอยู่รึเปล่าล่ะ"  

"นายจะบอกว่า..." 

"ใช่...ที่มันนิ่งก็เพราะมันกำลังทำตัวให้เป็นปกติ ก่อนที่มันจะกลายเป็นคลื่นลูกใหญ่มาทำลายทุกอย่าง...เข้าใจรึยังว่าทำไมหนูถึงยืนมองเฉยๆ" 

"นายน่ากลัวกว่าที่ชั้นคิดจริงๆ...แบบนี้สิถึงจะเหมาะสมกับนายหญิงของชั้น" 

"เพราะหนูอยู่กับนายท่านและเจ็บมาเยอะ มันเลยทำให้หนูต้องร้าย ทั้งๆที่หนูไม่ได้เป็นคนแบบนั้น" 

"นอนพักเถอะ ชั้นจะไปคุยกับหมอซักหน่อย" เขาเข้ามาห่มผ้าให้ผมและจูบหน้าผากอย่างแผ่วเบา และเขาก็เดินออกไป 

....ผมไม่รู้ว่าเป็นเพราะเจอเหตุการณ์ร้ายๆมาหรือเป็นเพราะเจ็บแผล มันเลยทำให้ผมหงุดหงิดอารมณ์แปรปรวนอย่างที่เขาบอก แต่ตอนที่ผมถูกยิง ผมกลัวมาก กลัวว่าผมจะไม่ได้เห็นหน้าเขาอีก ผมคิดถึงยาย คิดถึงทุกคนเลย ผมจับหน้าท้องตัวเองก็พบว่าเลือดออกเยอะมาก จากนั้นผมก็เห็นพี่เดวิดวิ่งเข้ามา และผมก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย 

....ผมคิดไปต่างๆนาๆว่าผมจะตายรึเปล่า ผมจะรอดมั้ย เขาจะรู้รึเปล่าว่าผมถูกยิง ความรู้สึกมันปนกันไปหมด ผมคิดว่าผมคงไม่รอดแน่ๆ...แต่ก็ดีนะ เพราะถ้าผมตาย ผมอาจจะได้ไปอยู่กับพ่อแม่ คนที่ผมรักและคิดถึงที่สุด 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**มาต่อแล้วค้าาาา เม้นติชมได้เลยเน้ออ 

**ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ☺ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว