ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

🥀EPISODE 25 - ทริคการอ่อย

ชื่อตอน : 🥀EPISODE 25 - ทริคการอ่อย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ก.ค. 2564 20:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
🥀EPISODE 25 - ทริคการอ่อย
แบบอักษร

ทริคการอ่อย

'ต่อให้สวยแค่ไหนก็เป็นได้แค่ของเล่นเขาหากเราทำตัวง่าย'

 

🍼🍼

 

"ฉันชื่อราม"

"..."

"เฟอร์บี้หลับ"

เสียงคุยโทรศัพท์ของร่างหนาทำให้ฉันตื่นจากฝันแสนหวานลุกขึ้นมามองว่าเช้าขนาดนี้เขาคุยกับใคร ฉันหันหน้าไปมองพี่รามที่กึ่งนอนกึ่งนั่งพิงหัวเตียงนอนอยู่ ในมือก็โทรศัพท์แนบหู เหมือนพี่รามรู้ว่าฉันตื่นแล้วเขาเลยหันมามอง

แต่สายตาฉันดันไปสะดุดกับโทรศัพท์ที่หลังเคสมีรูปฉันแปะอยู่ให้รู้ทันทีว่าโทรศัพท์ที่เขาถืออยู่นั้นมันโทรศัพท์ฉัน

โทรศัพท์ฉัน!!!

พอคิดดูดีดีฉันก็ตื่นเต็มตา ดีดตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งเอื้อมมือไปแย่งเอาโทรศัพท์ที่อยู่แนบหูพี่รามมาถือไว้ก่อนจะก้มลงมองเบอร์คนที่โทรเข้ามา

📞คิตตี้

คิดตี้มันโทรมา ฉันรีบเบี่ยงโทรศัพท์ก่อนจะหันหน้าไปถามร่างสูงที่มองการกระทำฉันอยู่นิ่งๆ

"พี่รับทำไม" ฉันถามออกไปเสียงเบาเพราะกลัวคนปลายสายจะได้ยิน

"ก็โทรศัพท์มันดัง"

"พี่ก็ปลูกเฟอร์บี้ซิ"

"ปลุกแล้ว แต่เธอไม่ตื่นเอง"

"พี่นี่…" ฉันชี้หน้าจะด่าเขา แต่พี่รามเขาก็ทำหน้ามึนใส่ ฉันเลยจำต้องละความสนใจจากพี่เขาหันมามองทางโทรศัพท์ที่ยังคาสายคิตตี้อยู่

 

[เฟอร์บี้!! เฟอร์บี้นั่นแกหรอ]

"อะ...อื้มๆ"

[แก!! ทำไมคุณรามถึงมารับโทรศัพท์แกได้เช้าขนาดนี้ แถมยังรู้อีกว่าแกหลับ นี่แกสองคนอยู่ด้วยกันหรอ!!?]

"เอ่อ...แกกก เรื่องมันยาวอ่ะเอาไว้ฉันค่อยเล่าให้ฟังแล้วกัน"

[...] คิตตี้มันเงียบไป นางน่าจะกำลังใช้ความคิดคิดเรื่องของฉันกับพี่รามแน่ๆ

"แกโทรมามีไรป่าวเนี่ย"

[ก็เรื่องงานน่ะแหละ]

"ทำไม มีไรอ่อ" ฉันดึงผ้าห่มออกก่อนจะลุกขึ้นออกจากเตียงเดินไปคุยโทรศัพท์ที่ระเบียงแทน คือฉันทนสายตาพี่รามมองมาตลอดเวลาตอนที่ฉันคุยโทรศัพท์ของพี่แกไม่ไหว

[ก็เรื่องถ่ายแบบชุดน่ะแหละ คืองานที่เราสี่คนถ่ายไปเมื่อหลายอาทิตย์ก่อนๆอยู่ๆทางผู้จ้างงานเขาก็โทรมาหาเจ้ริชชี่บอกว่าไฟล์รูปมันหายไป]

"อ้าว ทำไงอ่ะ"

[ก็เขามาขอว่าให้ถ่ายให้ใหม่หน่อยแต่เดี๋ยวทางผู้จ้างงานเขาจะจ่ายค่าเสียเวลาให้]

"อ่อออ"

[แกมีปัญญาอะไรป่ะ]

"ไม่ๆๆ"

[เคร งั้นช่วงบ่ายๆเดี๋ยวพวกเราเข้าไปรับแกไปสตูดิโอ ว่างช่ะ]

"อะ..อื้มม"

[เคร งั้นแค่นี้]

"เครร"

[อ่อ!! ยังมีอีกเรื่อง]

"อะไร"

[แกจะต้องอธิบายเรื่องวันนี้ให้ฉันเข้าใจด้วย! ว่ามันเกิดอะไรขึ้น พี่รามเขามารับโทรศัพท์แกได้ไงแกกับพี่รามคบกันแล้ว?]

"เปล่านะ อือก็ด้ะเดี๋ยวว่างๆฉันจะเล่าให้ฟัง แต่ว่าแกห้ามเอาเรื่องนี้ไปบอกเจ้ริชชี่เด็ดขาดเลยนะ"

[เครร] ติ๊ด

ฉันวางสายจากคิตตี้ก็เดินกลับเข้ามาในห้องก็เจอพี่รามที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียง

"ทำไมต้องออกไปคุยข้างนอก คุยอะไร" พอเห็นฉันเดินเข้าไปเขาก็ตั้งคำถามใส่ฉันเลย

"คุยงาน"

"งานอะไร"

"ถ่ายแบบทั่วไปแหละหน่าา"

ฉันตอบเขาแบบปัดๆไป ก่อนจะเดินเอาโทรศัพท์ไปไว้บนหัวเตียง โดยยังคงมีสายตาพี่รามที่มองตามการกระทำของฉันอยู่ตลอด

"พี่จะกลับห้องพี่ตอนไหนคะ"

"นี่ ไล่?"

"..." ฉันเปล่าไล่เขาเลยนะใครจะไปกล้าไล่เขากันเพียงแต่ฉันแค่ไม่กล้าสู้หน้าเขาก็เท่านั้นเองฉันเพียงแค่ทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าต้องวางตัวยังไงแบบไหนเพราะไอ้เรื่องเมื่อคืนแท้ๆเลย

ฉันสารภาพรักเขา ฉันบอกรักเขา แถมฉันยังเป็นคนที่ไปยั่วให้พี่รามทำเรื่องแบบนั้นอีก ฉันจะดูใจง่ายไปไหมในสายตาของพี่รามแต่ขอเถอะอย่าให้พี่รามมองฉันเป็นผู้หญิงแบบนั้นเลยนะ

เมื่อคืนเรื่องที่เกิดฉันรู้สึกตัวตลอดแม้สติฉันจะไม่เต็มร้อยเนื่องจากดื่มไปไม่ใช่น้อยๆ แต่ฉันก็พอรู้ว่าฉันเองที่เป็นคนเสนอตัวให้พี่รามเขาทำแบบนั้น เรื่องที่เกิดฉันไม่ได้ง่ายนะ

ที่ทำไปเพราะใจมันสั่ง สมองส่วนลึกๆของฉันสั่งมันสั่งให้ฉันยอม บวกกับเมาที่มันทำให้สติฉันไม่เต็มแล้วกล้าที่จะทำแบบนั้นโดยลืมความถูกผิดไปขั่วขณะ

"เปล่าซะหน่อย" ฉันตอบเขาแบบไม่มองหน้าก่อนจะลุกจากเตียงเดินไปเข้าห้องน้ำ

พอเข้ามาในห้องน้ำฉันก็เข้ามาสำรวจร่างกายตัวเองที่มีแต่รอยรักเต็มไปหมด นี่คนหรอวะมองเผินๆนึกว่าตุ๊กแก แล้วยิ่งบ่ายนี้ฉันมีต้องไปถ่ายงานด้วยแต่ไอ้รอยบ้าที่อยู่บนตัวฉันมันกำลังเป็นปัญหาของฉัน ฮืออ

 

ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายโมงแล้วฉันมานั่งรอพวกเจ้ริชชี่ที่ใต้หอ รอไม่นานรถของเจ้ริชชี่ก็มาจอดตรงหน้า ฉันก็เดินมุ่งตรงเข้าไปในรถทันที ในรถก็มีเจ้ริชชี่ที่เป็นคนขับ มีพี่จีนั่งข้างคนขับ พี่ผิงผิงนั่งชิดประตูฝั่งคนขับแต่เบาะหลังถัดมาก็คิตตี้ที่นั่งตรงกลางส่วนฉันก็เอาตัวเองไปนั่งที่ที่ว่าง

ถามหาพี่ราม พอฉันออกจากห้องน้ำมาเขาก็หายไปแล้วมีแต่ส่งไลน์มาบอกว่าติดธุระเลยต้องรีบไป ฉันก็ไม่ได้ถามอะไรมากออกไปหาอะไรกินไม่นานเจ้ริชชี่ก็มารับนี่แหละ

เรื่องเมื่อคืนบอกเลยว่ามืดแปดด้าน ฉันไม่รู้เลยว่าควรเอาไงต่อดี แต่ฉันจะไม่ขอร้องให้พี่รามมารับผิดชอบหรอกนะหากเขาไม่เต็มใจ แต่ฉันจะอ่อยให้เขามารักฉันซะดีกว่า ฮ่าๆๆ หยุดเล่นก่อนมั้ยละเฟอร์บี้

"เฟอร์บี้"

"คะเจ้" ฉันขานรับคำเจ้ริชชี่ เจ้ริชชี่มองกระจกหลังให้เห็นหน้าฉันก่อนจะเอ่ยถามประโยคนึงออกมา

"เมื่อคืนเรากลับยังไง"

กึก ฉันสะดุดแล้วคิดหนักเลยว่าฉันกลับยังไงจะให้บอกความจริงไปมันก็ไม่ได้ เอาไงดีว่ะ

"นั่นสิ ทำไมน้องไม่นอนกับพวกพี่ๆ" พี่จีหันมาถามอีกคน

"เอ่อ…" แต่ประเด็นคือเขาบอกว่านอนกับพี่พี่คือยัวไงเมื่อคืนสี่คนนอนด้วยกันหรอ

"ว่าไง" เจ้ริชชี่เร่ง

"กลับมานอนที่ห้องไง"

"เมาขนาดนั้นกลับถูกได้ไง?"

"แหมม ว่าแต่เขาพี่จีเองก็หนักเถอะ"

"ก็มันนานๆที"

โชคดีที่เรื่องเมื่อคืนสามคนไม่มีใครติดใจเรื่องนี้พอฉันบอกว่าอยากกลับห้อง กลับแท็กซี่ก็ไม่มีใครถามอะไรต่อมีเพียงแต่เจ้ริชชี่ที่บ่นว่ามันอันตราย เว้นแต่คิตตี้ที่มันสงสัยเพียงแค่ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกมามันแค่นั่งมองหน้าฉันนิ่งๆ

ไม่นานเราทั้งห้าก็เดินทางมาถึงสตูดิโอถ่ายทำกันเป็นที่เรียบร้อย เป็นสตูดิโอเดียวกันกับที่มาถ่ายงานของพี่รามน่ะแหละ จะบอกว่าชีวิตฉันก็วนลูปอยู่แค่นี้แหละไปมหาลัย ว่างมาสตูดิโอ

พอมาถึงก็เข้ามาที่ห้องแต่งตัว ตอนนี้ฉันกำลังนั่งแต่งหน้าอยู่ส่วนคนอื่นๆก็ทำผม เปลี่ยนชุดอะไรก็ว่ากันไป

"คุณน้องพี่ว่าคุณน้องแต่งหน้าโทนแดงๆนี่สวยนะคะ ดูเท่แล้วก็เซ็กซี่ในคราวเดียว เริส!!"

"พี่ก็ว่าไป คงต้องขอบคุณช่างแต่งหน้าอย่างพี่แล้วมั้งคะแต่งออกมาสวยขนาดนี้"

"คุณน้องก็" พี่ช่างแต่งหน้าที่ชมฉันแกยิ้มเขินทีหนึ่งก่อนจะลงรองพื้นเก็บรายละเอียดอีกรอบ

"เอ๊ะ!! น้องเฟอร์บี้คะ"

"หื้มม อะไรคะ" ฉันเงยหน้าจากจอมือถือขึ้นมามองหน้าพี่ช่างแต่งหน้าที่เรียกฉันด้วยน้ำเสียงตกใจ มีอะไรหรือเปล่า

"คอคุณน้องไปโดนอะไรมาคะ" ฉันรีบเอามือมากุมที่ต้นคอทันที นี่ก่อนมาก็ว่าเอาคอนซีลเลอร์กลบแล้วนะทำไมพี่ช่างแต่งหน้ายังเห็นอีก "มันเหมือนรอยดูดเลยนะคะ" หื้มม!!! จะแม่นเกินไปแล้วนะ เพราะพี่รามคนเดียวเลยทำรอยทำไมกัน

"เอ่อ...ระ..รอยดูดอะไรกันละคะพี่ สงสัยเป็นแมลงในที่นอนเฟอร์บี้มากว่า คงแพ้แมลงน่ะค่ะ"

"หรอคะ แค่มันเหมือนรอยคิสมาร์คจริงๆนะฮะ"

"บ้าหน่าพี่ จะเป็นรอยดูดได้ไงละคะ แมลงค่าพี่นี่ก็พูดไป ขำจังเลยนะคะฮ่ะๆๆ"

พูดเสร็จทำเป็นขำกลบเกลื่อนกับการวินิจฉัยรอยที่คอฉันของพี่ช่างแต่งหน้า แต่ในใจนี่แบบขอละอย่าให้ใครมาเห็นอีกเลยนะจะแถไม่รอดแล้วนะ

"อะ...อ่อ ค่ะพี่ก็ว่างั้นจะเป็นรอยได้ไงน้องเฟอร์บี้พี่ออกจะใสขนาดนี้จะไปนอนกับผู้ชายได้ไง"

"..." เอาซะไปต่อไม่เป็นเลยกรู

"แต่ๆไหนๆก็พูดถึงเรื่องนี้เเล้วพี่ขอเตือนเลยนะในฐานะที่พี่ก็อยู่ในวงการทำงานกับนักแสดงมานาน นักแสดงบางคนที่ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อให้ได้งานนี่อย่าหาทำนะคะไม่รอดเลยสักคน"

"ค่ะ"

"แล้วก็อีพวกจำกลุ่มที่ว่าใช้หน้าตาในการเข้าหาไฮโซเพื่อหวังจับไฮโซ ยอมเอาตัวเข้าแลก หรือไปแอบมีอะไรกับเขานี่ก็ไม่รอดนะคะ พี่เห็นมาหลายนักต่อนักแล้วสวยแค่ไหนก็เป็นได้แค่ของเล่นเขาหากเราทำตัวง่าย"

 

สวยแค่ไหนก็เป็นได้แค่ของเล่นเขาหากเราทำตัวง่าย

 

จึก คำนี้โคตรเจ็บเลยว่ะ จะสวยแค่ไหนก็เป็นได้แค่ของเล่นเขาหากเราทำตัวง่าย มันคงจะจริงที่พี่ช่างแต่งหน้าพูดแหละค่ะคงไม่มีผู้ชายคนไหนอยากได้ผู้หญิงง่ายๆมาทำเมียหรอกมั้งเนอะ ยิ้มแห้งเลยเราเผลอทำตัวง่ายไปละ ฮ่าๆ(ขำแห้ง)

"น้องเฟอร์บี้เป็นอะไรไปคะเงียบๆไปเลย"

"เปล่าค่ะ" ฉันส่ายหน้าตอบ

"สีหน้าดูเศร้านะคะ หรือว่าไม่สบายปวดหัวหรอคะ ตายจริงงั้นเดี๋ยวพี่ไปบอกทะ…"

"ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวเฟอร์บี้ขอตัวแป๊บนึงนะคะพอดีว่าอยากเข้าห้องน้ำน่ะค่ะ"

"อ่อๆ ได้ค่ะๆ แต่เร็วๆนะคะน้องเฟอร์บี้ยังแต่งหน้าไม่เสร็จ"

"ค่ะ" ฉันยิ้มส่งให้หน่อยๆเเล้วเดินออกมา พอเดินออกมาก็เจอคิตตี้ที่ยืนหลบมุมพิงกำแพงในมือก็ถือลูกชิ้นกินอยู่ แอบหนีเจ้ริชชี่มากินอีกแล้วล่ะซิ แต่พอฉันกำลังจะเดินผ่านเสียงของคิตตี้พร้อมกับประโยคที่นางพูดก็รั้งฉันไว้

"ต่อให้สวยแค่ไหนก็เป็นได้แค่ของเล่นเขาหากเราทำตัวง่าย"

กึก ฉันหยุดเดินแล้วหมุนตัวกลับไปมองคิตตี้นางก็มองฉันนิ่งพร้อมกับมือที่กินลูกชิ้นไปด้วย

"คงจะจริงเนอะแกว่าไหม" พอเห็นว่าฉันมองหน้านางนานนางเลยพูดขึ้น ซึ่งเป็นประโยคที่ทำให้ฉันเคลียดแล้วก็ซึมอยู่แบบนี้ไง

ฉันทำตัวง่ายใช่ไหม กะว่าอุตส่าห์บอกตัวเองแล้วว่าจะไม่เก็บมาเศร้าแต่สุดท้ายมันก็ยังเก็บมาเศร้าอีกจนได้ เคยบอกว่าไม่แคร์ ไม่สนใจถือว่าเป็นบทเรียนแต่มันก็ยังมีแอบนอยด์บ้างความรู้สึกมันห้ามไม่ให้รู้สึกกันได้ที่ไหนเล่า แค่ไม่อยากยอมรับความจริงว่าฉันเสียใจที่ทำตัวง่ายก็แค่นั้น

"ต่อให้แกสวยแค่ไหน แต่ถ้าเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้นแกเป็นคนเสนอตัวให้เขา ผู้ชายมันก็ให้เราได้แค่จุดยืนของคู่ขาเท่านั้นแหละ"

"แกรู้?" มันรู้ว่าเมื่อคืนฉันกับพี่รามได้กันแล้ว? เป็นไปได้ไงฉันยังไม่บอกเลยนะ

"ก็แน่สิชัดขนาดนี้ ไหนจะรอยที่คอแกอีก"

"แกเห็น"

"อือ แต่บนรถละ"

"เห้ออ" ฉันถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินไปพิงกำแพงข้างๆคิตตี้ นี่ฉันกำลังทำให้ตัวเองกลายเป็นของเล่นในสายตาพี่รามเขาใช่ไหม เขากำลังมองว่าฉันง่ายใช่ไหมที่เสนอตัวให้เขาอ่ะ

"ผู้ชายน่ะมันมีสัญญาณนักล่า ถ้าแกไปขัดสัญชาตญาณมันก็ไม่น่าตื่นเต้นถูกม่ะ"

"แกกำลังจะสื่ออะไร"

"เสือแบบคุณมันจะออกล่าเหยื่อทุกคืน เหยื่อตัวไหนได้กินง่ายๆมันก็เบื่อง่าย แต่ตัวไหนล่ายากหน่อยมันก็ดูท้าทายดี"

"แต่ฉันไม่ใช่เหยื่อ" ก็เพราะฉันไปเป็นฝ่ายที่ไปชอบเขาก่อน ฉันก็ต้องเป็นฝ่ายล่าเขาก่อน

"แกกำลังจะทำตัวเป็นเสือว่างั้น?"

"..."

"ให้คุณรามเป็นเหยื่อหรอ? เหอะผู้ชายอันตรายอย่างคุณรามไม่มีทางเป็นเหยื่อได้หรอก"

"ฉันไม่เข้าใจ"

"แกต้องทำตัวเป็นเหยื่อให้คุณรามเขาล่า ผู้ชายชอบความท้าทายอยู่แล้ว อย่าวิ่งตามเขาแต่แกจงอ่อยให้เขาวิ่งตามแก อย่าทำตัวเป็นฝ่ายยอม อย่าตอบแชทเขาเร็วให้เขาให้เป็นฝ่ายรอบ้างทำตัวให้ดูน่าค้นหาเขาจะได้อยากเข้าใกล้แก ถ้าแกยังอยากได้เขามาครอง"

"..." ฉันกำลังคิดตามคำพูดของคิตตี้อยู่

"ฉันอุตส่าห์บอกทริกการอ่อย"

"..." ฉันยังคงเงียบและใช้ความคิด ก่อนจะต้องมองหน้าคิตตี้ตาโตที่มันพูดประโยคหนึ่งออกมา

"เขาได้แกแล้ว อย่าให้เขาได้แกฝ่ายเดียวให้แกได้เขาบ้าง อย่ายอมให้กินฟรี อ่อยให้ได้คนนี้มาเป็นแฟนให้ได้ละ เพราะฉันเชื่อว่าแกมีใจให้เขา สู้ๆ"

อะไรของคิตตี้ ฉันไม่ได้จะอ่อยพี่รามเขาซะหน่อยฉันก็ทำตัวปกติกับพี่รามนะแต่ฉันว่าทุกคนอย่าใส่ใจในคำพูดของนางเลยค่ะ

 

🍼🍼🍼

คิตตี้ : แกต้องเชื่อฉันเส้!! เฟอร์บี้

เฟอร์บี้ : แกมันไร้สาระคิตตี้

ไรท์ : ไรท์ว่าควรหยุด

คิตตี้/เฟอร์บี้ : หยุดทะเลาะกัน?

ไรท์ : ไรท์ควรหยุดทะเลาะกับตัวเอง!!

🙏มีคำผิดไรท์ขอโทษด้วยนะคะ ยังไงฝากติดตาม กดไลค์ เม้นท์ให้กำลังใจเค้าหน่อยน๊าา

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว