ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ไม่ได้ตั้งใจยั่ว

ชื่อตอน : ไม่ได้ตั้งใจยั่ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 125

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ค. 2564 11:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่ได้ตั้งใจยั่ว
แบบอักษร

“รถอยู่ไหนครับ” เขาก้มหน้าถามคนที่กำลังหลับตาซบอกของตนอยู่

“ฉันมาแท็กซี่” เธอตอบทั้งที่ยังหลับตา

“ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวผมไปส่ง” เขาอุ้มพาเธอเดินไปยังลานจอดรถ ก่อนจะกดปลดล็อกรถ แล้วเปิดประตูด้านข้างคนขับ วางเธอลงบนเบาะอย่างเบามือ ดึงสายเข็มขัดนิรภัยคาดให้เรียบร้อย แล้วรีบเดินไปยังอีกฝั่งของรถ

“คุณซอร์! คุณซอร์ครับ!” มืดวิ่งไปด้วยตะโกนไปด้วย จนกระทั่งมายืนหอบแฮ่กๆอยู่ข้างรถสรัญภพ

“อะไรของเอ็ง” สรัญภพยืนเท้าสะเอวมองลูกน้อง ที่ยืนหอบจนตัวโยน

“คุณซอร์จะกลับ ทำไมไม่รอมืดก่อนครับ”

สรัญภพหยิบกระเป๋าเงินออกจากกระเป๋ากางเกง แล้วดึงธนบัตรใบสีเทาออกมาหนึ่งใบ “หาที่พักแถวนี้เอา พรุ่งนี้ข้าโทรเรียกเอ็งค่อยกลับห้อง”

“เอ้า ทะ...” สรัญภพมองเข้าไปในรถเพื่อให้ลูกน้องมองตาม “อ๋อ เข้าใจแล้วครับ ขอให้มีความสุขครับผม”

“เออๆ อย่าพูดมาก จะไปไหนก็รีบไปเถอะ”

“คร้าบบบบ” มืดยกมือไหว้ผู้เป็นนาย แล้ววิ่งกลับเข้าไปในร้านทันที

สรัญภพขับรถพาหญิงสาวที่หลับไม่ได้สติกลับมายังห้องพักของตน แทนที่จะไปส่งเธอกลับห้องพัก

เขาอุ้มคนตัวเล็ก มาวางไว้บนเตียงอย่างเบามือ แล้วผละออก “รอก่อนนะ คนสวย” ปัดเส้นผมที่ปรกบนใบหน้าของเธอออกให้ แล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อชำระร่างกายให้รู้สึกสดชื่น

กวินทราที่นอนอยู่บนเตียง เริ่มรู้สึกอึดอัดจากชุดรัดรูปที่ตัวเองสวม จึงลุกขึ้นนั่ง ทั้งที่ยังหลับตา ก่อนจะดึงทึ้งเสื้อผ้าของตัวเองออกจากร่างกาย โดยไม่ได้สนใจเลยว่าตัวเองอยู่ที่ไหน หรืออีกนัยหนึ่งคือคิดว่าอยู่ที่ห้องของตนนั่นเอง

“หืม” สรัญภพยืนนิ่งกลืนน้ำลายดังอึกอยู่หน้าประตูห้องน้ำ มองหญิงสาวที่กำลังดึกเกาะอกออกอย่างยากลำบาก

“งือ” หญิงสาวหงุดหงิดกับเสื้อที่ดึงไม่ออกซักที

สรัญภพเดินเข้าไปใกล้เตียงเรื่อยๆราวกับคนละเมอ “ผมช่วยครับ” มือใหญ่คว้าชายเสื้อของหญิงสาวแล้วค่อยๆดึงขึ้น จนกระทั่งเสื้อพ้นออกจากตัว คงเหลือไว้แค่บราปีกนกที่หญิงสาวกำลังดึงออก แล้วล้มตัวลงนอนตามเดิม โดยไม่สนใจซักนิดว่าตอนนี้เหตุการณ์โดยรอบกำลังระอุเพียงใด

“อ้าว” สรัญภพร้องอุทานด้วยความแปลกใจหลังจากเห็นคนบนเตียงล้มตัวลงนอน โดยไม่สนใจสิ่งใดอีกเลย “แล้ว?”

แล้วเขาละ แล้วสิ่งที่กำลังตื่นอยู่ภายใต้ผ้าขนหนูที่กำลังนุ่งอยู่นี่ละ แล้วที่เขาใช้แรงเกือบทั้งหมดอุ้มเธอขึ้นมาบนห้องนี้ละ ให้ตายเถอะ เขาไม่ได้เป็นสุภาพบุรุษขนาดนั้นนะ

“ลูกแพร์” เขานั่งลงริมเตียงหลังใหญ่ แตะไหล่เธอเบาๆ แล้วเรียก

“ลูกแพร์ครับ”

“อย่าวุ่นวาย” กวินทราปัดมือเขาออก แล้วขยับตัวหนีทันที

“ให้ตายเถอะ ยายตัวแสบเอ้ย ถอดเสื้อยั่วแล้วยังจะหลับหนีกันอีก” เขาไม่ใช่คนที่นิยมขืนใจคนที่ไม่ยินยอม จึงจำต้องยอมลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง แล้วก็ได้ยินเพียงเสียงครางกระเส่าแว่วดังออกมาจากในนั้น

สรัญภพเดินออกมาจากห้องน้ำ หลังจากช่วยเหลือตัวเองจนรู้สึกดีขึ้น เขาเดินไปหยิบกางเกงเพื่อใส่นอน แล้วกลับมาล้มตัวลงนอนบนเตียงอีกฝั่งข้างๆคนที่นอนหลับอุตุ ไม่สนใจสิ่งรอบข้างอีกเลย

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว