ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ฉวยโอกาส

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 221

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ค. 2564 20:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉวยโอกาส
แบบอักษร

 

 

“อยากเข้าโรงพยาบาลเหรอคะ เอามานี่” เธอเน้นเสียงหลังจากที่เขาดึงดันจะกินมัน จนเขาต้องยอมปล่อยจานและรับถ้วยโจ๊กไปโดยง่าย

 

 

การทะเลาะกันของทั้งสองคนทำให้มะปรางกับแซมสบตากันเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ไม่กล้า

 

“คุณอิงฟ้าสั่งโจ๊กมาให้ผมเหรอ” ใบหน้าหล่อผุดรอยยิ้มทันทีที่ถาม เธอรู้ว่าเขากินเผ็ดไม่ได้เลยสั่งมาให้เขาสินะ แสดงว่าเธอยังไม่ลืมเรื่องของเขาอย่างที่เธอบอก

 

เขามองหน้าเธออย่างอยากรู้คำตอบ รวมถึงสองคนนั้นด้วย

 

“ปะ เปล่า ฉันแค่อยากกินข้าวผัดของบอส แล้วอีกอย่างบอสดูท่าทางไม่อยากกินมันด้วย เลยขอเปลี่ยน” สายตาเลิ่กลั่ก

 

“เข้าใจแล้วครับ” รอยยิ้มยังไม่หายจากใบหน้าหล่อแถมยังยิ้มมากกว่าเดิมอีกกับคำแก้ตัวของคนตัวเล็ก

 

เป็นห่วงเขาก็บอก

 

“จริงๆ นะ” คนตัวเล็กเน้นคำ เพื่อให้เชื่อว่าสิ่งที่เธอพูดคือเรื่องจริง

 

“พวกเรายังไม่ได้ว่าอะไรเลยอิง” มะปรางบอก

 

“กะ ก็กลัวไม่เชื่อกัน”

 

“ฮ่าๆ คิดมากแล้ว กินเร็ว อาหารเย็นหมดแล้ว” แซมเอ่ยขึ้นอดขำกับอาการของเธอไม่ได้

 

 

ส่วนอิทธิน่ะเหรอ ยิ้มไม่หุบเลยจ้า ทำเอาพนักงานทั้งสองคนงงกันไปเป็นแถบ เพิ่งเห็นเขายิ้มอารมณ์ดีก็วันนี้แหละ วันๆ เห็นแต่ทำหน้าเครียด

 

 

 

“เดี๋ยวผมเลี้ยงเองนะครับ” อิทธิบอกหลังจากที่ทุกคนกินเสร็จแล้ว

 

“วู้วววว กินฟรีอีกมื้อ” แซมดีใจอย่างออกนอกหน้า

 

“น้อยๆ หน่อยไอ้แซม เกรงใจจังเลยค่ะบอส แต่ก็ขอบคุณนะคะ” มะปรางอดที่จะแขวะเพื่อนไม่ได้ก่อนจะขอบคุณบอส

 

ส่วนอิงฟ้าเธอได้พูดอะไร

 

“อิงกลับไงอะ เห็นว่าวันนี้ไม่เอารถมา ให้เราไปส่งมั้ย” มะปรางถาม เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้เอารถมาด้วย

 

“อ้าว แล้วฉันล่ะ” แซมพูดขึ้น เพราะวันนี้เขาติดรถจักรยานยนต์ของมะปรางมาเช่นกัน

 

“ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวอิงนั่งแก็บกลับ คอนโดใกล้ๆ”

 

“ไปแล้วน้า พรุ่งนี้เจอกันจ้ะ ไปแซม เดี๋ยวไปส่ง ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อเย็นนะคะบอส” มะปรางลากแซมให้ตามไปหลังจากที่ทั้งสี่คนเดินออกมาจากร้านอาหารแล้ว

 

“สวัสดีครับบอส” แซมบอกลาก่อนที่จะกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามคนที่ลากแขนตัวเองไป

 

“ให้พี่ไปส่งไหม” คนตัวสูงถามขณะที่อิงฟ้ากำลังจะเดินออกไป

 

“ไม่ดีกว่าค่ะ” เธอตอบเขาด้วยรอยยิ้มตามมารยาท

 

“มันดึกแล้ว ให้พี่ไปส่งเถอะ” เขายังตื๊อไม่เลิก

 

“บอกว่าไม่ค่ะบอส” คนตัวเล็กยังยืนยันเสียงแข็ง

 

ขวับ!

 

“ว๊าย บอส ปล่อยนะ” คนตัวเล็กร้องโวยวายเมื่อโดนมือหนาคว้ามือเธอดึงไปที่รถ

 

“เข้าไป” เขาพูดเสียงเรียบ

 

“ไม่!” ปฏิเสธพร้อมกับเบือนหน้าหนี

 

“บอกให้เข้าไป” ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ใช้แขนดักทางออกไม่ปล่อยให้คนตัวเล็กไปไหนได้ ก่อนจะโน้มตัวลงมาใกล้ๆ

 

มีทางเดียวที่คนตัวเล็กจะหลบเขาได้นั่นคือต้องเข้าไปในรถแต่โดยดี

 

“ต้องให้ใช้ไม้ตาย” เขาพูดก่อนจะอ้อมกลับมานั่งอีกฝั่ง

 

“...”

 

ในที่สุดทั้งคู่ก็เข้ามาในรถ ไม่มีแม้เสียงพูดคุยกัน เขาพยายามหันมามองคนตัวเล็กอยู่เป็นพักๆ เธอมองออกไปนอกกระจกปล่อยให้เขาขับไปเรื่อยๆ

 

“อิงอิง เป็นอะไรหรือเปล่า”

 

“...” ไม่มีเสียงตอบกลับจากคนตัวเล็ก

 

เอี๊ยด!

 

“จอดทำไมคะ” อิงฟ้าหันกลับมาทันทีเมื่อรู้ว่าเขาจอดรถข้างทาง

 

“ก็หนูไม่คุยกับพี่อะ”

 

 

“คุยเรื่อง? เรามีเรื่องต้องคุยกันมากกว่าเรื่องงานด้วยเหรอคะ”

 

“มีสิ เรื่องของเราไง”

 

“ของเรา?” หญิงสาวเลิกคิ้วถาม

 

“ใช่”

 

“หึ” เธอเค้นเสียงหัวเราะ

 

“จริงๆ แล้วอิงยังไม่ลืมเรื่องของพี่ใช่มั้ย ถึงได้แลกข้าวผัดไป”

 

“ลืมแล้วค่ะ อิงบอกแล้วไงคะว่าอยากกินข้าวผัดเฉยๆ” หญิงสาวเบือนหน้าหนี

 

“หันหน้ามานี่”

 

 

ถึงแม้ว่าเขาจะบอกอย่างนั้นแต่ทว่าคนตัวเล็กก็ยังไม่ยอมทำตามที่เขาบอก

 

“หันมา” มือหนาประคองใบหน้าเล็กมาเผชิญหน้ากับตัวเอง ได้เห็นใบหน้าที่ไม่ได้เห็นมานานแล้วเขายิ่งรู้สึกผิดที่จากเธอไปในวันนั้น

 

“ปล่อย พี่ธี ย่ามาทำตัวเอาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อนได้มั้ย”

 

คนตัวสูงยกยิ้มทันทีเมื่อคนตัวเล็กหลุดปากเรียกเหมือนเมื่อก่อนที่ยังอยู่ด้วยกัน

 

“เรียกแบบนี้ไปตลอดเลยได้มั้ย”

 

“เรียกอะไร”

 

“เรียกพี่ธีเหมือนเมื่อก่อนที่เรายังรักกันไง ไม่สิ ตอนนี้เราก็ยังรักกัน” ชายหนุ่มยิ้มอย่างมีความสุข

 

 

“ใครรัก ออกไปอิงอยากกลับแล้ว” มือเล็กดันแผงอกให้ออกห่างจากตัวเองเมื่อเขาเริ่มเข้ามาใกล้มากขึ้น

 

“ได้ พี่จะปล่อย แต่ขอ......”

 

ฟอด!!

 

“อ๊าย! ทำอะไรเนี่ย” ตากลมโตเบิกกว้างเมื่อจมูกโด่งฝังลงมาที่แก้มนิ่มอย่างไม่ทันตั้งตัว โดนหอมแก้มโดยที่ไม่รอให้เธอได้ขัดขืน

 

เพี๊ยะ!

 

“มือเล็กฟาดไปที่ต้นแขนแกร่งจนเกิดเสียงดัง แต่ทว่าคนตัวสูงกลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เอาแต่ยิ้มอย่างเดียว

 

 

เพี๊ยะ!

 

“ไม่ต้องมาส่งอีกเลยนะ” ไม่วายยังตีเขาไปอีกป๊าบอย่างเต็มแรงด้วยความหมั่นไส้กับท่าทีของเขา

 

“ครับ เดี๋ยวพี่จะมาส่งทุกวัน” เขายิ้มจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว

 

“บอกว่าไม่ให้มาส่งหูมีปัญหาเหรอคะ” ชักจะอารมณ์ไม่ดีแล้ว พูดอะไรเหมือนเขาเข้าใจสวนทางกับความหมายของเธอหมดเลย

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว