email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มีเรื่องอยากปรึกษา

ชื่อตอน : มีเรื่องอยากปรึกษา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ธ.ค. 2564 05:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มีเรื่องอยากปรึกษา
แบบอักษร

นานจน(เกือบ)ลืมเธอ

ep.57 มีเรื่องอยากปรึกษา

 

ในห้องนอนของอธิป จัสมินที่พับเสื้อผ้าของตัวเองลงกระเป๋าเดินทางเรียบร้อย ตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะไปบอกลาเฮงกับวันเพื่อที่เธอจะต้องกลับไปหามัลลิการ์กับพอล แม่และพี่ชายของเธอที่เดินทางมาจากอังกฤษ

 

หญิงสาวบิดขี้กียจอย่างอ่อนล้าเพราะนั่งอยู่ท่าเดียวมาเป็นเวลานานจึงลุกขึ้นยืนตั้งใจจะไปอาบน้ำ เหลือบตามองนาฬิกาบอกเวลาสี่ทุ่มครึ่ง

 

หญิงสาวยืนขึ้นพร้อมหมุนตัวกลับแต่ก็ต้องชะงักเมื่อหันมาเจอกับอธิปที่ยืนมองเธอด้วยใบหน้าไม่พอใจ

 

"เฮีย!!!"

 

หญิงสาวอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจแต่ไม่วายที่จะหวาดระแวงในตัวของชายหนุ่ม จึงค่อยๆเดินถอยหลังห่างออกมา

 

"เฮียเข้ามาได้ยังไงคะ?"

 

ทั้งที่จัสมินเข้าห้องมาก็ล็อคห้องเรียบร้อยแถมเช็คแล้วเช็คอีกด้วยกลัวอธิปจะเข้ามาวุ่นวายกับเธอได้ แต่เชาก็เข้ามายืนประชิดตัวเธออย่างง่ายดาย

 

"เฮียบอกให้มะลิอยู่ห้องนี้ได้ แล้วจะเก็บเสื้อผ้าทำไมครับ?"

 

แม้ใบหน้าชายหนุ่มจะแสดงออกถึงความไม่พอใจ แต่คำพูดของเขากลับนุ่มนวลน่าฟังจนจัสมินแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

 

"คือว่า.. เอ่อ.. พรุ่งนี้แจ๊สจะกลับบ้านแล้วค่ะ รบกวนป๊ากับม๊ามาสองเดือน เกรงใจพวกท่าน"

 

จัสมินพูดขึ้นอ้อมแอ้มขณะที่เท้าก็เดินก้าวเลี่ยงจากอธิปออกมา ทำให้ชายหนุ่มรีบเดินตามไปกอดร่างบางมาไว้ในอ้อมแขนอย่างหวงแหน

 

"ยังไม่กลับได้ไหมครับ? อยู่กับเฮียก่อน มะลิไม่ต้องเกรงใจป๊ากับม๊าหรอกนะ ที่นี่ก็เหมือนบ้านของมะลิเองนั่นแหละ"

 

"คงไม่ได้หรอกค่ะ" หญิงสาวรีบปฏิเสธทันที เพราะเริ่มกลัวใจตัวเองที่จะใจอ่อนกับความสุภาพนุ่มนวลของเขา

 

แต่อธิปกลับกอดเธอแน่นทำให้ร่างของทั้งสองแนบชิดติดกัน หัวใจของจัสมินเต้นแรงขึ้นเมื่อได้อยู่ใกล้ชายหนุ่ม เธอซบหน้ากับแผ่นอกกว้างนั้นอย่างรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย

 

แต่เธออดสงสัยไม่ได้ว่าอธิปนั้นเปลี่ยนไป จากที่เคยพูดจาร้ายกาจหยาบคายใส่เธอตลอดเวลา ก็เปลี่ยนเป็นน้ำเสียงนุ่มนวลมีหางเสียงที่ไพเราะน่าฟังจนน่าแปลกใจและเริ่มไม่ไว้วางใจในความผิดปกติของเขา

 

ชั่วเวลาเพียงสองเดือนที่ไม่เจอกัน ทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้?

 

เปลี่ยนไปราวกับคนละคน

 

จากที่เขาเคยพูดแทนตัวเองว่า 'ฉัน' แล้วเรียกหญิงสาวว่า 'เธอ'

 

ก็เปลี่ยนเป็น 'เฮีย' กับ 'มะลิ' แทน แถมพูดได้คล่องปากราวกับใช้คำพวกนี้มาแสนนาน ทั้งที่เธอเพิ่งจะเคยได้ยินเขาพูดเป็นครั้งแรกเมื่อวานนี้เอง

 

แต่ไม่ว่าจะยังไงจัสมินก็จะไม่หลงกลอธิปอีกต่อไปแล้ว หญิงสาวจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายเธอเหมือนอย่างทุกครั้งอีก เพราะเธอรู้มาจากไมเคิลว่าศิรสาอาการดีขึ้นและออกจากโรงพยาบาลกลับไปอยู่บ้านนานแล้ว

 

"ไม่ล่ะ เฮียไม่ให้มะลิไปไหนทั้งนั้น อยู่กับเฮียที่นี่เถอะนะ เฮียขอร้อง ทุกอย่างที่เกิดขึ้นระหว่างเรา เฮียจะรับผิดชอบทั้งหมดเอง"

 

เขาพูดตัดบทขณะที่ยังกอดจัสมินไว้แน่น รู้สึกเจ็บปวดที่ได้รู้ว่า..เธอกำลังจะจากลา

 

ไม่!!!!

 

ไม่มีทางที่เขาจะปล่อยเธอไปอีกแล้ว

 

อธิปอยากจะขอโทษและสารภาพสิ่งที่อยู่ในใจเขามาตลอดสองเดือนที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนจัสมินจะเอาแต่หนีหน้าเขาร่ำไป

 

"แจ๊สไม่ได้ต้องการให้เฮียมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น แจ๊สลืมไปหมดแล้ว และก็อยากให้เฮียลืมมันด้วย"

 

"เฮียไม่มีทางลืมมะลิได้หรอก เฮียรั..."

 

อธิปกำลังจะสารภาพความในใจแต่พูดยังไม่ทันจบ จัสมินก็พูดแทรกขึ้นทันทีว่า

 

"ไม่เป็นไรจริงๆค่ะ เฮียไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น เพราะแจ๊สกำลังจะกลับไปบ้านที่อังกฤษ"

 

หัวใจชายหนุ่มกระตุกวูบเมื่อรู้ว่าเธอกำลังจะจากเขาไปอยู่ไกลแสนไกล

 

ต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่มีทางยอมให้มะลิไปไหนอีกแล้ว

 

คิดสิ.. อธิป คิดให้เร็วเดี๋ยวจะไม่ทันการณ์

 

ชายหนุ่มสั่งตัวเองในใจ แต่ทำไมเขาถึงคิดอะไรไม่ออกเลย

 

เอาไงดี?!?!?

 

จะทำอย่างไรดี?

 

หม่าม๊า!!

 

ชื่อนี้แว่บขึ้นมาในสมองทันที และภาพแม่ของเขาก็ผุดขึ้นมาทันทีเช่นกัน

 

ม๊าต้องช่วยเขาได้แน่ ถ้าชายหนุ่มไปสารภาพผิดแล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดให้ฟัง ป๊าม๊าคงไม่ใจดำกับลูกชายคนเดียวอย่างแน่นอนและคงต้องหาทางช่วยเหลือเป็นแน่

 

"ตามใจมะลิละกัน พรุ่งนี้ก็ไปลาป๊ากับม๊าแล้วเฮียจะขับรถไปส่งนะ" อธิปพูดยื้อเวลาไปก่อน เอาไว้ค่อยหาทางแก้ปัญหาอีกครั้งวันพรุ่งนี้

 

"งั้นเฮียก็ปล่อยแจ๊สได้แล้วค่ะ"

 

แม้จะรู้สึกเสียดายแต่เขาก็ยอมคลายอ้อมแขนจากร่างบางอย่างว่าง่าย

 

"แล้วก็ออกไปจากห้องนี้ได้แล้วนะ นี่ก็ดึกมากล่ะ แจ๊สง่วง"

 

"ไล่กันจังนะ แล้วคืนนี้เฮียจะไปนอนที่ไหนล่ะครับ ขอนอนกับมะลิได้ไหมครับ ขับรถมาตั้งนานเหนื่อยจังเลย"

 

น้ำเสียงออดอ้อนที่จัสมินไม่เคยได้ยินมาก่อน ทำให้เธอเขินทำตัวไม่ถูกแต่ก็รีบกลบเกลื่อนด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย

 

"เฮียออกไปเลยค่ะ ม๊าบอกให้เฮียนอนที่ห้องนอนแขกไม่ใช่หรอคะ?"

 

"ก็ใช่ แต่เฮียไม่อยากนอนที่ห้องนั้นนี่ อยากอยู่กับมะลิในห้องนี้มากกว่า นะ..มะลินะ ให้เฮียนอนด้วยนะครับ"

 

ชายหนุ่มพูดพร้อมโน้มหน้าลงมาซบที่ไหล่สวยของหญิงสาว แต่จัสมินกลับเบี่ยงตัวแล้วใช้มือดันหน้าเขาให้ออกห่าง

 

"เฮียจะมานอนได้ยังไงคะ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ"

 

เธอผลักหน้าอกเขาให้ออกห่าง แต่อธิปที่ตั้งใจจะรวบรัดเธอให้ได้กลับดึงร่างบางมากอดแต่ก็มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น

 

"มะลินอนหรือยังลูก เปิดประตูให้ม๊าหน่อยจ๊ะ"

 

เสียงวันดังอยู่ที่หน้าประตูห้องพร้อมเสียงเคาะเรียกรัวเป็นจังหวะ ทำให้จัสมินสะดุ้งสุดตัวรีบหันไปดึงมืออธิปออกไปพูดกับเขาน้ำเสียงร้อนรน

 

"เดี๋ยวแจ๊สจะออกไปคุยกับม๊า เฮียอยู่ในห้องนะคะอย่าให้ม๊าเห็นล่ะ"

 

หญิงสาวรีบเดินออกมาเปิดประตูห้องให้วัน แต่อธิปก็เดินตามเธอออกมา ตั้งใจไว้แล้วว่าเขาจะสารภาพเรื่องทั้งหมดให้พ่อแม่ได้รับรู้

 

วันยังไม่ทันได้พูดอะไรก็มองข้ามตัวจัสมินไปเห็นลูกชายตัวดีเดินตามออกมา นึกแว่บในใจว่าอธิปอาจจะทำร้ายจัสมินอีกก็เป็นได้

 

"อาตี๋เข้าไปทำอะไรในห้องน้อง ก็ไหนว่าจะไปอยู่ห้องนอนแขกไง"

 

"เอ่อ.. คือ.. เฮียมาเอาเสื้อผ้าค่ะ กำลังจะออกไปพอดี ม๊ามาหาแจ๊สมีธุระอะไรเหรอคะ"

 

หญิงสาวรีบพูดขึ้นก่อนที่ชายหนุ่มจะทันได้ตอบแม่ของเขา อธิปถอนใจเฮือกใหญ่ที่เธอรีบแย่งเขาพูดแต่ไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา

 

"ม๊าลืมบอกมะลิว่าซื้อสมุนไพรมาให้แล้ว อยู่ในครัวนะจ๊ะ"

 

"งั้นเดี๋ยวแจ๊สไปจัดการเองค่ะม๊า"

 

แล้วเธอก็เดินเข้าไปในห้องครัวอย่างเร่งรีบ วันมองตามไปสีหน้าสงสัยแล้วหันกลับมาหาลูกชายตัวเองที่ยืนยิ้มแป้นให้ก่อนจะสั่งเสียงเข้มว่า

 

"ต่อไปนะอาตี๋ ถ้าจะมาเอาเสื้อผ้าของใช้ในห้อง ให้มาตอนกลางวัน อย่ามาตอนมืดค่ำอย่างนี้ นี่มันสี่ห้าทุ่มเข้าไปแล้ว ถ้ามีใครมาเห็นเข้าน้องจะเสียหายได้ ป๊ากับม๊ารักหนูมะลิแบบลูกสาวไม่ได้ต้องการจะให้มาเป็นลูกสะใภ้ ม๊าให้สิทธิ์ตี๋หาแฟนเองแล้วนี่นา ตี๋รักใครชอบใครก็จัดการเอาเองม๊าไม่ยุ่ง แต่อย่ามารุ่มร่ามกับมะลิ"

 

คำพูดของแม่ทำให้ชายหนุ่มหุบยิ้มทันที รู้สึกเจ็บจี๊ดในคำพูดมารดา ทั้งที่ตัวเองคิดว่าครอบครัวคงพอใจที่เขาจะคบหากับจัสมิน แต่แม่กลับบอกรักเธอแบบลูกสาวไม่ใช่ลูกสะใภ้

 

แล้วเขาจะทำยังไงต่อไปดี?

 

เขาตัดสินใจในฉับพลันที่จะพูดความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับเรื่องระหว่างเขากับจัสมิน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเขาก็พร้อมจะยอมรับมัน

 

"ม๊าครับ ผมมีเรื่องอยากปรึกษาครับ ม๊าว่างคุยไหมฮะ?"

 

"เอาไว้พรุ่งนี้นะตี๋ เดี๋ยวค่อยคุยกัน นี่ก็ดึกมากแล้ว เดี๋ยวม๊าไปช่วยมะลิในครัวก่อน"

 

อธิปพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะถอนหายใจออกมาดังๆ รู้สึกอึดอัดใจในเรื่องที่ต้องปิดบัง เขาต้องการจะเปิดเผยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับจัสมินให้ทุกคนได้รับรู้ โดยเฉพาะป๊ากับม๊าและครอบครัวของจัสมิน รวมไปถึงณัฐนิธานที่ตัวเขาเองก็รู้ว่าสามีของศิรสาห่วงใยจัสมินมากแค่ไหน

 

ทั้งที่เขาคิดว่าหม่าม๊าคือความหวังเดียวที่จะช่วยเขาปรับความเข้าใจกับจัสมินได้ แต่ฟังจากน้ำเสียงเมื่อสักครู่เหมือนม๊าจะไม่ต้องการให้เขาคบหากับจัสมิน ถ้าแม่ไม่ยอมช่วยแล้วเขาจะทำยังไงดี

 

เฮ้อ!!!!!

 

เขามองหาทางออกไม่ได้เลยจริงๆ

 

 

☆☆☆☆☆☆☆☆☆

สมน้ำหน้าเฮียจริง..จริ๊งงงง โดนซะบ้างแล้ว

ถ้าชอบขอคนละไลค์นะคะ

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว