ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คืนนั้น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 749

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2559 21:50 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คืนนั้น
แบบอักษร

การตามหาใครสักคนไม่ใช่เรื่องยากสำหรับคนอย่างผม แต่การจะทำให้ตัวเองเป็นสำคัญในชีวิตของคนนั้นๆยากยิ่งกว่า เหมือนกับผมตอนนี้ ใครจะคิดว่าผู้ชายที่เบื้องหน้านักธุระกิจที่โด่งดังและร่ำรวย เบื้องหลังคือหัวหน้ากลุ่มยากุซ่าค้าอาวุธเถื่อน ผมไม่ค่อยสนใจชีวิตตัวเองมากเท่ารัย จนคืนนึง หลังจากไปเจรจาธุระกิจกับคู่ค้าระหว่างทางเดิน กับชนเข้ากับร่างเล็กๆของเด็กน้อยคนนึงเข้า ที่ๆผมไปเป็นผับไฮโซกฏเข้มงวดสุดๆแต่ทำไมถึงมีเด็กที่ดูยังไงอายุก็ไม่น่าเกินสิปแปด หึ ถ้าไม่เงินหนาสุดๆก็คงเป็นพวกเด็กออฟที่ขาใหญ่หิ้วมาสินะ ดูแล้วจะอย่างหลังละมั้ง

"อึก เกะกะชะมัดพ่อปัดฆ่าทิ้งซะ"

เด็กคนนั้นเงยหน้าขึ้นด่าใส่ผม พวกการ์ดทำท่าจะเข้าไปจัดการแต่ผมยกมือห้าม

หน้าตาแบบนี้ ทำเป็นรอยก็เสียของหมดสิ 

ผมยื้นมือไปเอากุญแจรถจากมือขวา ก่อนจะพาร่างบางกลับคอนโด แค่เด็กขายเล่นด้วยสักหน่อยแล้วค่อยจ่ายเงิน ตอนนั้นผมคิดแบบนั้นไม่นานผมก็รู้ว่าตัวเองคิดผิด

ติ๊ง พอลิฟต์เปิดผมรีบตรงเข้าห้องนอนทันที เพราะเจ้าตัวที่ผมพามาด้วยดันซนสุดๆ 

ผมวางเจ้าแมวลงบนเตียงมองสภาพตัวเอง หึ กระดุมเสื้อถูกแกะจนหมดไหนจะเข็มขัดที่ถูกถอด ถ้าช้ากว่านี้ผมคงโป๊อะนะ 

"อืม คุณแม่ อึกคุณแม่ทิ้งยูทำไมฮึกทำไมไม่อึกเอายูไปอยู่ ฮึก"ผมมองคนที่นอนละเมออยู่บนเตียง เด็กนั่นเรียกหาแม่ แล้วแทนตัวเองว่ายู หึเป็นชื่อที่น่ารักดีนี่ 

ครืดดดด ครืดดดด 

เสียงมือถือดังขึ้น แต่ไม่ใช่ของผมของเด็กนั่น 

ผมหยิบขึ้นมาขมวดคิ้วมองเบอร์ที่ขึ้นหน้าจอ 

 

ผู้ชายสารเลว

 

มีคนเมมเบอร์คนอื่นแบบนี้ด้วยหรอ หึ สงสัยคงเป็นผัวเก่าเด็กนี่ ถ้ารับคงสนุกน่าดู 

ติ๊ด ผมกดรับสายก่อนจะยกขึ้นแนบหูรอฟังเสียงปลายสาย 

(ยู ยูอยู่ไหนลูก ทำไมไม่กลับบ้าน )

สัส ไม่ใช่ผัว นี่มันพ่อนี่หว่า มีคนเมมเบอร์พ่อตัวเองแบบนี้ด้วยรึ

"หึ "ผมหัวเราะกับตัวเอง ถึงกับเมมเบอร์พ่อว่าสารเลวเด็กคนนี้คงใช่ย่อยสินะ 

"สารเลวมันทำให้แม่ต้องตาย  อึกผมจะฆ่าพวกมัน ฮึกผมจะลากพวกมันลงนรก ฮึก "ผมนิ่งค้างไป มองยูที่นอนขดตัวสั่นละเมอเสียงเบาแต่ห้องเงียบๆแบบนี้ มันได้ยินชัดเจน ผมยกยิ้มกับตัวเอง 

"หึ ไม่ต้องห่วง ผมจะดูแลยูเอง"

ผมตอบกลับเสียงเรียบ

(แกเป็นใคร ยูอยู่ไหน ไอ้เด็กนั่นมันไปไหน)หึ เปบี่ยนสรรพนามเร็วดีนี่

"ผมเป็นคนที่จะพรากยูจากคุณและจะเป็นคนที่พรากทุกอย่างไปจากคุณ หึ"ติ๊ด 

ผมกดวางก่อนจะปิดเครื่อง หันมามองคนที่ละเมอร้องไห้อยู่เตียง 

"แม่ ฮึก แม่ครับ "

ผมเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เบาๆ เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกเกลียดน้ำตา

หมับ เด็กนั่นดันดึงผมเข้าไปกอด 

"กอดผมนะ อย่าปล่อยนะ ฮึก "

ผมมองเด็กน้อยที่ปรือตามองผม อ่า บ้าเอ๊ย

ผมลุกขึ้นคร่อมเด็กนั่น ก่อนจะมองใบหน้าสวยนั่นเต็มตา สวย สวยจริงๆ ถ้าโตเต็มที่คงสวยน่าดู หึ 

"ได้สิ จะกอดไม่ปล่อยต่อไห้นายจะหนีไปไหนชั้นก็จะลากนายกลับมาในอ้อมกอดชั้น"

ผมก้มลงจูบคนตรงหน้า การจูบตอบแบบงูๆปลาๆยิ่งทำให้ผมชอบใจ บรรดาคนที่เข้าหาผมมีแต่พวกตีหน้าซื่อว่าตัวเองบริสุทธิ์เพื่อโก่งค่าตัว แต่กับคนในอ้อมกอดนี้ไม่ใช่ การแสดงออกของยูทำให้นิสัยเสียๆของผมทำงาน 

ผมชอบแกล้งคนที่ชอบ และยูก็เป็นคนนั้น 

ผมรุนแรงจนยูร้องไห้หนัก เมื่อเผลอรุนแรงจนเลือดออก ผมลืมไปได้ไงว่าแมวน้อยของผมยังบริสุทธิ์ หลังจากนั้นผมก็อ่อนโยนมาก 

คืนนั้นผมแกล้งเข้าทั้งคืนจนสลบคาเตียง 

 

เช้าต่อมาผมตื่นเข้าห้องทำงานเพื่อเครียงานตามปกติ แต่ปรากฏว่าพอกลับมาที่เตียงแมวน้อยของผมหายไป ผมสั่งให้ลูกน้องสืบหาข้อมูลของคนตัวเล็ก ผลเป็นที่น่าพอใจ พ่อของเด็กคนนั้นเป็นลูกหนี้รายใหม่ของบริษัทผม ผมให้คนติดตามยูอยู่ห่างๆ หึ 

ยูรออีกไม่นานชั้นจะเอาทุกอย่างที่เคยเป็นของนายคืนมา ก่อนถึงเวลานั้นชั้นจะทำให้ คาซึกิ เคน เป็นทุกอย่างของนายเช่นกัน มากิโนะ ยูยะ 

และมันถึงเวลาที่นายต้องรับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองเคยทำไว้แล้ว 

นายทำให้ตกหลุมรัก และก็ถึงเวลาที่นายจะต้องตกหลุมที่ชั้นขุดไว้รอนายเหมือนกัน

แต่ดูเหมือนหลุมผมจะตื้นเกินไป แมวน้อยเลยตะกายขึ้นมาได้แถมยังตะบบจนผมเจ็บตัวอีก หึหึ อะไรที่ได้มาง่ายๆมันก็ไม่คุ้มสิ 

ความคิดเห็น