ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อน่ากินดีนะครับ

ชื่อตอน : ชื่อน่ากินดีนะครับ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 135

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2564 22:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ชื่อน่ากินดีนะครับ
แบบอักษร

“หึหึ ผมขอนั่งด้วยคนได้ไหมละครับ เอ๊ะ! หรือจะย้ายไปนั่งโต๊ะผม น่าจะสะดวกกว่า” เขามองไปยังโต๊ะที่เพิ่งเดินจากมา และเธอก็พยักหน้าเห็นด้วยทันที

“บอส เอ้ย! คุณมาคนเดียวหรือคะ” เธอถามเขา แล้วหย่อนสะโพกนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกัน

“มาคนเดียวครับ แต่จะกลับพร้อมคุณคนสวย” สรัญภพมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาสื่อความหมาย

 “แต่เรายังไม่รู้จักกันเลยนะครับ” เขายิ้มให้เธอเล็กน้อย แล้วแนะนำตัวกับเธอ “ผมสรัญภพ หรือจะเรียกซอร์ก็ได้ครับ”

กวินทราขมวดคิ้วแปลกใจ นอกจากเขาจะจำเธอไม่ได้แล้ว เขายังเปลี่ยนชื่อด้วยหรือเนี่ย หรือว่าเขากำลังทำอะไรอยู่กันแน่ แต่ก็เอาเถอะ ในเมื่อเขาอยากเล่นเกม เธอก็จะเล่นกับเขา

“ค่ะคุณซอร์” เธอยิ้มให้เขาเล็กน้อย

“ดิฉัน...” เธอจะบอกเขาว่าตัวเองชื่ออะไรดีนะ นิ่งคิดอยู่ซักพัก “ลูกแพร์ค่ะ” โอเค เอาชื่อนี้แหละ

“ชื่อน่ากินยังเลยนะครับลูกแพร์” เขาขยับเข้ามาใกล้เธอ ลมหายใจเป่ารดบริเวณซอกคอ จนขนลุกทั่วสรรพางค์

“เอ่อ ค่ะ” เป็นกวินทราเองที่ทำตัวไม่ถูกกับนิสัยที่เปลี่ยนไปของเจ้านายหนุ่ม เธอไม่เคยรู้จักเขาในช่วงเวลาส่วนตัวแบบนี้ นี่อาจจะเป็นนิสัยอีกด้านหนึ่งของเจ้านายเธอก็เป็นได้ ปกติเขาออกจะฉลาด แต่ทำไมคืนนี้เขาดูฉลาดน้อยกว่าปกติกันนะ แถมสายตาเขายังดูหื่นกามจนเธอขนลุกไปหมด

มองเขาหยิบแก้วใบใหม่ ใส่น้ำแข็ง แล้วชงเครื่องดื่มให้เธอ ท่าทางเขาดูคล่องแคล่วจนอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาไปฝึกทักษะพวกนี้มาจากไหน เพราะปกติแล้วเวลาไปกินเลี้ยงกับลูกค้า ส่วนใหญ่มีพนักงานคอยให้บริการตลอด

“คุณคงคอไม่แข็ง ผมชงอ่อนๆให้แล้วกันนะครับ” เขาส่งแก้วเครื่องดื่มให้ แล้วยกแก้วของตัวเองชูขึ้น “ยินดีที่ได้รู้จักครับ ลูกแพร์”

“ค่ะ” เธอชูแก้วในมือขึ้นเช่นกัน

ระหว่างที่นั่งดื่มกันอยู่นั้น เขาก็ชวนคุยเรื่องต่างๆ นานา ซึ่งตอนแรกเธอไม่ค่อยพูดซักเท่าไร มีแต่เขาที่ต้องคอยถามหรือชวนคุยก่อนตลอด จนกระทั่งเหล้าแก้วที่สองผ่านไปถึงได้เห็นความเปลี่ยนแปลงของหญิงสาวตรงหน้า

ใบหน้าของเธอเริ่มแดงขึ้น สายตาฉ่ำวาว ริมฝีปากสีชมพูอวบอิ่ม และที่สำคัญเธอกลายเป็นคนพูดเก่งขึ้นทันที

“ฉันไปอยู่ประเทศญี่ปุ่นตั้งแต่เรียน ม.ปลายจบค่ะ ไปเรียนต่อที่นั่น แล้วก็อยู่ทำงานที่นั่นเลย” เธอบอก อยากทดสอบเขาด้วย ว่าจะเอะใจหรือจำเธอได้ไหม

“อ้อ ครับ แล้วลูกแพร์จะกลับญี่ปุ่นวันไหนครับ” นอกกจากเขาจะไม่เอะใจแล้ว ยังถามเธอเหมือนใคร่รู้เต็มที

“แล้วบอสจะกลับตอนไหนละคะ” เธอถามกลับ แต่พอเห็นสีหน้างุนงงของเขาจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที “หมายถึง บอสของฉนนะคะ ท่านกลับตอนไหน ฉันก็กลับตอนนั้นแหละค่ะ”

“อ้อ อืม” เขาตอบรับในลำคอ ก่อนที่ต่างคนต่างยกแก้วเครื่องดื่มในมือของตนเองขึ้นดื่มพร้อมกัน

เวลาผ่านไปอีกสองชั่วโมง ตอนนี้เธอเริ่มควบคุมสติตัวเองไม่ได้แล้ว จึงรีบขอตัวกลับที่พัก เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร เพียงยิ้มให้เธอเล็กน้อย แต่ในขณะที่กำลังลุกขึ้น ขาที่เริ่มอ่อนแรงเซล้มไปนั่งอยู่บนตักเขาอย่างพอดี

“อุ๊ย! ขอโทษค่ะ” เธอพยายามขยับตัวเพื่อลุกออกจากตักเขา แต่พอขยับเขารีบกอดเอวเธอทันที

“นิ่งครับ เดี๋ยวผมพาคุณกลับห้องเอง” เขาเอ่ยขึ้นคล้ายกระซิบ แล้วอุ้มเธอขึ้นแนบอก พร้อมกับเดินออกจากร้านอย่างรวดเร็ว

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว