ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่28 (NC18+)

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.6k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ก.ค. 2564 00:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่28 (NC18+)
แบบอักษร

"อ๊ะะ!...อื้ออออ..ไม่เอา..ฮึก..ไม่เอาแบบนี้"

"อ้าขา!...อย่าให้ชั้นต้องบังคับและทำร้ายนายมากกว่านี้นะ"

....ตอนนี้เราเปลือยเปล่าทั้งคู่ แต่ไออุ่นกลับหุบขาแน่นและถอยหนี ผมเลยดึงข้อเท้าให้กลับมาอยู่ที่เดิม และจับขาให้แยกออกจากกัน

"ชั้นไม่ชอบคนที่ไม่ยอมฟังชั้น และตอนนี้นายก็ทำให้ชั้นโกรธมาก"

"อ๊ะ!..อ๊าาาาาาา!!"

[จบ ลุค พาร์ท] 

....เขาพูดจบก็จับขาผมให้อ้าออกกว้างและจับแก่นกายขนาดใหญ่ของเขาใส่เข้ามายังช่องทางรักของผมโดยที่ไม่มีการเบิกทางใดๆทั้งสิ้น ผมยังเจ็บอยู่จากวันนั้น แต่กลับโดนเขากระทำอีกโดยที่ผมยังไม่หายดี

"อ๊ะๆๆๆๆ...อื้อออออ!" เขากระแทกแก่นกายเข้ามาอย่างหนักหน่วงด้วยแรงอารมณ์ของเขา และเขาก็ก้มลงมาขบเม้มยอดอกของผมและไล้เลียวนไปมา

"อ่าาาาาาห์...ซี๊ดดดดด!"

"มัน..อ๊ะๆ...มันเจ็บ...อ๊าาาา!" เขากระแทกอย่างบ้าคลั่งโดยที่ไม่สนใจเลยว่าผมจะเจ็บแค่ไหน

"ฮืมมมม...ครางดังๆ!"

"อ๊าาาาาา...อ๊ะๆๆๆๆ...หนูเจ็บ...ฮือออ"

....เขาจับผมพลิกตัวโดยที่หน้าผมฟุบกับเตียง และเขาก็จับก้นผมให้ขึ้นมาและยัดแก่นกายของเขาเข้ามาในช่องทางรักอีกครั้ง ครั้งนี้ผมเจ็บมากๆ

"อ่าาาาาาห์...ฮืมมมมม...ซี๊ดดดด!...ยังแน่นเหมือนเดิมเลยนะ"

เพียะะ!!

เพียะะ!!

"อื้ออออ!..." เขาตีก้นของผมทั้ง2ข้างอย่างแรง

"อ๊ะๆๆๆๆ..หนูจะ..อื้อออ...จะไปแล้ว...อ๊าาาาาา!!" เขากระแทกเข้ามารัวๆจนผมปลดปล่อยน้ำรักออกมาเลอะที่นอน และเขาก็กระแทกอีก2-3ครั้งก็ปลดปล่อยน้ำรักเข้ามาในช่องทางรักของผม

"ฮืมมม..ซี๊ดดดดดด!!"

"..แฮ่ก..แฮ่ก..." ผมนอนลงไปกับเตียงและหอบหายใจเหนื่อย แต่เขาก็ยังคงเสียบแก่นกายค้างไว้อย่างนั้น

"คราวนี้จะฟังชั้นได้รึยัง" เขาก้มลงมาพูดข้างหูผมด้วยเสียงแหบพร่า และเขาก็ค่อยๆกระแทกแก่นกายเข้ามาอีกอย่างช้าๆ

"ฮึกก..."

"ถ้าอย่างนั้นก็เอาไปด้วยและฟังชั้นอธิบายไปด้วยแล้วกัน"

....จากนั้นบทรักอันร้อนแรงของเขาก็ดำเนินต่อไป โดยที่เขาก็พูดอธิบายถึงเรื่องผู้หญิงคนนั้นไปด้วย ผมไม่ได้พูดขัดอะไร ได้แต่ส่งเสียงครางอย่างเดียว เพราะมันทั้งเจ็บและแสบที่ช่องทางรักมาก

...................................................................................................................................................................................................... 

14.20 น. 

"อืมมมม...แฮ่ก..แฮ่ก.."

"อะ..เอามันออกไป...หนูเจ็บ" ผมพูดเสียงแหบและเบาเนื่องจากใช้เสียงเยอะ และตอนนี้เขาก็นอนทับผมอยู่โดยที่ผมหันหน้ากลับมาหาเขา หลังจากที่เขาเสร็จครั้งสุดท้าย เขาก็หยุดการกระทำและแช่แก่นกายค้างไว้ในช่องทางรักของผม ผมเจ็บมากและมันคงจะฉีกแน่ๆ

"ชั้นพูดความจริงทุกอย่างไปหมดแล้ว นายให้อภัยชั้นได้มั้ย"

"เอามันออกไปก่อน" ผมพูดโดยไม่มองหน้าเขา จากนั้นเขาก็ถอนแก่นกายออกไปจนผมรับรู้ได้ว่ามันต้องมีเลือดปนอยู่กับน้ำรักของเขาแน่ๆ

"คุยกับชั้นก่อนสิ" ผมค่อยๆลุกขึ้นนั่ง และเอาผ้าห่มมาปิดกายที่ตอนนี้มีแต่รอยที่เขาทำไว้

"ถ้าหนูให้อภัย แล้วหนูจะรู้ได้ยังไงว่านายท่านจะไม่ทำมันอีก...มีคนเสนอมาให้ นายท่านก็ไม่จำเป็นต้องสนองเขาหนิ" ผมพูดอย่างหมดแรง

....ตอนเขาอธิบายให้ฟัง ผมก็นึกสะใจที่ได้แก้แค้นดาราคนนั้นไป แต่กลับโกรธมากกว่าเดิมที่รู้ว่าเขามีอารมณ์กับผู้หญิงคนนั้น

"ชั้นจะไม่ทำอีกแล้ว ชั้นสัญญา" เขาพูดด้วยสายตาจริงจัง และเข้ามากุมมือผม

"ชั้นรักนายคนเดียว รักที่สุด"

"อย่าพูดว่ารักถ้านายท่านยังไม่เลิกนิสัยเดิมๆ เพราะหนูจะไม่เชื่อนายท่านอีก"

"โอเคๆ ชั้นเลิกแน่ ชั้นไม่กล้าทำให้เมียรักต้องเสียใจอีกแล้ว"

"หนูจะให้อภัย...แต่นายท่านต้องทำตามคำสั่งหนูทุกอย่าง1เดือน ทำได้มั้ย" ผมพูดเสียงแข็ง

"ได้ๆ ชั้ยยอมทำทุกอย่างให้นายหายโกรธชั้น"

"ก็ดี ถ้าอย่างนั้นหนูขอสั่งห้ามเอาหนู2อาทิตย์" หึ ชอบเอานักใช่มั้ย ลองดูซิว่าถ้าไม่ได้เอาผม2อาทิตย์ สงสัยคงจะลงแดงตายแน่ๆ

"ไม่...."

"อย่าขัด!...พาหนูไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้!" พูดจบเขาก็อุ้มผมไปอาบน้ำ เราอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จเขาก็อุ้มพาผมลงมาข้างล่าง เพราะผมหิวข้าวแล้ว แถมยังตัวอุ่นๆเหมือนจะเป็นไข้อีก

"ไออุ่นเป็นอะไรถึงต้องอุ้มลงมา แล้วลูกโมโหอะไรถึงได้ลากน้องขึ้นไปแบบนั้น!"

"เป็นผัวเมียกันก็ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันบ้าง ไม่เห็นจะแปลกอะไรเลยครับแม่" เขาพูดและค่อยๆวางผมลง ผมก็ยืนไม่ค่อยอยู่เขาจึงต้องกอดเอวประคองผมไว้

"แล้วทำไมหนูไออุ่นหน้าซีดๆล่ะลูก เป็นอะไรรึเปล่า" คุณแม่ถามผมด้วยความเป็นห่วง แต่พอสายตาของท่านเลยลงมาที่คอของผม ท่านก็ถึงกับตาโตและคงรู้ว่าผมโดนอะไรมา

"เอ่อ...ผมไม่เป็นอะไรครับ ผมขอไปทานข้าวก่อนนะครับ" ผมพูดกับคุณแม่ และก็ให้คุณลุคประคองพาผมมากินข้าวกินยาทันที

...................................................................................................................................................................................................... 

รุ่งเช้า 

....หลังจากกินข้าว ผมก็ให้เขาพาขึ้นมานอนพักผ่อน จากนั้นผมก็หลับยาวจนตื่นขึ้นมาตอนเช้าเลยครับ อ่าาา ผมเป็นไข้ด้วยล่ะ แต่ดีนะที่เขาทายาตรงนั้นให้ผมแล้ว แถมยังคอยเช็ดตัวให้ผมทั้งคืนอีก เพราะผมสะดุ้งตื่นเป็นช่วงๆ...แต่ทำแค่นี้ผมไม่ซาบซึ้งหรอกนะ

"คุณวินนี่!" ตอนนี้ผมมานั่งอยู่สวนหลังบ้าน และนั่งจัดดอกไม้ใส่แจกันไปด้วย แต่กลับเห็นพี่เดวิดกำลังจูงมือพาใครบางคนเดินเข้ามา

"ขอโทษที่รบกวนนะครับนายหญิง นายท่านมีคำสั่งให้วินนี่มาเป็นคนดูแลนายหญิงครับ"

"คนดูแลหรอครับ แต่คุณวินนี่..."

"สวัสดีครับนายหญิง ผมจะมาเป็นคนดูแลนายหญิงตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปครับ" คุณวินนี่พูดด้วยน้ำเสียงและสายตาที่ดูอ่อนลงมากๆ

....ผมไม่ได้เจอเขาเลยตั้งแต่วันนั้นที่คุณลุคพาผมไปคลับ แล้วเห็นเขาสภาพที่ย่ำแย่มากจนผมต้องสั่งให้พาเขาไปรักษา แต่วันนี้เขาดูปกติขึ้นมาก แถมยังเดินจับมือมากับพี่เดวิดด้วย อย่าบอกนะว่า...

"ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณหรอกครับ เราอายุเท่าๆกัน เรียกผมแค่วินนี่ก็พอ"

"คุณ...เอ่อ...นายหายดีแล้วหรอ"

"ครับ พอดีว่าพี่เดวิดพาผมไปรักษาจนหายดีแล้ว และได้รับคำสั่งจากนายท่านให้มาดูแลนายหญิงครับ"

"ผมขอตัวนะครับ...ส่วนนาย ดูแลนายหญิงให้ดี ถ้านายหญิงเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว ชั้นเอานายหนักแน่" พี่เดวิดพูดกับผม และหันไปพูดกับวินนี่ แต่ประโยคหลังพี่เขาพูดเสียงเบามาก และก็เดินจากไป

"มานั่งด้วยกันสิ ดอกไม้ตั้งเยอะ เราจัดไม่หมดหรอก"

"ต้องขอโทษด้วยครับ แต่มันไม่เหมาะสม" เขาก้มหน้าก้มตาพูดกับผม จนผมต้องจับมือให้เขามานั่ง

....ผมรู้สึกว่าเขาไม่ได้ร้ายเหมือนเมื่อก่อน และผมก็ชอบเขามากด้วย ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ทั้งๆที่เขาคือคนที่ทำให้ผมต้องไปอยู่กับคุณปีเตอร์เพราะเขาเกลียดและต้องการกำจัดผม

"นายเป็นยังไงบ้าง เราขอโทษนะที่ตอนนั้นทำให้นายต้องโดนกระทำอย่างรุนแรง"

"ผมผิดเองที่ต้องการกำจัดนายหญิง แต่ตอนนี้ผมเข้าใจอะไรมากขึ้นแล้ว และผมก็จะไม่ทำแบบเดิมอีก"

"ตอนอยู่กับเราช่วยพูดปกติได้มั้ย ไม่ต้องมองว่าเราเป็นนายหญิง...เราอยากมีเพื่อนน่ะ" ผมพูดบอก เพราะผมไม่เคยมีเพื่อนเลย มีแต่คนมารังแกตลอด ผมอยากมีเพื่อนดีๆซักคนนึงไว้คุยเล่นและปรึกษากัน

"จริงหรอ...ฮึก..เราก็ไม่เคยมีเพื่อนเลย เราเป็นเพื่อนกันได้ใช่มั้ย"

"ฮ่า..ฮ่า..ก็จริงสิ ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันแล้วนะ ร้องไห้เป็นเด็กๆไปได้" ผมเอาผ้าเช็ดหน้าที่มีติดตัวเอามาเช็ดน้ำตาให้วินนี่ เพื่อนคนแรกของผม

....เห้อออ ผมรู้สึกโล่งใจและรู้สึกดีที่ตอนนี้มีเพื่อนแล้ว ผมจะได้ไม่เหงาอีกต่อไป ถึงวินนี่จะเคยร้าย แต่ผมว่าเขาคงถูกพี่เดวิดสั่งสอนมาอย่างดีแล้วล่ะ เพราะรอยตรงคอกับตอนที่พี่เดวิดจับมือพาเดินมา มันทำให้ผมรู้ว่าเขา2คนต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ

"นายเป็นอะไรกับพี่เดวิดหรอ" ผมลองแอบถามดู จนวินนี่ถึงกับตกใจและหน้าแดงๆเหมือนเขินอาย

"กะ..ก็ไม่มีอะไร เราแค่นับถือเขาในฐานะพี่ชายน่ะ"

"แล้วรอยที่คอนี่มันอะไร คิดว่าเราไม่รู้หรอ" ผมจิ้มไปที่รอยรักตรงคอวินนี่ วินนี่ก็รีบเอาเสื้อขึ้นมาปิด แต่มันปิดไม่มิดหรอก

"ตอนที่นายเป็นคู่นอนคนโปรดของนายท่าน นายรักนายท่านใช่มั้ย"

"เราคิดว่าเรารักนายท่าน แต่จริงๆเราก็แค่รักในสิ่งที่เขาให้ นั่นก็คือเงิน...แต่ตอนนี้เราไม่ได้คิดแบบนั้นแล้ว และเราก็มีคนที่รักจริงๆแล้วล่ะ" วินนี่พูดแบบเขินอาย ผมก็ยิ้มขำในท่าทีของวินนี่

"แล้วนายล่ะ อยู่กับนายท่านมาตั้งนาน รักกันจนจะมีลูกรึยัง" วินนี่พูดแซว

"เราเป็นผู้ชายนะ จะไปมีลูกได้ยังไง...แต่เรื่องรักก็อย่างที่นายพูดนั่นแหละ เรารัก..."

ปังงง!!

"นายหญิง!!"

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**มาต่อแล้วค้าาาา จะได้ไม่ค้างคาจากตอนที่แล้วเนอะ

**เกิดอะไรขึ้นกับนายหญิง รอติดตามเลยนะคะ

**เม้นติชมได้เลยน้าาา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว