ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่24

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 14.8k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2564 16:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่24
แบบอักษร

....หลังจากที่ผมจัดการกับอารมณ์ตัวเองให้สงบลงได้ ผมก็ไปอาบน้ำและหยิบหมอนกับผ้าห่มติดมือมาด้วย  

ก๊อกๆ 

"ขออนุญาตนะครับคุณพ่อคุณแม่" ผมเปิดประตูเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงตอบรับให้เข้ามาได้ 

"พ่อจะไปนอนอีกห้องนึง หนูนอนกับแม่ที่นี่นะ" คุณพ่อบอกผมและเดินออกไปเลย...อ่าา นี่ผมทำให้ท่านต้องไปนอนที่อื่นงั้นหรอเนี่ย ทั้งๆที่ท่านเป็นเจ้าของบ้านแท้ๆ 

"ผมนอนโซฟาก็ได้ครับ คุณพ่อจะได้ไม่ต้องไปนอนที่อื่น แค่นี้ผมก็เกรงใจจะแย่แล้ว" 

"มานอนกับแม่นี่แหละ" คุณแม่ตบที่นอนเป็นเชิงให้ผมไปนอนข้างๆ ผมก็เดินไปนอนด้วยอย่างขัดไม่ได้ 

"ตั้งแต่ได้เป็นนายหญิงของเรโนเวอร์ หนูรู้สึกยังไงบ้าง"  

"ไม่ชินเลยครับ ผมทั้งเกร็ง กลัว และอีกหลายความรู้สึก มันปนๆกันไปหมดเลย" 

"แม่ก็เคยอยู่ในจุดนี้ และตอนนี้แม่ก็ผ่านมาจนถึงการเป็นใหญ่ที่สุดรองจากพ่อแล้ว" ผมนอนนิ่งตั้งใจฟังในสิ่งที่คุณแม่กำลังจะพูดต่อไป 

"จำไว้นะลูก การจะเป็นนายหญิงหรือคุณหญิงของพวกมาเฟียหรือผู้มีอิทธิพล มันไม่ได้ง่ายเลยนะ" 

"มันไม่ง่ายยังไงครับ ผมคิดว่ามันสบายซะอีก ได้กินของดีๆ ใช้ของแพงๆ มีคนคอยรับใช้มากมาย" ผมพูดในสิ่งที่คิด  

"หนูก็เคยเจอไม่ใช่หรอ ตอนที่ได้เป็นนายหญิงของตระกูลเอวาซน่ะ" ผมทำท่านึกไปด้วย 

"ทุกคนอาจจะคิดอย่างที่หนูพูดเมื่อกี๊ แต่ความจริงแล้วมันโหดร้ายกว่าที่คิด...เมื่อเราเข้ามาวงการนี้ จะต้องไม่มีคำว่าอ่อนแอ" 

....มันโหดร้ายจริงๆอย่างที่คุณแม่ว่า ผมก็ไม่คิดว่าตัวเองจะใช้ชีวิตอยู่กับสิ่งเหล่านี้ได้ มันทำให้ผมรู้ว่าเราไม่ควรอ่อนแอจริงๆ เพราะมันอาจกลับมาฆ่าเราได้เช่นกัน 

"ความตาย คือสิ่งเดียวที่คนอ่อนแอจะได้รับ...แม่อยากให้หนูเข้มแข็งและใจเด็ดเดี่ยว อย่าสงสารใครเกินความจำเป็น" 

"คุณแม่พูดเหมือนเคยฆ่าใคร..." ผมพูดเสียงเบาเพราะไม่รู้ว่าควรพูดออกไปรึเปล่า 

"กว่าแม่จะมาถึงจุดนี้ได้ มือแม่ก็เคยเปื้อนเลือดมาก่อน...แม่ไม่ได้บอกว่าเราจะต้องร้ายหรือฆ่าใคร แต่ถ้ามันไม่มีทางเลือก การฆ่าก็คือทางเลือกสุดท้าย" ผมนิ่งไปซักพัก ผมไม่รู้มาก่อนเลย เพราะคุณแม่ดูอ่อนโยนและใจดีมาก 

"ความอ่อนแอและความใจอ่อนคือ 'จุดตาย' ของเรา...เพราะฉะนั้นอย่างแสดงมันออกมาให้คนอื่นเห็นเด็ดขาด" 

....ตอนนี้สมองผมเบลอไปหมด คุณแม่เนี่ยนะเคยฆ่าคน ผมไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ 

"แล้วที่คุณแม่ไปบริษัท คุณแม่ได้ไปทำอะไรหรือเปล่าครับ" ผมถามออกไป เพราะผมเริ่มจะตะหงิดๆบางอย่างเกี่ยวกับคุณแนนซี่แล้วล่ะ 

"แม่ส่งไปขายให้กับมาเฟียที่ฮ่องกงแล้วล่ะ ผู้หญิงอย่างนั้นไม่ควรอยู่ที่นี่อีกต่อไป" 

"คุณแม่ขายไปแล้ว! ผมขอ..."  

"อย่าใจอ่อนไออุ่น แม่บอกไปแล้วนะ" ผมยังพูดไม่จบคุณแม่ก็พูดแทรกก่อน ผมกำลังจะบอกว่าผมขอให้ยกเลิกได้มั้ย  

....ผมไม่ได้ต้องการให้เป็นแบบนี้เลยนะ ผมแค่จะให้คุณลุคไล่ออกไปก็เท่านั้น ไม่คิดเลยว่าจะ... 

"นอนเถอะจ้ะ ดึกแล้ว" 

"คะ..ครับ"  

....พอคุณแม่หลับไป ผมก็นอนไม่หลับทั้งคืนเลย นี่ผมทำให้คุณแนนซี่ถูกขายไปให้มาเฟียฮ่องกงงั้นหรอ ก็เท่ากับว่าผมเป็นต้นเหตุของการค้าผู้หญิงในครั้งนี้น่ะสิ....ผมรู้สึกผิดจัง วงการนี้มันโหดร้ายกว่าที่คิดจริงๆด้วย  

...................................................................................................................................................................................................... 

08.45 น. 

"อื้อออ...ผมขอนอนต่อนะครับคุณแม่" ผมพูดเสียงงึมงำ เพราะรู้สึกได้ว่ามีคนกำลังเขย่าตัวผมอยู่ แต่ก็ไม่ได้ลืมตามองเพราะง่วงมากๆ 

"ถ้าไม่ตื่น ชั้นจะปล้ำนาย" 

"อื้อออ!..อ๊ะะะ..นะ..นายท่าน" ผมสะดุ้งตื่นเมื่อสัมผัสได้ถึงความเจ็บที่ริมฝีปาก นี่เขากัดปากผมหรอ 

"ยอมเรียกชั้นว่านายท่านเหมือนเดิมแล้วหรอ" เขาผละออกแล้วค่อยๆก้มหน้าลงมาใกล้ผม  

"ปล่อยนะ...หนูยังไม่ได้อาบน้ำเลย..!" โอ้ยย ไออุ่นเอ้ยยย ไปแทนตัวเองว่าหนูทำไมเนี่ย งอนเขาอยู่แท้ๆ 

"หึ...งอนชั้นเรื่องเมื่อวานหรอ" 

"อื้ออ ปล่อยหนูได้แล้ว จะไปอาบน้ำ!" ผมพูดเสียงหงุดหงิดและดันหน้าอกเขาออกไป  

"ให้เวลา10นาที ชั้นจะรอที่ห้องอาหาร" เขาพูดจบก็เดินออกไปเลย 

"ฮึ่ยยย เข้ามาในนี้ได้ยังไง ไม่ใช่ที่ห้องตัวเองซะหน่อย ทำตัวลุ่มล่ามจริงๆ" ผมบ่นไม่จริงจังนักก็เดินไปอาบน้ำและลงมาทานข้าว ผมคงลืมไปว่านี่มันบ้านเขา เขาจะเข้าห้องไหนก็ได้ 

....เมื่อลงมาก็พบว่าคุณลุคนั่งรอผมอยู่ เขาบอกว่าคุณพ่อกับคุณแม่ไปงานประชุมสำคัญกับคู่ค้าต่างชาติ และจะอยู่ร่วมงานเลี้ยงตอนเย็นด้วย คงจะกลับดึกๆ 

"วันนี้ชั้นจะพานายไปเปิดตัว เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ" 

"เปิดตัวอะไร หนูไม่เข้าใจ" 

"ตอนเย็นชั้นจะพานายไปงานเลี้ยงด้วย จะได้เปิดตัวนายหญิงของตระกูลเรโนเวอร์อย่างเป็นทางการ" 

"ห้ะะ ให้หนูไปงานเลี้ยง!...คงไม่เหมาะหรอก หนูคงไปทำขายหน้าคนอื่นแน่ๆ" 

"แค่ไปร่วมงานเฉยๆ ไม่ต้องกังวลขนาดนั้นหรอก" เขาพูดพร้อมกับตักอาหารมาใส่จานให้ผมด้วย 

"หนูไม่เคยไปงานเลี้ยงนี่นา...ก็แค่กลัวว่าจะทำให้นายท่านขายหน้า" ผมพูดเสียงเบา 

....ผมไม่เคยไปงานเลี้ยง หรืองานไหนๆก็ไม่เคยไป แล้วนี่เขายังจะให้ผมไปแถมยังไปเปิดตัวอีก โอ้ยยยย ผมคงทำอะไรไม่ถูกแน่ ได้แต่เงอะๆงะๆ 

"หยุดทำหน้าน่ารักได้แล้ว เดี๋ยวจะได้กินอย่างอื่นแทนข้าวหรอก" เขาพูดและทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ใส่ผม 

"คิดเป็นแต่เรื่องอย่างว่ารึไง มิน่าล่ะถึงชอบหมกมุ่นเรื่องเซ็กส์" 

"พูดมากเดี๋ยวจะจับยัดปาก" 

"คุณลุค!...ฮึ่ยยย กินข้าวไปเลย" ไอ้คนบ้าเอ้ย ผมรู้นะว่าที่เขาจะจับยัดปากน่ะมันคืออะไร  

"หึหึ"  

...................................................................................................................................................................................................... 

19.00 น. 

@โรงแรมเรโนเวอร์ 

....ตอนนี้ผมกับเขามาถึงงานเลี้ยงที่โรงแรมหรูของตระกูลแล้วครับ ผมและเขาอยู่ในชุดสูทสง่า แต่เขาใส่สีดำและผมใส่สีขาว ตอนที่ผมแต่งตัวออกมาจากห้อง คุณลุคก็มองผมตาค้างแถมยังอมยิ้มที่มุมปากด้วย 

....เสื้อผ้าหน้าผมทุกอย่างมีคนมาจัดการให้ผมครับ คุณลุคจ้างมาถึงบ้านเลย จะจัดเต็มขนาดนี้ทำไมก็ไม่รู้ ใส่ชุดธรรมดาไม่ได้รึไงกัน 

"อะไรครับ" ผมถามงงๆ ก็เขายื่นแขนมาทำไมก็ไม่รู้นี่นา 

"คล้องแขนชั้นและเดินไปพร้อมกัน" 

"หนูไม่ใช่ผู้หญิงนะ จะทำอย่างนั้นได้ยังไง" 

"พูดมากจริงๆ...ไปได้แล้ว" เขาบ่นนิดหน่อย และจับมือผมให้มาคล้องแขนเขาไว้ และเราก็เดินเข้างานพร้อมกัน 

....ตลอดทางที่เดินมีทั้งนักข่าวและคนมาร่วมงานมากมาย แสงแฟลชจากกล้องทำให้ผมแสบตาเล็กน้อย แต่ก็เดินเข้ามาในงานได้ในที่สุด 

"เชิญนายท่านกับนายหญิงทางด้านนี้เลยค่ะ" พี่ผู้หญิงที่ยืนต้อนรับอยู่หน้างานผายมือเชิญและพาผมกับคุณลุคมานั่งยังโซนVIP โดยมีคุณพ่อกับคุณแม่นั่งอยู่ก่อนแล้ว 

"วันนี้หนูน่ารักมากๆเลยนะ" คุณแม่ทักผม 

"ขอบคุณครับ คุณแม่กับคุณพ่อก็สวยและหล่อมากๆเลยครับ" ผมพูดชมกลับ  

....เรานั่งอยู่ข้างหน้า ทำให้ผมรู้สึกเกร็งและกังวลมาก งานใหญ่โตอลังการแบบนี้ผมไม่ชินเลยจริงๆ แถมคนในงานก็เริ่มมามากขึ้นอีกด้วย นักข่าวและช่างภาพก็ถ่ายรูปกันไม่หยุด 

"ไม่ต้องกังวล ทำตัวสบายๆ" เขาคงรู้ว่าผมเกร็ง ก็เลยลูบมือผมเบาๆเป็นเชิงให้ผมผ่อนคลายลง  

"ขอบคุณครับ" อ่าา เขาช่วยได้เยอะจริงๆ ผมเริ่มผ่อนคลายแล้วล่ะ 

....จากนั้นพิธีกรในงานก็พูดเปิดงาน และตามด้วยคุณพ่อกับคุณแม่ งานในวันนี้คืองานเลี้ยงต้อนรับคู่ค้ารายใหม่เกี่ยวกับกิจการอสังหาริมทรัพย์ มีทั้งคนไทยและคนต่างชาติ พวกนักธุรกิจรวยๆและมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล 

....แต่น่าจะไม่ใช่แค่อสังหาริมทรัพย์อย่างเดียวแน่ น่าจะมีเรื่องการค้าผิดกฎหมายอย่างที่คุณลุคทำอยู่ด้วย 

"ขึ้นไปถ่ายรูปกัน" เขาพูดเมื่อพิธีกรเรียกเราทั้งคู่ขึ้นไปถ่ายรูปรวมกับทุกท่านบนเวที ผมประหม่านิดหน่อยเพราะรอบๆตัวมีแต่ผู้ทรงอิทธิพลที่ค่อนข้างน่ากลัว 

"นายหญิงของเรโนเวอร์ช่างน่ารักจริงๆ" เมื่อถ่ายรูปเสร็จ ผมกับคุณลุคก็โดนห้อมล้อมด้วยคู่ค้าและแขกในงานที่หันมาให้ความสนใจเรา2คน...อ่าา ผมเริ่มจะทำอะไรไม่ถูกแล้วครับ 

"คนนี้จริงจังสินะ ถึงได้พามาเปิดตัวอย่างเป็นทางการแบบนี้" คู่ค้าผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น นักข่าวและช่างภาพก็เข้ามาถ่ายรูปรัวๆ 

"ครับ ผมขอแนะนำให้ทุกท่านรู้จักเลยก็แล้วกันนะครับ" คุณลุคจับมือผมและดึงให้มายืนอยู่ข้างๆ 

"นี่คือไออุ่น เป็นนายหญิงของตระกูลเรโนเวอร์ครับ" 

"น่ารักเนอะ" 

"ใช่ๆ แต่น่ารักบอบบางขนาดนี้จะรับไหวหรอ เป็นนายหญิงของมาเฟียเลยนะ"  

"อย่าพึ่งตัดสินที่ภายนอกสิครับ นายหญิงคนนี้ 'น่ากลัว' กว่าผมซะอีก" คุณลุคคงจะได้ยินพี่ๆนักข่าวคุยกันก็เลยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแข็งนิดหน่อยเหมือนไม่พอใจ ผมก็ได้ยินเหมือนกันแต่แค่ไม่อยากพูด 

"เชิญทุกท่านดื่มด่ำและสนุกสนานกับงานเลี้ยงเลยนะครับ ผมกับไออุ่นขอตัวก่อน" คุณลุคพูดจบก็จับมือผมให้เดินออกมาเลย และพามายังโต๊ะอาหารVIPที่คุณพ่อกับคุณแม่นั่งอยู่ 

....นี่ใช่มั้ยที่เค้าเรียกว่า 'สังคมหน้ากาก' น่ะ บางคนพูดดีและเอ่ยชม แต่สายตากลับไม่ใช่อย่างนั้น บางคนก็ดูเป็นมิตร แต่กลับมีรังสีน่ากลัวแผ่ออกมา วงการนี้มันเชื่อใจและไว้ใจใครไม่ได้เลยจริงๆ 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**มาต่อแล้วค้าาาา เม้นติชมได้เลยเน้ออ 

**ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะค้าาา รักๆๆ♥ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว