ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เมียจำนน [03] แผลเก่า

ชื่อตอน : เมียจำนน [03] แผลเก่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2564 18:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียจำนน [03] แผลเก่า
แบบอักษร

ตอนที่ 3

แผลเก่า

ประตูห้องพักฟื้นคนไข้วีไอพีเลื่อนเปิดออกด้วยฝีมือคูเปอร์

“ทำไมมาช้าวะ คนอื่นต้องรอมึงคนเดียว” ทันทีที่ร่างสูงใหญ่เข้ามาในห้องเป็นคนสุดท้าย เคนตะพี่ชายคนกลางเอ่ยขึ้นพร้อมส่ายหน้าที่ต้องมานั่งรอ

“มันก็มาแล้วนี่ไง จะบ่นทำไมวะ” คริสเตียนพี่ชายคนโตกล่าวต่อ

“ตกลงจะย้ายปู่ไปรักษาที่ไหน” คูเปอร์ไม่อยากพูดให้มากความ เลยเข้าเรื่องที่ต้องนัดกันมาโรงพยาบาลแห่งนี้

“กลับไปรักษาตัวที่บ้าน”

“...” คูเปอร์ฟังเงียบ ๆ

“ทางเดียวที่จะทำให้ปู่กลับมาเป็นเหมือนเดิม คือรักษาสภาพจิตใจและเยียวยาด้วยสิ่งที่ปู่รัก” คนเป็นพี่บอกตามที่ฟังคำอธิบายจากหมอให้น้อง ๆ อย่างละเอียดถี่ถ้วน

“แล้วอะไรล่ะ สิ่งที่ปู่รัก!?” เคนตะเงยหน้ามองคริสเตียนสลับกับคูเปอร์เพื่อช่วยกันคิดหาคำตอบ

“ยังไม่รู้ ต้องพาปู่กลับไปที่บ้านก่อน แล้วค่อยสังเกตกัน”

ด้วยความที่คางูยะปู่ของพวกเขาเป็นคนเก็บตัวและไม่เปิดเผยตัวตนเท่าไรนัก พวกหลาน ๆ จึงไม่สามารถรับรู้ ถึงแม้จะอยู่ร่วมชายคาเดียวกันแต่นาน ๆ ครั้งถึงจะพบหน้า

 

อีกด้าน

“เดือนหน้า แพรว่าไง” หมอติณณ์เข้าเรื่องที่ทำให้ร่างบางตรงหน้ามาหาเขาได้ พร้อมยื่นซองเอกสารให้เธอ

“...” แพร์พีญาเผยรอยยิ้มดีใจเมื่อรู้ว่าได้คิวการรักษาแล้ว ทว่าต่อมาใบหน้าเฉี่ยวกลับสลดเศร้าเมื่อรับเอกสารมาอ่านรายละเอียดการรักษาและค่าใช้จ่ายที่สูงลิบลิ่ว “ห้าแสน!”

หมับ!

“แพรไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่าย พี่จะจัดการให้เอง” ติณณภพยื่นมือไปกุมมือบางที่วางบนโต๊ะไว้

ฟึ่บ! แต่แล้วแพร์พีญาก็เลื่อนมือออกจากการเกาะกุม เปลี่ยนมาวางบนหน้าขาตัวเองแทน

“พี่หมอเองก็มีภาระเหมือนกัน เรื่องนี้แพรจะหาทางจัดการเองได้ค่ะ” เพราะตั้งแต่เธอกลับเข้าไปเรียนต่อในรั้วมหา’ลัยอีกครั้งและได้รู้จักกับติณณภพ แพร์พีญาได้รับความช่วยเหลือจากเขามาโดยตลอด

ทั้งที่เขาเองเป็นแค่เด็กทุนและทางบ้านลำบากไม่ต่างจากเธอ เขายังอุตส่าห์มีน้ำใจช่วยเหลือ

“อย่าเกรงใจพี่เลยนะ พี่เต็มใจอยากช่วย”

“...”

“พี่ไม่เคยคิดว่าแพรเป็นคนอื่นและพี่ก็รักพีพีเหมือนลูกสาวพี่เอง” ติณณภพมองใบหน้าเฉี่ยวเพื่อดูเชิง อยากจะเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในครอบครัวแพร์พีญามาตลอด ทว่าเธอไม่เคยเปิดโอกาสให้เขาเลยสักครั้ง

“แพรอยากหาเงินรักษาพีพีเอง”

“แต่...”

“ถ้าแพรไม่ไหวจริง ๆ แพรจะนึกถึงพี่หมอเป็นคนแรก” ร่างบางตัดบทสนทนาทันที การที่เธอทำกับข้าวมาให้ไม่ใช่ทำในฐานะอื่น แต่เธอแค่อยากตอบแทนในฐานะน้องสาวคนหนึ่งก็เท่านั้น

และแพร์พีญามั่นใจว่าติณณภพรับรู้สถานะนี้เป็นอย่างดี

 

สามพี่น้องเข้ามาในลานจอดรถโรงพยาบาล ต่างแยกย้ายไปที่รถตัวเอง

“มึงขับรถมาเองเหรอวะ” เคนตะถามออกไปเมื่อเหลียวมองรถบิ๊กไบก์น้องชาย

“...” คูเปอร์ไม่ตอบ ทว่าตวัดขาขึ้นคร่อมรถบิ๊กไบก์คันโปรด

“พูดบ้างก็ได้ไอ้เปอร์ เงียบซะ”

“มึงจะไปเซ้าซี้มันทำไม มันก็เป็นแบบนี้ตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว” คริสเตียนถอดเสื้อสูทออกจากตัวแล้วก้าวขึ้นไปนั่งในรถที่มีลูกน้องเปิดประตูรถก่อนหน้านี้

“พี่คริสชิน แต่ผมไม่ชิน พูดกับมันทีเหมือนพูดกับหุ่นยนต์” ส่วนเคนตะยังคงยืนกับที่ ส่ายหน้าด้วยความเหนื่อยหน่ายและไม่ยอมกลับไปขึ้นรถตัวเอง

“สรุปผมไปได้ยัง” ทำให้คูเปอร์หันไปถามเสียงนิ่ง

“เรื่องของมึง”

ทันทีที่เคนตะเอ่ยจบ รถบิ๊กไบก์เคลื่อนที่ออกตัวด้วยความแรง

“เฮ้ย! ในเมืองน่ะเว้ย ขับช้า ๆ หน่อย” เคนตะตะโกนตามหลังอย่างห่วง ๆ เพราะไม่เคยเดาอารมณ์น้องชายคนนี้ได้เลยสักครั้ง

ร่างหนาบิดคันเร่งออกไปไกลเท่าที่ใจอยากจะไป ไม่สนว่ารถรางจะมากหรือการจราจรจะติดขัด ความชำนาญในการใช้รถทำให้เขาใช้เวลาไม่นานก็สามารถขับออกนอกเส้นทางได้ และมุ่งตรงไปในทางถนนโล่งเหมาะสำหรับการท้าทายความเร็ว

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งค่อนวันกว่าล้อแม็กซ์จะหยุดนิ่งกับที่

ฟุบ!

สองขาก้าวลงจากรถ ก่อนจะตามด้วยหมวกกันน็อกที่ลอยไปด้านหน้ากระทบกับพื้นตามแรงเหวี่ยงของมือหนา

‘อิจฉาคุณหมอจัง มีแฟนสาวอย่างแพรแถมยังเอาใจเก่ง ดูสิอุตส่าห์ทำกับข้าวมาส่งด้วย’

ภาพเหตุการณ์ในลิฟต์ย้อนเข้ามาในสมอง ทุกคำพูด ทุกท่าที มันฝังลึกและจำได้อย่างแม่นยำ

อารมณ์ฟุ้งซ่านไม่สามารถดับได้เพียงแค่การปาสิ่งของ ทว่าเขากลับระบายมันออกมาด้วยการชกต่อยไปที่เสาไฟฟ้าเต็มแรงเหนี่ยว

ตุบ!

ตุบ!

ตุบ!

“โธ่เว้ย!” คูเปอร์ตะคอกอย่างเจ็บใจ

ทุกสิ่งที่เห็น ทุกคำพูดที่ได้ยิน มันทำให้แผลเก่าโดนสะกิดขึ้นมาอีกครั้ง

‘เป็นไร พี่เรียกเราไม่ได้ยินเหรอ แล้วทำไมหน้าซีด ๆ’ มือหนาเอื้อมไปจับไหล่มน

ไหล่มนที่เคยเป็นของเขาเพียงคน

‘เปล่าค่ะ แค่อากาศร้อน’ ร่างบางยิ้มตอบด้วยรอยยิ้มที่เต็มเปี่ยม

และรอยยิ้มนั่นมันก็เคยเป็นของเขา

“ฉันปล่อยให้เธอมีความสุขมากพอแล้ว...”

“...แพร์พีญา!!

 

 

----------------------------------

ฝากคอมเมนท์หรือกดไลก์เป็นกำลังใจให้เค้าหน่อยน๊า

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว