email-icon Instagram-icon

ไรท์กลับมาแล้วนะคะ ขอโ?ษนะที่หายไปเลยฮือ ยังไงก็ขอให้ติดตามกันเหมือนเดิมนะค้าบ

ชื่อตอน : EP.6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 160

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ส.ค. 2564 13:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.6
แบบอักษร

Satan part

ผับ ST

“ให้ตายเหอะ มึงมันเฮงซวยชะมัด” เสียงทุ้ม ๆ ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังของผม จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก..ไอ้เควินนั่นแหละ มันเดินมาพร้อมกับไนซ์…เพื่อนสนิทปากร้ายของผม

“หดหู่แทนผู้หญิงคนนั้นเลยที่ต้องมาเจอคนแบบมึงในชีวิต” ไนซ์เสริมแล้วทรุดนั่งลงตรงโซฟา

เห็นมั้ย ผมบอกแล้วว่ามันปากร้าย มาถึงก็ใส่เป็นชุด เป็นประโยคสั้น ๆ ที่เชือดเฉือนผู้ฟังมาก

อ่อ และที่พวกมันสองตัวสามารถมานั่งเสนอหน้าอยู่ที่ผับของผมได้ก็เพราะผมเรียกพวกมันมาเองนั่นแหละ หลังจากที่ยัยนางฟ้าอะไรนั่นหมดสติไป เพื่อนของยัยนั่นก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย ยัยนั่นจ้องหน้าผมราวกับจะกินเลือดกินเนื้อแล้วเดินตามหมอออกไป

ซึ่ง...ใช่..ผมโทรไปเล่าเรื่องนี้ให้เคฟัง (เควิน) เพราะเกิดความรู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปจริง ๆ

“นี่กูไม่ได้เรียกพวกมึงให้มาด่ากูนะ ไนซ์มึงก็เงียบปากของมึงไปเถอะก่อนที่กูจะฉุน”

“มันก็สมควรด่ามั้ย มึงแม่งเฮงซวยชะมัด ไปทำกับฟ้าแบบนั้นละยังจะไปตบหน้าเพื่อนเขาอีก กูไม่มีคำไหนจะเอามาด่ามึงได้แล้วในตอนนี้ ถ้าไม่ติดว่ามึงเป็นเพื่อนกูมานานกูคงซัดหน้ามึงไปแล้ว” เควินสาธยายมาชุดใหญ่ไม่มีช่องว่างให้ผมแทรกเข้าไปได้เลยสักนิด

“อาชญากร”

“เออ ! ไม่ต้องยํ้า กูรู้แล้ว”

“ละอายใจเป็นด้วยเหรอ -_-“ ไนซ์พูดนิ่ง ๆ แล้วหยิบวอดก้าขึ้นมาดื่มราวกับเป็นนํ้าเปล่า

“เฮ้อ ถ้ากูเป็นฟ้านะ บอกเลยเกลียดขี้หน้ามึงเข้าไส้ เขาไม่ได้ผิดอะไรแท้ ๆ มึงก็ไปทำเขาเนอะ” เควินถอนหายใจออกมาแล้วพูดต่อ “กูรู้ว่ามึงขยาดผู้หญิง แต่ไม่ใช่ทุกคนที่จะเป็นเหมือนยัยนั่นนะเว้ย”

“ใช่ ไม่เหมือน” ไนซ์พูดเสริม

“เฮ้อ ก็กูไม่สามารถมองให้มันเป็นแบบนั้นได้จริง ๆ ว่ะ ทุกคนที่เสนอตัวมาเป็นของเล่นของกูก็เป็นแบบ…นั่น ทั้งนั้น”

“เฮอะ ก็เพราะมึงไม่เลือกไงล่ะ เป็นถึงมาเฟียแท้ ๆ กลับโง่เรื่องแบบนี้อะนะ” ไนซ์แทรกขึ้น ทุกคำพูดของมันตรงและเชือดเฉือนผมอย่างมาก

แต่ผมไม่เห็นด้วยกับคำพูดของมันหรอกนะ จริงอยู่ที่ผมไม่เลือก ทุกคนที่เสนอตัวเข้ามาเป็นของเล่นของผม ผู้หญิงพวกนั้นเตรียมใจเอาไว้แล้วว่าจะโดนอะไรบ้าง แต่ก็เข้ามาเองเพราะความโลภมาก

แถมคุณสมบัติที่จะเป็นได้ก็ใช่ว่าหาได้จากตามท้องตลาด ไม่ใช่ว่าผมจะเอาใครก็ได้มาเป็นของเล่นแก้เบื่อผมได้หรอกนะ อย่างน้อย ๆ หน้าตาก็ต้องเข้าขั้นดีจัด ๆ นั่นแหละ

“ฟังนะ กูคิดว่ามึงหยุดวงจรอุบาทแบบนี้สักทีเถอะ เพราะกูเป็นเพื่อนมึงเลยนะถึงพูดแบบนี้ การที่มึงเห็นผู้หญิงคนอื่นเป็นของเล่น ไม่ได้รู้สึกกับเขาจริงจัง เอาแต่ความสนุกและแก้แค้น ไม่ได้ดีต่อตัวมึงและก็คนอื่น ๆ เลยสักนิด พ่อมึงก็ไม่โอเคที่มึงทำตัวแบบนี้” เควินเปิดปากพูดอีกครั้ง แล้วจ้องตาผมจริงจัง ทำเอาผมไม่กล้าจะหลบสายตา

“กูเห็นด้วยกับเค”

ผมเงียบ ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก ผมทำเพียงแค่หยิบวอดก้าขึ้นมากระดกดื่มเท่านั้น…ท่าทีที่ดูนิ่งเงียบของผมทำให้เพื่อนทั้งสองถอนหายใจยาวอย่างหนักใจ

เห็นผมเป็นแบบนี้ผมก็คิดอยู่นั่นแหละ ผมรู้สึก…ว่าตัวเองทำเกินไป เอ่อ..รู้สึกผิด ผมเพิ่งเคยมีความรู้สึกแบบนี้เป็นครั้งแรก อาจเพราะว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด ผมก็เลยรู้สึกแบบนั้น…

เมื่อก่อนตอนที่ผมฆ่าหรือทำลาย…ผมยังไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้เลยด้วยซํ้า ผมคิดว่ามันสมควรแล้วที่พวกเธอเหล่านั้นจะได้รับสิ่งแบบนี้ตอบแทนจากการกระทำอันโง่เขลาของตัวเอง

แต่ใช่…นางฟ้า ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ทำผิดอะไรเลยสักนิด เธอแค่ขัดขืนผมนิดหน่อย เป็นเรื่องที่ไร้สาระ ไม่ได้ไปแอบมีอะไรกับคนอื่น หรือตั้งใจขโมยข้อมูลอะไรเทือกนั้นเลยสักนิด …พอคิดมาถึงจุดนี้แล้วผมถึงได้รู้ตัวว่าตัวเองนั้นโหดเหี้ยมและอำมหิตขนาดไหน

“อ่า…กูเข้าใจแล้วล่ะ ว่าสิ่งที่กูทำมันแย่ขนาดไหน” ผมพูดออกมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“อืม อย่างน้อยมึงก็ยังคิดได้ล่ะวะ ทีนี้ก็ไปขอโทษฟ้าเค้าซะนะ” เควินเผยยิ้มบางออกมาแล้วขยี้หัวผมแรง ๆ หนึ่งทีราวกับกำลังดีใจที่อบรมสุนัขสำเร็จ

“Good boy มึงเปลี่ยนได้” ไนซ์ยกยิ้วโป้งขึ้นมาชูแล้วดื่มวอดก้าต่อด้วยท่าทีผ่อนคลาย

ป้าป !

“พวกมึงพอเลย กูไม่ใช่หมานะสัส” ผมปัดมือเควินออกพลางมองค้อนพวกมันแรง ๆ ไปทีหนึ่ง แล้วนั่งดื่มต่อกับพวกมันอีกนิดหน่อย

ตอนดึก ๆ ค่อยเข้าไปหายัยนั่นก็ได้มั้ง…ยังไงซะก็ต้องเจอกันตลอดหลายเดือนนี้อยู่ดี..นั่นแหละ

 

 

 

 

 

02.30 นาที

“อึก…!” ฉันครางออกมาเบา ๆ เมื่อรู้สึกถึงความเจ็บปวดรวดร้าวที่ข้อมือข้างขวา จำได้เพียง..ความทรงจำสุดท้าย..อ่า ฉันเข้าไปขวางไม่ให้เขาคนนั้นตบเพื่อนของฉันจนฉันตกจากเตียงแล้วหมดสติไป…

แล้ววีนัสล่ะ ?! เธอจะเป็นยังไงต่อ เขาคงไม่ได้ทำร้ายเธอหลังจากที่ฉันหมดสติลงไปหรอกนะใช่มั้ย ???

ฉันลืมตาโพลงทันทีเมื่อคิดได้ แต่กลับไม่พบร่างที่คุ้นเคยของเพื่อนสนิทที่นั่งฟุบอยู่ข้าง ๆ เตียงอย่างที่ควรจะเป็น ฉันรีบหันรีหันขวาง มองรอบ ๆ อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“ตื่นแล้วเหรอ” และในที่สุดสายตาฉันก็ไปสะดุดกับร่างหนาที่คุ้นเคย ซาตาน…เขากำลังนั่งอยู่บนโซฟาที่ไกลจากเตียงของฉัน เขามาพร้อมกับกลิ่นเหล้าคละคลุ้งไปทั่วห้อง ในมือของเขากำลังถือหนังสือพิมพ์ฉบับโต

“…คุณ ! แล้ว..วีนัสเพื่อนของฉัน คุณทำอะไรเธอ !” ฉันโพล่งถามด้วยความร้อนใจ

“ไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น” เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนอย่างที่เคย “ยัยนั่น…กลับไปนานแล้ว” เขาพูดอีกครั้งแล้วก้มหน้าอ่านหนังสือพิมพ์ในมือต่อ

ฉันไม่พูดอะไรต่ออีกหลังจากที่ได้รับคำตอบที่ทำให้รู้สึกโล่งใจ ฉันไม่แม้แต่จะถามว่าเขามาที่นี่ทำไม ในเมื่อฉันเป็นของเล่นของเขา (ยอมจำนนต่อสภาพ) ฉันก็ไม่ควรที่จะปริปากพูดอะไรมาก ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะโดนมากกว่านี้..

“เธอ…เป็นยังไงบ้าง ?” ซาตานพึมพำออกมาเสียงเบาแต่พอจับใจความประโยคได้…

เขาพูดกับฉันเหรอ ?? ฉันนึกสงสัยในใจแต่ก็ไม่ได้ตอบอะไรออกไป

“เธอเป็นยังไงบ้าง ?” เขาพูดประโยคเดิมขึ้นมาอีกครั้งด้วยนํ้าเสียงหนักแน่นและดัง ชัด กว่าเมื่อสักครู่

“อ่า..ตอนนี้รู้สึกปกติค่ะ อีกไม่นานก็หาย คุณไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะรีบออกจากโรงพยาบาลให้เร็วที่สุดค่ะ”

“ไม่ ไม่จำเป็นต้องรีบหรอก ฉัน…ขอโทษด้วย กับสิ่งที่ทำกับเธอลงไป ทั้งที่เธอไม่ได้ผิดอะไร”

ฉันหันไปมองเขาตาปริบ ๆ เมื่อกี้..เขาบอกว่า ขอโทษ ? งั้นเหรอ ฉันไม่ได้หูฝาดหรอกใช่มั้ย หรือตอนนี้ฤทธิ์ยายังไม่เสื่อมฉันก็เลยได้ยินอะไรแบบนี้เหรอ ?

“เอ่อ…คุณ…ขอโทษฉันเหรอคะ ?” ด้วยความตกใจฉันเลยเผลอพูดออกไปโดยไม่ทันคิดไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วน

เขาเนี่ยนะ ??? เขาคนนี้ ซาตานคนนี้อะนะกำลังบอกขอโทษฉันอยู่งั้นเหรอ…ถ้านี่ไม่ใช่ความฝันฉันคงหลอนไปเองเพราะฤทธิ์ยาแหง ๆ

“อ่า ใช่” ฉันมองเขาอย่างอึ้ง ๆ ซาตานไม่ได้วางหนังสือพิมพ์ลง เขาทำท่าทีอ่านหนังสืออย่างจริงจัง แต่ฉันแอบสังเกตเห็นว่าใบหูและใบหน้าเขาแดงนิด ๆ

“ฉันรู้ตัวว่าฉันทำเกินไป จริง ๆ นั่นแหละ”

“คุณ….ไม่ได้กำลังเมาอยู่เหรอ” ฉันโพล่งถามขึ้นอีกครั้ง กลิ่นเหล้าทั่วห้อง อ่า..ใช่ ฉันก็พอรู้อยู่บ้างว่าเขาอาจจะไปดื่มมา บางทีเขาอาจจะเมาเกินไปจนพูดอเไรแบบนั้นออกมา

“ไม่…ฉันมีสติดี”

“แต่ว่าคุณไม่ไหวแล้วนะ เอ่อ..จากกลิ่นน่ะ และก็อะไรหลาย ๆ อย่าง”

“ไม่…ฉันก็แค่ อาจจะดื่มเยอะไป แต่มีสติดี และฉันตั้งใจที่จะมาขอโทษเธอจากใจจริง”

“…”

“เธอไม่ได้มีความผิด…ไม่สิ เธอไม่ได้ทำผิด ฉันทำเกินไป และรู้สึกผิด…ก็เลยมาขอโทษเพราะฉันควรมาขอโทษ ก็แค่นั้น”

อ่าฮะ สภาพเขาดูไม่ไหวเท่าไหร่ เสียงเขาเริ่มอ้อแอ้ขึ้นมาก แต่ฉันกลับรู้สึกดีใจอยู่ที่เขาพูดแบบนี้ อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้โหดเหี้ยมอำมหิต (มั้งนะ) การที่..เขามาขอโทษตรง ๆ ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรเลยด้วยซํ้า ไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะมาขอโทษของเล่นแบบเธอเลยสักนิด

“อ่า…ฉัน..ข..”

ฟุ่บ !

เขาฟุ่บลงไปนอนอยู่บนโซฟาทันที ยังไม่ทันได้พูดอะไรเลยสักนิด ฉันถอนหายใจออกมาแล้วมองสภาพซาตาน…มาเฟียที่เป็นนายของฉันนอนสลบอยู่บนโซฟา

ฉันลุกขึ้นแล้วลากสายนํ้าเกลือไปทางโซฟาพลางใช้สายตามองพิจารณาสภาพของเขา อ่า…หน้าตาเขาดีชะมัด ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าตอนเจอกันแวบแรกใบหน้าของเขาทำให้ใจของฉันสั่นไหวน่ะ แต่ถ้าเป็นตอนนี้น่ะเหรอ ฉันก็เกลียดเขาเข้าไส้นั่นแหละ

ถึงแม้ว่าการที่เขามาขอโทษจะทำให้ฉันรู้สึกไม่เกลียดเขาก็ตาม แต่ฉันจะไม่แสดงมันออกไปหรอก

ฉันกดปุ่มเรียกนางพยาบาลหลังจากตรวจดูอาการของเขาแล้วว่าเขาดูไม่ไหวจริง ๆ เขาดื่มเยอะน่าดู กลิ่นเหล้าที่แผ่ออกจากตัวเขาคละคลุ้งมาก จนฉันอยากจะอ้วก อาจจะเพราะแบบนั้นเขาเลยน็อค

และบางทีตื่นมาเขาอาจจะจำคำพูดของตัวเองไม่ได้ด้วยซํ้าล่ะมั้ง =_=

 

 

***แฮร่ มาแล้วค่า 5555 จากที่ห่างหายไปเกือบสองอาทิตย์ (?) เต็ม ๆ แหะ ๆ >< ตันค่ะในจุดนี้ ตอนนี้เป็นตอนที่ตันที่สุดแล้วค่ะ 5555

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว