email-icon

เข้ามาอ่านกับเยอะๆนร้าาา

ชื่อตอน : บทนำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 201

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ก.ค. 2564 23:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทนำ
แบบอักษร

บทนำ 

“ไปไหนมา” เสียงเข้มเอ่ยเอื้อยๆ

ทำให้คนที่ก้าวขาเข้ามาในบ้านเป็นต้องชะงักท่ามกลางความมืดที่อาศัยแสงจันทราในยามค่ำคืนเล็ดรอดเข้าภายในบ้านกับเสียงเข้มดุที่มักจะเอ่ยกับเธอนับครั้งเหมือนคนใจร้าย ทำให้หญิงสาววัยยี่สิบสี่ปีหุ่นเรียวเพียวบางได้สัดส่วนโครงหน้าสวยหวานดวงตากลมโตราวตุ๊กตาสูงขึ้นเป็นคิ้วโก่งเรียวสวย จมูกรั้นเหมือนคนดื้อไม่ฟังใคร ริมฝีปากรูปกระจับน่าริมรส รับรู้ทันทีว่าเป็นเสียงใครเหมือนว่ามันเป็นเสียงเอกลักษณ์ประจำตัวคนเอื้อนเอ่ยเสียแล้ว

“เอ่อ...คือปิ่นไปฉลองวันเกิดของเพื่อนมาค่ะ” เสียงหวานตอบกล้าๆกลัวๆเพราะเธอยังไม่ได้ขออนุญาต แต่ถึงจะขอหรือไม่ก็มีค่าเท่ากันในเมื่อเขาไม่เคยสนใจความเป็นอยู่ของเธอด้วยซ้ำ

“ใครอนุญาตให้แกออกไป”

“ก็...” ปิ่นเกล้าอ่ำๆอึ้งๆเอาเข้าจริงเธอก็หวั่นกลัวชายวัยกลางคนตรงหน้าอยู่มากคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้ให้กำเนิด ซึ่งเธอก็คิดนึกไปเองว่าบางครั้งเธออาจจะไม่ใช่ลูกจริงๆหรือป่าว

“ยิ่งนับวันยิ่งส่อความทรามทางสายเลือด ยิ่งทำให้ฉันอับอาย ” ผู้เป็นบิดานามสุพลกล่าวร้ายบุตรสาวอย่างไร้น้ำใจ

จนคนฟังน้ำตาแทบร่วงกับคำปริภาษที่ได้รับจากคนเป็นพ่อ

“พ่อพูดเหมือนกับว่าในตัวปิ่นไม่มีเลือดของพ่องั้นแหละ”

“หนอย! แม่ตัวดีค่ำมืดดึกดื่นขนาดนี้พึ่งจะวิ่งเข้าบ้าน ทำตัวอย่างกับผู้หญิงกลางคืนเหมือนแม่แกไม่มีผิด”

ไฟในบ้านสว่างขึ้นพร้อมกับเสียงห้วนจัดใครคนหนึ่งซึ่งปิ่นประกาก็จำได้ดีว่าเป็นเสียงใครเพราะเสียงแบบนี้ชอบใช้กับเธอและคนชั้นต่ำที่คุณหญิงผู้สูงศักดิ์นึกรังเกียจ

“อย่ารามถึงแม่ฉัน เธอไม่มีสิทธิ์”

“แม่ของแกมันวิเศษมาจากไหนฉันถึงจะพูดให้ไม่ได้ ฉันพูดถึงชื่อมันทีไรกระดากปากทุกที”

“คุณต่างหากที่น่าขยะแขยง แม่ฉันไปทำอะไรให้นักหนาถึงรามปามไม่เลิก”

“นี่แก! ” นิ้วชี้เรียวชี้ชัดไปยังลูกเลี้ยงไร้มารยาทที่ตนเกลียดเข้าไส้อย่างเครียดแค้นระคนโมโห  “ให้ฉันเล่ามั้ยล่ะ” หญิงวัยกลางคนนามคุณหญิงสุนีย์ ศิริสกุลนรงค์ภรรยาถูกต้องตามกฎหมายของสุพล ปล่อยหัวเราะออกมาอย่างน่าหมั่นไส้มองลูกเลี้ยงอย่างท้าทาย

“นี้!..”

“พอได้แล้วแยกย้ายกันเข้าไปนอน แล้ววันหลังอย่างทำอะไรโดยไม่ขอฉัน” ประโยคหลังหันไปสั่งบุตรสาวที่ยืนจ้องสุนีย์ตาเขม็ง ขืนยืนยู่นานมีหวังสงครามน้ำมือกับน้ำคำเกิดขึ้นแน่ สองคนนี้ยิ่งเป็นไม้เบื่อไม้เมากันอยู่  “ไปได้แล้วคุณหญิง” สั่งเสียงอาจหารพร้อมดึงข้อมือคนใจไฟกลับขึ้นด้านบน

ทิ้งเพียงความซ้ำใจไว้ให้เจ็บเล่นเป็นเพื่อนร่วมทุกข์

ร่างบางเดินไปทรุดกายลงบนโซฟาในห้องโถงเหมือนคนหมดอะไรตายอยากได้เพื่อนเพิ่มอีกหนึ่งคือน้ำตาแห่งความน้อยใจที่ไหลลง

“ร้องไห้อีกแล้วเหรอเรา” เสียงทุ่มอันอบอุ่นที่เธอคุ้นเคยเอ่ยขึ้นพร้อมฝ่ามือที่เกยบนศีรษะได้รูปทำให้หญิงสาวที่เหมือนอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่มีเรือวิ่งเข้ามารับกลับเข้าฝั่ง

“พี่น้ำ” ปิ่นประกาโผล่เข้ากอดอัสนัย ศิริสกุลนรงค์อย่างตื่นตันใจซึ่งชายหนุ่มก็กอดตอบ

“หยุดร้องได้แล้วมีพี่อยู่ทั้งคน”

ถึงในบ้านจะไม่มีใครดีกับเธอแต่ก็ยังคงมีพี่ชายคนนี้คนที่คอยปกป้องเธอจากการกลั่นแกล้ง ไม่นึกรังเกลียดเธอที่ขึ้นชื่อว่าเป็นลูกเมียน้อย ซ้ำยังให้เธอเรียกว่าพี่ จนถูกมารดาโกรธเขาก็ไม่หวั่น ต่างจากน้องสาวเขาที่วันๆเอาแต่จะหาเรื่องเธอไม่เว้นเวล่ำเวลาเหมือนมารดาเจ้าหล่อน

“แล้วนี้กินข้าวมาหรือยัง”

“กินแล้วค่ะ”

“งั้นขึ้นไปดูหนังกับพี่มั้ย พี่ซื้อขนมมาเยอะแยะเลย”

นี้เป็นอีกกิจกรรมในยามวิกาลที่อัสนัยกับเธอทำประจำ ทั้งสองไม่ชอบตอนกลางวันสักเท่าไหร่เพราะมันวุ่นวายตอนกลางคืนจึงเหมาะสุดในการดูหนัง

“ไปสิคะ อยากขึ้นไปนอนกินขนมดูหนังกับพี่น้ำเต็มทนแล้ว” ปิ่นประกายิ้มกว้างเรื่องบาดหมางที่ผ่านมาปลิวหายไปปริทิ้ง

 

***ฝากเรื่องใหม่ด้วยนร้า ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ***

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว