ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมียจำนน [04] ความสุขเดียวที่เหลืออยู่

ชื่อตอน : เมียจำนน [04] ความสุขเดียวที่เหลืออยู่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2564 18:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียจำนน [04] ความสุขเดียวที่เหลืออยู่
แบบอักษร

ตอนที่ 4

ความสุขเดียวที่เหลืออยู่

หลังจากที่แพร์พีญากลับจากโรงพยาบาลก็นัดเจอกับน้องชายในฟู้ดคอร์ทศูนย์อาหารในห้างสรรพสินค้า มือบางยื่นซองรายละเอียดการรักษาให้น้องชายเปิดอ่าน

“โอ้! พี่แพร” ทำเอาคิ้วหนาขมวดกันหาอย่างเคร่งเครียดทันที เมื่อรับรู้ค่าใช้จ่ายก้อนโต

“...” แพร์พีญาเอง สีหน้าท่าทาง ไม่ต่างจากพีรภัทรสักนิด ถ้าหากรอโรงพยาบาลก็กลัวว่าอาการพีพีจะกำเริบขึ้นมาอีก เธอไม่อยากให้พีพีต้องเป็นอะไรไปมากกว่านี้แล้ว

เพราะพีพีมีภาวะผิดปกติทางหัวใจตั้งแต่แรกเกิด จนตอนนี้ที่พีพีมีอายุครบสี่ขวบ

“กู้ไหม” พีรภัทรเอ่ยติดตลกแต่แฝงความจริงจังไปด้วย

“จะบ้าเหรอ จะเอาอะไรไปกู้ได้ เราไม่มีสินทรัพย์สักอย่างเลยนะ” ความจริงเธอก็อยากจะทำอย่างนั้นเหมือนกัน ทว่าติดตรงที่เธอไม่มีอะไรให้ยื่นกู้ได้เลย

“ผมหมายถึงกู้นอกระบบน่ะ”

บ๊อก!

ทันทีที่โดนหลังมือฟาดเข้าให้ตรงหน้าผาก พีรภัทรร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวด “โอ๊ยยยย พี่แพรเจ็บนะเว้ย” พร้อมกับยกมือขึ้นมาถูไถหน้าผากตัวเอง

“พูดไม่คิดเอง คนยิ่งเครียด ๆ อยู่”

“หรือให้พี่หมอติณณ์ไปกู้ให้ก่อน เราค่อยหามาคืนเขาทีหลัง” คราวนี้พีรภัทรคิดหาวิธีอื่น

“งึ ทางยิ่งไม่ได้” แพร์พีญาส่ายหน้าเป็นพัลวัน

“โอ๊ยอะไรวะ นู้นก็ไม่ได้ นี่ก็ไม่ได้ ผมว่าพี่น่าจะไปทำบุญบ้างนะ เผื่อจะได้เจอครอบครัวผู้ที่ดีๆ” เพราะเขารู้สาเหตุที่พี่สาวพยายามไม่เข้าไปยุ่งขอความช่วยเหลือจากติณณภพดี

“เอาอย่างนี้ พี่ลองไปทำงานกับเพื่อนผมดู ถ้าพี่รับแค่งานอาร์ต คงหาเงินไม่ทันแน่”

“...” แพร์พีญาคิดไว้ตั้งแต่เดินทางมาที่ห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ว่าครั้งนี้จะลองทำงานที่ตัวเองไม่ถนัดดู

“และถ้าพี่ห่วงเรื่องชุดมันโป๊ เดี๋ยวผมคุยกับเพื่อนไว้ให้” พีรภัทรโน้มน้าวต่อ

“พี่เองก็อยากรับพีพีมาอยู่ด้วยกันไม่ใช่เหรอ ทางเดียวที่พี่จะหาเงินได้เยอะในเวลาแค่นี้ พี่ต้องใช้หน้าตาเท่านั้น”

“อืม ตกลง! พี่จะรับงานนี้”

“จริงนะ”

“อือ”

“ไม่เปลี่ยนใจทีหลังนะ!?”

“อือ ฉันคิดมาก่อนจะโทรหาแกแล้ว” ทำให้แพร์พีญายื่นหน้าเข้าหาแล้วกระแทกเสียงใส่หน้า

“โธ่ ผมก็บิ้วทั้งนาน คิดว่าจะไม่รับซะอีก”

“หึ” ท่าทางของพีรภัทรพอจะเรียกเสียงหัวเราะให้เธอคลายความเครียดลงบ้าง “เดี๋ยวพี่โทรบอกแม่ก่อน แม่จะได้เตรียมตัวมาส่งพีพีที่นี่”

มือบางล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋าสะพาย นิ้วเรียวกดหมายเลขปลายทางทันที

(คุณแม่~ น้องพีคิดถึงคุณแม่ที่สุดเลย)

ทว่าเสียงปลายสายที่กดรับคือ...ลูกสาวตัวน้อย

“แม่ก็คิดถึงพีพี อยู่กับคุณยาย หนูดื้อบ้างไหมคะ”

(ไม่เลยค่า น้องพีเป็นเด็กดี เชื่อฟังคุณยายทุกอย่าง)

“หึ แล้วคุณยายล่ะคะ”

(คุณยายไปตักข้าวให้น้องพีค่ะ คุณแม่ทำอะไรอยู่ค่ะ ทำงานเหนื่อยรึเปล่า น้องพีเป็นห่วงคุณแม่)

“อึก!”

แพร์พีญาจุกในอกเอ่ยต่อไม่ออก กำลังใจเดียวที่ทำให้เธอไม่เคยท้อก็คือ...พีพี

(ฮาโหลคุณแม่ ได้ยินรึเปล่าคะ)

“ค่ะ แม่ฟังอยู่” เธอเบนหน้าหนีไปทางอื่นไม่อยากให้น้องชายเห็น เพราะตอนนี้น้ำใส ๆ กำลังเอ่อล้นออกมา ทั้งที่กลั้นเอาไว้แล้ว

(น้าพีทล่ะคะ เกเรไม่เชื่อคุณแม่อยู่อีกไหม พีพีจะได้ไปจัดการให้)

“โอ้ ตัวแค่นี้จะทำอะไรน้าได้หะ” เสียงที่เล็ดลอดจนพีรภัทรที่นั่งฟังตั้งแต่ต้นโต้ตอบกลับ

(คิกๆ น้าพีทได้ยินหมดเลย น้องพีล้อเล่น)

ความน่ารัก สดใสของพีพี สามารถเรียกรอยยิ้มให้แก่คนเป็นแม่และน้าได้อย่างเต็มเปี่ยม

(คุณยายมาพอดีเลย งั้นคุณแม่คุยกับคุณยายต่อนะคะ)

(ว่าไง โทรหาแม่แต่หัววัน มีอะไรเปล่า)

“พอดีแพรจะบอกให้แม่เตรียมตัวพาพีพีเข้ามารักษาตัวน่ะ”

(ได้คิวรักษาแล้วเหรอลูก)

“ค่ะแม่”

(แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายล่ะ จะหาทันไหม)

“ทันค่ะ” แพร์พีญาตอบกลับอย่างมั่นใจ เพราะเธอจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้พีพีกลับมาใช้ชีวิตเหมือนเด็กทั่วๆ ไป ถึงแม้โรคหัวใจจะรักษาไม่หายขาด ทว่าอย่างน้อย ๆ ก็ขอให้อาการดีขึ้น

ทางเดียวในตอนนี้คือเธอต้องหาเงินจ่ายค่าผ่าตัดให้ทันเวลา...

 

 

 

 

 

----------------------------------

คอมเมนท์หรือกดไลก์ให้เค้าหน่อยน๊าคร้าบ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว