ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่23

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ค. 2564 23:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่23
แบบอักษร

[ลุค พาร์ท] 

เพียะะ!! 

"ชั้นเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าทำแบบนี้!" 

"ตบแนนซี่ทำไมคะ!...อีเด็กร่านนั่นมันมีดีนักรึไง ใครๆถึงต้องเกรงใจและปกป้องมัน!!" 

....ผมตบหน้าเธอเต็มแรงจนแก้มเธอเป็นรอยนิ้วมือเมื่อเห็นว่าไออุ่นกับโจกลับไปแล้ว  

....ผมรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่ที่ไออุ่นมาทำงานที่นี่ เพราะผมแอบติดกล้องไว้ในห้องจึงทำให้เห็นทุกการกระทำของไออุ่น รวมถึงทุกครั้งที่แนนซี่เข้ามาในห้องไออุ่นด้วย แต่ผมแค่ไม่พูดเพราะอยากรู้ว่าไออุ่นจะทำยังไง...เมียผมก็ร้ายไม่เบาเลยนะ 

"นายท่านครับ โจบอกว่าคุณหญิงกำลังมาที่นี่ครับ"  

"มาทำไม" ผมถามเดวิด เมื่อเห็นว่าเดวิดโทรศัพท์คุยกับใครสักคน 

"คุณหญิงจะมาจัดการเรื่องคุณแนนซี่และบอกว่าให้เธอรออยู่ที่นี่ด้วยครับ" 

"แหม แค่ลูกสะใภ้ผิดเพศ คุณหญิงทิพย์ถึงกับต้องมาจัดการแนนซี่ด้วยตัวเองเลยหรอคะ" เธอพูดและยิ้มขำอย่างไม่เกรงกลัวอะไร  

....ไม่นานแม่ก็เข้ามาโดยมีโจเป็นคนเข็นรถ สายตาคุณหญิงของเรโนเวอร์ช่างน่ากลัวจริงๆ 

"สวัสดีค่ะคุณแม่ อยากเจอแนนซี่หรอคะ"  

"ชั้นไม่ใช่แม่เธอ...เธอใช่มั้ยที่ทำให้ลูกสะใภ้ชั้นร้องไห้ตาบวมกลับบ้าน" แม่พูดเสียงนิ่งแต่สายตานั้นสามารถฆ่าคนให้ตายได้เลย 

....กว่าจะมาเป็นคุณหญิงของตระกูลเรโนเวอร์ได้ขนาดนี้ ก็ต้องผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกันโดยที่ใครหลายๆคนไม่รู้ และตอนนี้แม่ก็กำลังเผยอีกด้านหนึ่งออกมาแล้วล่ะ 

"อ่อนแอขนาดนี้ยังมาเป็นนายหญิงได้อีกหรอคะ" เธอถามด้วยน้ำเสียงที่ผมถึงกับต้องกำมือแน่น มันน่าตบให้ปากฉีกจริงๆ 

"หึ ชั้นมีงานให้เธอทำ...สนใจรึเปล่าล่ะ" 

"ผมขอจัดการเธอเองครับ แม่กลับบ้านเถอะ" ผมพูดแทรก เพราะถ้าพ่อรู้เรื่องนี้มันจะยิ่งกว่านี้แน่ 

"ถ้างานที่ว่ามันสบายและได้เงินเยอะ แนนซี่รับรองว่าจะไม่ยุ่งกับไออุ่นและคุณลุคอีกเลยค่ะ" เธอนั่งลงตรงหน้าแม่...หึ ผู้หญิงเห็นแก่เงิน มันช่างน่ารังเกียจสิ้นดี ดีแล้วที่ผมมีไออุ่นและไม่ได้ยุ่งกับเธออีกเลย 

"อ๊ะะ!!...แนนซี่เจ็บ!" 

"งานง่ายๆสบายๆ รับรองว่าเธอทำได้แน่...และขอให้เธออย่ายุ่งกับครอบครัวชั้นอีกเหมือนที่พูดล่ะ!" แม่จิกผมเธอและพูดด้วยน้ำเสียงแข็งจนผมยังรู้สึกกลัว และแม่ก็หันมาหาเดวิดเป็นอันเข้าใจว่าให้ทำอะไร จากนั้นเดวิดก็พาเธอออกไปเลย 

"เสร็จงานแล้วกลับบ้านด้วย เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันอีกยาว!" แม่มองผมดุๆและโจก็พาแม่กลับบ้าน 

....อ่าา ปกติแม่ผมไม่ใช่คนแบบนี้นะ ออกจะเรียบร้อยและใจดีมาก และไม่ค่อยมีใครที่ทำให้แม่ผมต้องเผยอีกด้านหนึ่งออกมา ถ้าคนนั้นไม่ร้ายจริงๆ.. 

[จบ ลุค พาร์ท] 

17.45 น. 

"นี่เราหลับนานขนาดนี้เลยหรอเนี่ย"  

....ผมตื่นขึ้นมาก็พบว่ามันจะ6โมงเย็นแล้ว แต่เขาก็ยังไม่กลับมาอีก ฮึ่ยย งานเยอะนักรึไง! ผมรีบอาบน้ำแต่งตัวและลงมาข้างล่าง ก็เจอกับคุณหญิงและยายที่กำลังทำอาหารเย็นอยู่ในครัว 

"คุณแม่ครับ คุณลุคยังไม่กลับอีกหรอครับ" 

"อ้าว ตื่นแล้วหรอจ้ะ...ไม่ต้องสนใจหรอกลูก จะกลับหรือไม่กลับเดี๋ยวได้รู้กัน" ประโยคหลังนี่ฟังดูแล้วน่ากลัวแปลกๆแฮะ 

"แล้วคุณแม่ไปทำอะไรที่บริษัทครับ" ผมถามและเข้ามาช่วยหั่นผักไปด้วย 

"ไปจัดการอะไรนิดหน่อยน่ะลูก" 

"คุณหญิงคะ นายท่านกลับมาแล้วค่ะ" คุณยายน้อมเดินเข้ามาบอกพร้อมกับที่คุณลุคเดินเข้ามาด้วย...ผมจะไม่คุยกับเขาเลย คอยดู! 

"ผม..." 

"ไปอาบน้ำ และเรียกพ่อลงมาทานข้าวด้วย คงจะเสร็จพอดี" คุณหญิงไม่เปิดโอกาสให้คุณลุคพูด แถมยังสั่งเสียงแข็งอีกด้วย...ผมไม่เคยได้ยินคุณหญิงพูดน้ำเสียงแบบนี้มาก่อนเลย  

....จากนั้นเขาก็เดินออกไป จนกระทั่งเราทำอาหารเสร็จพอดี ทุกคนก็มานั่งที่ห้องอาหาร แต่กลับไม่มีใครพูดอะไรเลยจนผมเกร็งแปลกๆ 

"มีอะไรกันรึเปล่า ทำไมไม่ทานข้าว" คุณท่านพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าทั้งโต๊ะยังไม่มีใครแตะข้าวซักเม็ด แถมยังนั่งเงียบกันอีกด้วย 

"ถามลูกชายเราสิคะว่าไปทำอะไรไว้" 

"เรื่องคู่นอนแกน่ะหรอ" คุณท่านหันมาถามคุณลุคราวกับมีตาทิพย์ 

"ผมขอคุยกับเมียผมแค่2คนนะครับ" คุณลุคหันมามองผม แต่ผมหันไปมองทางอื่นแบบไม่สนใจเขา เพราะผมนั่งข้างเขา โดยฝั่งตรงข้ามคือคุณหญิง และหัวโต๊ะก็คือคุณท่านเช่นเคย 

"แม่จะพูดเป็นครั้งสุดท้ายเรื่องคู่นอน...ไปจัดการทุกคนให้เรียบร้อยซะ แม่จะให้หนูไออุ่นมานอนกับแม่จนกว่าลูกจะจัดการเรื่องนี้เสร็จ" คุณหญิงพูดคำขาด และจากนั้นก็เริ่มลงมือทานข้าวกัน 

"ไม่!...ไออุ่นต้องนอนกับผมเท่านั้น" คุณลุคพูดแย้งด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย 

"คุณแม่ว่ายังไงผมก็ทำตามนั้นแหละครับ...ดีเหมือนกัน ผมจะได้นอนหลับสบายหน่อย" ผมพูดโดยที่ไม่มองหน้าเขา และผมก็กินข้าวต่อ 

"ดีมากจ้ะ...ยายน้อมจ้ะ ชั้นฝากจัดการด้วยนะ มีอะไรก็ขนมาให้หมดเลย...อาจจะได้อยู่ห้องชั้นแบบถาวร" คุณหญิงสั่งคุณยายน้อม แต่ประโยคหลังหันมาพูดกับคุณลุคโดยเน้นคำว่า 'ถาวร'...แต่ก็ดี ผมจะได้พักเรื่องอย่างว่าบ้าง ผมปวดตัวไปหมดแล้ว 

"ไปจัดการซะ...แกมีเมียมีนายหญิงของตระกูลแล้ว จัดการเรื่องคู่นอนของแกให้หมดทุกคน" คุณท่านพูดสั่งคุณลุคเสียงแข็ง  

"ผมจัดการแน่ แต่ยังไงไออุ่นก็ต้องนอนกับผม!"  

"อ๊ะะ!..ผมเจ็บนะ" เขาบีบข้อมือผมแน่นและหันมามองด้วยสายตาโกรธๆที่ผมจะนอนกับคุณหญิง 

"ผมอิ่มแล้ว...ขึ้นห้อง!" เขาพูดจบก็ดึงแขนผมให้ขึ้นมาบนห้อง โดยที่ผมก็ได้ยินเสียงคุณหญิงร้องห้ามอยู่ตลอด แต่เขาไม่ฟังเลย 

"อ๊ะะ!!...อื้ออออออ!!" 

"อ่าาาห์...ไม่อยากนอนกับชั้นแล้วรึไงหื้มม" 

....เมื่อเขาลากผมมายังห้องนอน เขาก็ดันผมติดกำแพงและก้มลงมาบดเบียดริมฝีปากของผมอย่างรุนแรง ทั้งขบเม้มและกวาดลิ้นเข้ามาในโพรงปากของผมอย่างเอาแต่ใจ จนผมเผลอไปกับรสจูบอันรุนแรงของเขา...บ้าจริง! 

"แฮ่ก..แฮ่ก...ปล่อยผมนะ!...ผมจะไปนอนกับ...อ๊ะะ!..คุณแม่...อ๊าาาา!" ผมยังพูดไม่จบประโยคดีเขาก็ก้มลงมาสร้างรอยรักสีกุหลาบที่คอของผม เขาขบเม้มหลายครั้งจนผมเจ็บและแสบ 

"ชั้นบอกว่ายังไง...เรียกชั้นว่านายท่านแล้วแทนตัวเองว่าหนูสิ" เขาผละออกและพูดสั่งผม 

....ปกติเวลาอยู่กับเขา2คนผมจะเรียกเขาว่านายท่านแล้วแทนตัวเองว่าหนูแหละครับ แต่ตอนนี้ผมงอนอยู่ เขาไม่เข้าใจรึไง! 

"..........." ผมเงียบและหันหน้าหนีเขา ฮึ่ยย หงุดหงิดชะมัด!  

"ชั้นขอโทษสำหรับเรื่องวันนี้...หันมาคุยกับชั้นก่อนสิ" เขาจับคางผมให้หันมาหาเขาและพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนๆจนผมต้องอ่อนระทวย (แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ไง!) 

"ขอโทษเรื่องอะไร" ผมถามเสียงนิ่งและมองหน้าเขา 

"เรื่องแนนซี่ไง ชั้นขอโทษที่ไม่เคยบอกว่าแนนซี่คือคู่นอนของชั้น และปล่อยให้เธอเข้ามาพูดว่านายตลอด" 

"แสดงว่าคุณรู้ที่เธอชอบเข้ามาพูดดูถูกเหยียดหยามผมงั้นหรอ...แล้วคุณก็ปล่อยให้เธอทำต่อไปเนี่ยนะ บ้ารึไง!" 

"ชั้นสัญญาว่าจะไม่ให้ใครมาพูดกับนายแบบนั้นอีกแล้ว...ชั้นจะจัดการทุกคนเอง" เขาดึงผมเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา 

"ผมเป็นเด็กคนนึงที่ถูกใครหลายๆคนดูถูกเหยียดหยามมาตลอด แต่วันนี้ผมโตขึ้นแล้ว...ถ้าคุณไม่จัดการ ผมคงต้องจัดการเอง" ผมผละออกและมองเขาด้วยสายตาจริงจัง แต่เขาก็ยังกอดเอวผมไว้อยู่ 

"และถ้าผมจัดการเอง ก็เท่ากับว่าผมจะจัดการคุณด้วยเช่นกัน...จะเอายังไงล่ะ" 

"ชั้นจะจัดการเอง...เมียชั้นนี่ร้ายขึ้นทุกวันเลยนะ เป็นเด็กแบบเมื่อก่อนไม่ได้หรือไง" เขากอดเอวผมแน่นขึ้นจนหน้าเราห่างกันไม่ถึงเซน 

"ถ้าผมไม่ร้าย แล้วผมจะอยู่กับคนอย่างคุณได้ยังไงล่ะ...เมื่อก่อนผมอ่อนแอมาก แต่ความอ่อนแอในวันนั้นทำให้ผมเข้มแข็งขึ้นจนทุกวันนี้" 

"เอานิสัยแบบนี้มาจากใครกัน" 

"จากคุณนั่นแหละ คนโหดร้ายป่าเถื่อน...ผมถึงได้นิสัยร้ายๆมาจากคุณไง" ผมลูบไล้หน้าอกเขาเบาๆ...บ้าจริง! จู่ๆผมก็มีอารมณ์ 

"อ่าาห์...ลูบหน้าอกชั้นขนาดนี้ ต้องการอะไรล่ะหื้มมม" เขาก้มลงมาซุกไซร้ซอกคอผมและขบเม้มเบาๆ มือเขาก็เลื่อนลงมาบีบยอดอกผมผ่านเสื้อจนเสียวซ่าน 

"อ๊ะ!...ปะ..ปล่อยผมก่อน.." ผมพยายามระงับอารมณ์ เพราะผมต้องไปนอนกับคุณหญิง ขืนปล่อยไปตามอารมณ์คงจะไม่ได้ไปแน่ๆ 

"หึ...นายเริ่มติดเซ็กส์เหมือนชั้นแล้วล่ะสิ อารมณ์ถึงได้ขึ้นง่ายขนาดนี้" 

"อื้ออออ...หยุด...ถ้าไม่หยุดผมจะหนีไปอยู่ที่อื่น!!" 

"อะไรนะ!" ได้ผลครับ เขายอมปล่อยให้ผมเป็นอิสระ...สงสัยต้องใช้ข้ออ้างนี้สินะ ถึงจะยอมปล่อย 

"จัดการเรื่องคู่นอนของคุณซะ เรียบร้อยเมื่อไหร่ผมจะกลับมานอนกับคุณ" ผมพูดและจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ 

"ชั้นจะรีบไปจัดการ...และชั้นจะให้นายนอนกับแม่ชั้นแค่คืนเดียวเท่านั้น แล้วก็เตรียมตัวรับศึกหนักไว้ด้วยล่ะ...เมียรัก" เขาพูดพร้อมกับแสยะยิ้มร้าย และจูบปากผมเบาๆและเดินออกไป 

"ไปซักที...แล้วจะมามีอารมณ์อะไรตอนนี้เนี่ย ฮึ่ยย!" ผมก้มมองดูของตัวเองที่มันเริ่มนูนออกมา บ้าเอ้ยย! 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**มาต่อแล้วน้าาาา 

**เอ๊ะๆๆ หรือว่ามาเฟียโหดจะกลัวเมีย555 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว