ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ขอความช่วยเหลือ

ชื่อตอน : ขอความช่วยเหลือ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 190

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ค. 2564 20:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขอความช่วยเหลือ
แบบอักษร

ประเทศญี่ปุ่น 

“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับนาย” ลูกน้องคนสนิทของคินไดกดวางสายโทรศัพท์ แล้วเดินเข้ามาบอกเจ้านายที่กำลังนัวเนียอยู่กับนางแบบสาวชาวญี่ปุ่น

“ดีมาก เรียกพวกมันกลับญี่ปุ่นได้แล้ว ก่อนไอ้แก่นั่นจะดมกลิ่นเจอ”

“ครับ” ลูกน้องชุดดำก้มศีรษะรับ แล้วเดินถอยหลังออกจากห้อง เพื่อไปทำตามคำสั่งของคนเป็นเจ้านาย

“มีอะไรน่าดีใจถึงขนาดยิ้มไม่หุบหรือคะนาย” นางแบบสาวยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าพร้อมกับยืนริมฝีปากจุมพิตริมฝีปากของผู้ชายที่เธอกำลังนัวเนียอยู่ในขณะนี้

“ไม่เกินอาทิตย์หน้า เดี๋ยวเธอก็รู้ แต่ตอนนี้มาคุยเรื่องของเราต่อดีกว่า” คินไดก้มหน้าลงซุกไซ้ซอกคอของหญิงสาวคราวลูก

“อร้าย นายขา”

“อืม”

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป

หลังจากการผ่าตัดเป็นไปด้วยความเรียบร้อย ชายหนุ่มตัวสูงใหญ่ที่ประสบอุบัติเหตุก็ยังไม่ฟื้นคืนสติ ส่วนคนอื่นๆที่อยู่ในที่เกิดเหตุด้วยกัน ตอนนี้รู้สึกตัวแล้ว โกสินทร์ที่บาดเจ็บน้อยที่สุด สามารถออกจากโรงพยาบาลได้ก่อนเพื่อน ส่วนคนขับรถตอนนี้ได้สติแล้ว แต่ก็ยังพักรักษาตัวอยู่

“ผมขอร้อง ได้โปรดเห็นใจคุณซูกิซักครั้งเถอะนะครับ ถ้าคุณยังปฏิเสธอยู่แบบนี้ สิ่งที่คุณซูกิพยายามสร้างมาทั้งหมดคงต้องตกไปอยู่ในมือของคนชั่ว”

“ฉันทำไมไม่ได้จริงๆ ฉันไม่สามารถบังคับให้ใครไปใช้ชีวิตในแบบที่เขาไม่ต้องการได้” ไม่ใช่ว่าเธอไม่หนักใจ แต่คนอย่างสรัญภพนะหรือจะยอม เธอรู้จักลูกชายที่เธอเลี้ยงมากับมือเป็นอย่างดี

“ขอให้ผมได้คุยกับซอคุงซักครั้งนะครับคุณสุน” โชชิกะก้มศีรษะจนหน้าผากเกือบจรดหัวเข่าเป็นการเคารพและแสดงถึงการขอร้องในเรื่องที่อีกฝ่ายพูดกับเธอตั้งแต่หลายวันที่แล้ว หลังจากการผ่าตัดเป็นไปอย่างเรียบร้อย

“เฮ่อ!” สุนทรีถอนหายใจเสียงดัง “ตอนนี้ซอร์อยู่ในไร่ ถ้าอยากคุยกับเขาคุณโชต้องไปหาเขาในไร่เอง”

“อะ ริ กา โต้ โก ไซ มัส ขอบคุณมากๆครับ” เขาก้มศีรษะขอบคุณอีกครั้ง

“ไปเถอะ ทางนี้เดี๋ยวฉันดูแลให้เอง”

ไร่คุณนายสุนทรี 

“พี่ซอร์! ไหนบอกจะสอนกะเพราขี่ม้าไง แล้วทำไมหนีไปขี่คนเดียวฮ่ะ” กชนันท์ยืนเท้าสะเอวจ้องหน้าคนที่กำลังนั่งอยู่บนหลังม้าตาเขม็ง

“กลับไปช่วยป้ากานต์ทำกับข้าวไป จะมาขี่มงขี่ม้าอะไรพี่จะทำงาน” ชายหนุ่มบนหลังม้าสีดำมะเมื่อมโบกมือไล่หญิงสาวตัวเล็ก

“ทำงานอะไร เห็นอยู่ว่าแอบไปคุยกับยายป้าไร่ข้างๆ” กชนันท์หรี่ตาจับผิดอีกฝ่าย “กะเพราไม่ยอมรับยายป้านมโตเป็นพี่สะใภ้หรอกนะ”

“พี่สะใภ้อะไรยายเด็กแก่แดด รีบกลับบ้านได้แล้ว พี่จะไปทำงาน”

“นายซอร์ครับ มีคนมาหา” มืดวิ่งกระหืดกระหอบมาหยุดอยู่ข้างๆกชนันท์และเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ยังเหนื่อยหอบ

“ใคร?”

“ไม่ทราบครับ แต่เป็นคนญี่ปุ่น”

“โอเค ไปกันเถอะ” สรัญภพลงจากหลังม้าสายพันธุ์อาระเบียนที่สง่างามและแสนพยศ จากนั้นก็ส่งสายจูงให้มืด แล้วตัวเองเดินไปขึ้นคร่อมรถจักรยานยนต์ที่ลูกน้องคนสนิทเพิ่งจะขับมา

“นายซอร์! แล้วมืดจะกลับยังไง” มืดโวยวาย เพราะตัวเองเป็นคนขับรถจักรยานยนต์มาแท้ๆ แต่เหตุใดไม่ได้ขับกลับ

“เดินกลับเป็นเพื่อนกะเพรา ข้ารีบไปพบแขกก่อน” พูดจบเขาติดเครื่องรถแล้วขับออกไปทันที

“อะไรเนี่ย เฮ่อ!” มืดบ่นพึมพำ

“เอาน่าพี่มืด เดินกลับเป็นเพื่อนกะเพราแหละดีแล้ว เดี๋ยวกะเพราเล่าเรื่องจินนี่ให้ฟัง” กชนันท์เอ่ยในสิ่งที่ชายหนุ่มตรงหน้าสนใจมากที่สุดขึ้นมา

“จริงเหรอกะเพรา แกนี่เป็นน้องที่น่ารักจริงๆ” มืดยี่ผมลูกพี่ลูกน้องของตนเอง

“ผมยุ่งหมดแล้วพี่มืด” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว