ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : นิสัยง่าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ค. 2564 16:01 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นิสัยง่าย
แบบอักษร

"เป็นไงบ้างเธอ"สองถามคนในสายเมื่อเงียบกันมาสักพัก ได้ยินแต่เสียงลมหายใจ 

คนตัวเล็กที่ถูกคร่อมอยู่บนเตียงนอน โดยมีร่างสูงอยู่ด้วย เริ่มหายใจเเรงขึ้นเรื่อยๆพยายามที่จะผลักคนข้างบนออกจากตัว และพยายามไม่ให้คนในสายได้รู้ว่าตนเองกำลังอยู่ในสถานการณ์แบบไหน ทำได้แค่ส่งสายตาเเข็งๆใส่ร่างสูง บอกให้ปล่อยตัวเองออกไปสักที 

"กกก็ดีขึ้นแล้ว มึนหัวนิดหน่อย" เสียงสั่นเครือที่พยายามตอบไปยังเสียงปลายสาย 

"ขอโทษที่ดูแลเธอไม่ดี" 

"คิดมาก ไม่เป็นไร เมื่อคืนเธอก็หนัก" 

"ไม่โกรธเค้านะ" 

"ไม่โกรธ" 

"งั้นเธอนอนพักดีกว่า" 

ไม่ทันทีมียูจะได้ตอบ คนที่ถือโทรศัพท์ก็กดตัดสายทันที 

"หึ" หลังจากวางสายไปแล้ว ซอลท์ก็โยนโทรศัพท์ไว้ข้างๆคนตัวเล็ก 

"นิสัยง่ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ" 

"แล้วมายุ่งอะไรด้วย" 

อื้อ 

ริมฝีปากบดจูบลงมา 

"อย่าเข้าใกล้มันอีก" 

"พีี่ซอลท์"เสียงบัตเตอร์เปิดประตูห้องนอนเข้ามาพร้อมเรียกชื่อพี่ชาย 

"ทำอะไรยู" บัตเตอร์เข้ามาทันเห็นภาพที่อยู่บนเตียงตอนทั้งสองคุยกัน ก่อนที่มียูจะผลักคนตัวโตตอนเผลอ แล้วรีบลุกออกจากเตียงวิ่งไปข้างนอกทันที 

"ยู!" 

"พี่ซอลท์" 

"พี่ซอลท์ทำอะไรมียู"ซอลท์ไม่ตอบอะไรน้องชาย รีบคว้ากุญแจรถแล้ววิ่งตามมียูออกไป  

ซอลท์รีบขับรถออกมา เพราะรู้ว่าคนตัวเล็กคงไปไหนได้ไม่ไกล ไม่ไกลจากบ้านมาก ก็เห็นแผ่นหลังบางเสื้อสีขาว เสื้อผ้าตัวเดียวกับเมื่อคืนนี้ ที่จะเปลี่ยนไปมีแค่กางเกงขาสั้นที่เขาเป็นคนเปลี่ยนให้เพราะเปียก เขาจำมันได้ดี กำลังกึ่งวิ่งกึ่งเดิน ออกจากซอยบ้าน 

เอี๊ยดด 

มียูเมื่อเห็นรถที่คุ้นตา จึงรีบวิ่งกลับไปอีกทางที่ตนได้วิ่งมา ตอนนี้เขารู้ดีว่าซอลท์มีอารมณ์อยู่ ถ้าหนีได้หลบได้เขาจะหนีให้ถึงที่สุด ไม่อยากพูดไม่อยากคุยด้วยอะไรทั้งนั้น  

"ยู!" 

"ได้" 

ซอลท์วิ่งเข้าชาร์จถึงตัวยู มีข้างนึงสอดเข้าอุ้มขาเล็กๆเหมือนตะเกียบ อีกข้างอุ้มไหล่เอาไว้ หัวแนบอก 

"ซอลท์" 

"ปล่อยยู" 

เมื่อถึงรถที่จอดดักหน้ามียูเอาไว้ข้างถนน ซอลท์จึงวางยูลงไว้ข้างๆเเล้วเปิดประตู ผลักร่างเล็กเข้าไปนั่งข้างใน 

มีหรอที่มียูจะยอมคนตรงหน้าง่ายๆ เมื่อเห็นคนที่เดินอ้อมไปฝั่งคนขับ ตลอดการเดินมียูจ้องคนตรงหน้ารถตลอด เมื่อได้จังหวะที่ใช่ 

แกรก 

"ยู" 

สุดท้ายคนตัวโตก็คว้ามือของมียูไว้ได้ทัน เขารู้ทันว่ามียูไม่มีทางยอมเขาง่ายแน่ๆ ซอลท์จับข้อมือแล้วลากมายังรถอีกครั้ง 

"จะเอาตรงนี้ใช่มั๊ย"ซอลท์จับไหล่ทั้งสองของมียูแล้วกดลงไปยังเบาะนั่งข้างคนขับ 

"ซอลท์ ซอลท์!"ก่อนที่ซอลท์จะกระชากเสื้อเชิร์ตที่มียูออก เเล้วเริ่มจะไซร้ไปยังซอกคออีกครั้ง พร้อมตรึงแขนของคนที่ดิ้นไปดิ้นมา ทั้งตบทั้งตี พยายามผลักคนแรงเยอะออกไปจากตัวเอง 

"หวังว่าจะไม่มีครั้งที่สามนะ"ซอลท์จ้องตามียูบอกให้รู้ว่าเขาเอาจริง 

ทั้งรถเงียบทั้งคัน ไม่มีใครเอ่ยปากพูดสักคำ เป็นความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นมา 

บรื้นน 

หอมียู 

"เดี๋ยว"มียูที่กำลังเปิดประตูรถลงก็ต้องชะงักจากแรงดึงของต้นแขน 

"อาบน้ำเสร็จเดี๋ยวมารับ" 

"ไม่ต้อง จะมารับทำไม" 

"บอกมารับก็คือมารับ" 

ก่อนที่คนตัวเล็กจะหันมาเผชิญหน้าคนตัวสูง อยากถามด้วยความสงสัย จะมายุ่งอะไรกับชีวิตของเขาอีก  

"ต้องการอะไร" 

"เตรียมจัดกระเป๋าด้วย" 

"ไม่ไปไหนทั้งนั้นอะ" 

"อย่าให้ต้องพูดซ้ำ" 

"ทำทำไม ต้องการอะไรอีกอะ" 

ฟอด 

เพี๊ยะ 

ซอลท์ไม่ตอบอะไร หันหน้าไปข้างหน้าอย่างเดียว 

เมื่อไม่ได้คำตอบตามที่ตัวเองต้องการ ได้แต่สิ่งที่เขาไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะกล้าทำกบเขาอีก สิ่งที่ทำได้ตอนนี้คือการรีบลงออกไปจากรถคันนี้ให้เร็วที่สุด 

 

"พี่ซอลท์ พี่ซอลท์"เมื่อได้ยินเสียงรถเข้ามาจอดในบ้าน บัตเตอร์ก็รีีบลงมาหาพี่ชายของตัวเองทันที 

"อย่าเดินหนีเตอร์นะ" 

"พี่ทำอะไรยู" 

แต่ซอลท์ก็ยังคงเดินขึ้นบันไดบ้านต่อไปไม่ฟังเสียงของน้องชาย 

"นี่พี่ตอบเตอร์มานะ"บัตเตอร์รีบวิ่งขึ้นไปให้ทันซอลท์ แล้วคว้าแขนพี่ชายไว้ได้ทันที่หน้าประตูห้องนอนของเขาพอดี 

"พี่ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น" 

"แต่ที่เตอร์เห็นมันไม่ใช่" 

"พี่พายูไปส่งที่หอ"ซอลท์พูดเสร็จก็เปิดประตูเข้าห้องนอนของเขาทันที 

มียูเริ่มรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมากับการกระทำของทั้งสอง กลัวความสัมพันธ์ที่จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขารู้นิสัยของพี่ชายดีว่าเป็นคนยังไง กลัวจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับเพื่อนที่เขารักมากอีกคน 

ซอลท์เมื่อเข้ามาในห้องก็เข้าไปลากกระเป๋าออกมาจากตู้เก็บของข้างตู้เสื้อผ้า เปิดออกแล้วจับเสื้อผ้าที่ใส่สบายเป็นประจำในตู้เสื้อผ้ามายัดลงในกระเป๋าพร้อมของใช้ที่จำเป็น รูดซิบปิดกระเป๋า คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ ล้างหน้า แปรงฟัน พลางหยิบโทรศัพท์เลื่อนหาที่พักที่ตัวเองจะไป เป็นห้องขนาดพอดีวิวสวยเป็นส่วนตัว เหมาะกับการไปพักผ่อนสองคน เมื่อได้ห้องที่ถูกใจแล้วก้เลื่อนนิ้วไปกดจองห้องพักที่มีเงื่อนไขในการจองเลือกจองหนึ่งคืน 

ทั้งหมดที่เขาทำไม่มีใครรู้ เมื่อทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เขาเดินสะพายกระเป๋าพร้อมกุญแจรถ และอุปกรณ์ไอทีเพื่อเตรียมไปทำงานด้วย 

<> 

"ลงมาได้แล้ว" 

ข้อความที่ส่งไปหาได้ถูกอ่านแล้ว แต่ไม่มีการตอบกลับ เขารู้อยู่แล้วไม่มีทางทีมีอยู่จะทำตามคำสั่งเขาได้อย่างง่ายๆ และคนอย่างเขาก็ฉลาดพอทีจะรู้ทันคนอย่างมียู ทั้งหมดได้ถูกเตรียมพร้อมมาหมดแล้ว จนทำให้ตอนนี้เขาได้เข้ามานั่งอยู่ในห้องของคนตัวเล็กที่คิดจะไม่ทำตามคำสั่งของเขา 

เสียงน้ำในห้องน้ำ พร้อมห้องที่ไร้เงาของคน ทำให้เขารู้ว่าคนตัวเล็กกำลังทำอะไรอยู่ในห้องน้ำ เพื่อไม่ให้เสียเวลาเขาเดินสำรวจห้องสักพัก ก่อนจะเก็บกระเป๋าและของใช้ที่จำเป็นสำหรับการไปค้างคืนให้กับเจ้าของห้อง เมื่อเสร็จแล้วเขาก็นั่งรอบนเตียงด้วยท่าทีสบาย 

แกรก 

"ซอลท์"มียูตาโตด้วยควาามตกใจ เขาขึ้นมาได้ยังไง  

ซอลท์เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูรีบดึงตัวเองขึ้นจากเตียง แล้วคว้าเอวของเจ้าของห้องทันที เพราะเขารู้ว่าคนตรงหน้าทำได้ทุกอย่างเพื่อหนีเขา และถ้าเดาไม่ผิดที่ตัวเล็กเอี่ยวตัวกลับเข้าห้องน้ำทันทีเมื่อเห็นเขา เขารู้ดีว่าคนข้างหน้าสามารถขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำได้ทั้งวันเพื่อที่จะได้ไม่ต้องเจอหน้าเขา และมันจะกลายเป็นเรื่องที่ยุ่งยากถ้าเขาต้องงัดห้องน้ำลากคนตัวเล็กออกมา 

โอ้ย 

ซอลท์คว้าคนตัวเล็กล้มลงไปบนเตียง จัดการคว้าเสื้อที่เขาเตรียมไว้บนเตียงมาสวมให้คนตัวเล็กที่กำลังดิ้นไปดิ้นมาใต้ร่าง เขากำลังคว้าผ้าขนหนูที่พันที่เอวออก 

"นี่" มียูจัดการถีบคนตรงหน้าออกด้วยแรงที่มีทั้งหมด จนทำให้คนที่โดนกระทำลงไปกองอยู่กับพื้น 

"เป็นบ้ารึไง บุกมาห้องคนอื่นแล้วยังจะทำอะไรแบบนี้อีก" มียูรีบคว้ากางเกงมาใส่ ไม่อยากอยู่ในสภาพผ้าขนหนูหลุดรุ่ยแบบนี้  

" " ซอลท์ลุกขึ้นพร้อมเดินเข้ามาหามียูอีกครั้ง 

"อย่าเข้ามา"มียูจ้องตาคนข้างหน้า 

ซอลท์เดินอ้อมหลังมียูไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าของคนตัวเล็กพร้อมโน้ตบุ๊ค ไอแพด สะพายที่หลัง แล้วกลับมาดึงตัวของมียูขึ้นโดยไม่พูดสักคำ 

"จะไปไหน" 

"ซอลท์!" 

"ไม่ไป" 

ใบหน้าเรียบเฉย คว้าข้อมือลากคนตัวเล็กออกมาจากห้องลงไปยังรถที่จอดข้างล่าง 

"หวัดดีพี่" 

เสียงน้องผู้ชายที่เฝ้าหอแห่งนี้กล่าวทักทาย 

"เม้งช่วยพี่ด้วย"สภาพตอนนี้มียูพยายามแกะมือออกให้ได้  

"อะไรพี่ แฟนพี่มารับไปเที่ยว" 

"เที่ยวให้สนุกนะพี่" 

คนตัวเล็กได้แต่ส่ายหน้า มือเล็กตีแผ่นหลังที่ตัวเองเดินตามให้เขาปล่อย 

ซอลท์เปิดประตูรถ ยัดของที่ถือลงมาทั้งหมดไว้ที่เบาะหลัง เสร็จแล้วมาจัดการคนต่อ ดึงเข็มขัดมารัดคนตัวเล็ก 

"อย่าแม้แต่จะคิดนะยู"ซอลท์ขู่เอาไว้ และคนตรงหน้าก็รู้ว่าเขานั้นทำจริง 

มันต้องมีจังหวะที่เป็นของเขาสิวะ มียูคิดในใจ มียูเปลี่ยนโทนเสียงเพื่อให้คนตรงหน้าและตัวเองใจเย็นลง เพราะรู้ว่ายิ่งปะทะยิ่งไม่มีอะไรดี 

"ซอลท์" 

"จะไปไหน" 

เงียบ 

ไม่มีเสียงตอบกลับมา มีแต่ใบหน้านิ่งที่มองไปยังถนนข้างหน้าพร้อมแว่นดำที่ใส่เพื่อบังแดดขณะขับรถ 

หมดวิธีที่จะพูดบวกกลับเมื่อคืนที่ยังไม่หายแฮงค์เท่าไหร่ ตอนนี้เลยกลายเป็นว่า คนตัวเล็กได้หลับไปเป็นที่เรียบร้อย 

ซอลท์ที่เห็นคนตัวเล็กหลับ จึงแวะจอดรถแล้วปรับเบาะให้คนที่นั่งข้างๆได้หลับอย่างสบาย เอื้อมไปหยิบเสื้อคลุมของเค้าที่หยิบมาคลุมร่างเล็กไม่ให้ผิวใสๆได้รับแดด และไอเย็นที่มาจากรถเขา 

ไม่นานรถที่เขาขับมาก็มาจอด ณ สถานที่ได้ทำการจองเมื่อเช้านี้ เขาลงจากรถไปจัดการเช็คอินที่ล็อบบี้ของโรงแรม แล้วกลับมาขับรถตามพนักงาน ไปยังห้องพักส่วนตัวของเขา 

"ทางด้านนี้จะเป็นมุมส่วนตัว คุณลูกค้าสามารถเดินเล่นที่ชายหาดได้สะดวกเลยครับ" 

"ต้องการอะไรเพิ่มสามารถติดต่อได้ตลอด 24 ชั่วโมงครับ" 

"ขอบคุณครับ" 

พนักงานส่งยิ้มให้ตามหน้าที่แล้วกลับไปทำงานต่อ 

<> 

"พี่ซอลท์พี่อยู่ไหน" 

"อยู่ในโลกนี้นี่แหละ" 

"ไม่ตลก" 

"ทำไม" 

"ทำงานกลุ่ม" 

"เตอร์ก็ประชุมกับฟง แล้วจะให้ทำอะไรก็บอก แค่นี้นะ" 

ติ๊ด 

"พี่ซอลท์" 

 

"รับสิ รับสาย"มียูหยิบโทรศัพท์โทรหาใครบางคนด้วยความร้อนรน 

ซอลท์ที่เดินออกมาเห็นพอดี สายตาของทั้งสองจ้องมองกัน เหมือนตอนนี้น้ำตาของมียูเริ่มคลอเบ้า มือสั่น เริ่มทำอะไรไม่ถูก ขายาวก้าวเท้าเพียงไม่กี่ก้าวก็มาหยุดอยู่ตรงประตูรถฝั่งข้างคนขับ มียูที่เห็นรีบลุกแล้วก้าวขาเปลี่ยนที่นั่งไปนั่งตำแหน่งคนขับ  

"จะทำอะไร" 

"พามาที่นี่ทำไม" 

"เปลี่ยนบรรยากาศ" 

"เอาโทรศัพท์มา" 

"โทรหาใคร" 

ซอลท์กระชากโทรศัพท์ของมียูมาไว้ในมือ สายตาเลื่อนไปยังเบอร์ที่โทรออกล่าสุด "สอง" 

"คิดหรอว่ามันจะมาช่วยได้หนะห้ะ" 

"เมาขนาดนั้น อย่าหวังอะไรกับคนอย่างมัน" 

"แล้วรู้ตัวไว้ด้วยนะ เมื่อคืนก็เกือบจะเสียตัวให้มัน" 

"ก็ดีกว่าเสียให้คนแถวนี้" 

"ทำไม" 

"เสียให้คนแถวนี้แล้วมันทำไม" 

มียูเริ่มกลัว แต่ก็ยังจะต่อปากสู้กับคนข้างหน้าไม่เลิก 

"ลงมา" 

"ลองดูสักครั้งมั๊ยหละ"ซอลท์ดึงร่างคนตัวเล็กให้มาประชิดตัวแล้วพูดผ่านลมข้างกกหู ล้อคตัวเดินเข้าไปยังที่พัก 

 

 

 

ความคิดเห็น