ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่20

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2564 22:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่20
แบบอักษร

ตอนเย็น 

"ยายจ๋าาา..." พอทำงานทุกอย่างเสร็จแล้ว ผมกับยายก็นั่งพักกันอยู่สวนด้านหลัง ผมเข้าไปกอดยายและเอาหน้าถูๆกับแขนยาย 

"กอดยายแบบนี้จะอ้อนอะไรอีกหืมม" ยายบีบจมูกผมเบาๆ 

"คือว่า...หนูมีเรื่องจะคุยกับ..เอ่อ.." 

"นายท่านหรอ" ยายพูดเหมือนรู้ทัน 

"หนูขอคุยกับนายท่านแป๊ปนึงได้มั้ย แล้วหนูจะกลับมานอนกับยายนะ" 

"แต่นายท่านคงจะไม่ปล่อยให้หนูกลับมานอนกับยายง่ายๆน่ะสิ...คืนนี้หนูก็อยู่กับนายท่านนั่นแหละ เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว"  

"ยาย...ยายไม่โกรธหรอ" ผมถามเสียงเศร้าจะร้องไห้ ยายก็ทำหน้าเศร้าๆเหมือนกัน 

"โกรธสิ โกรธมากด้วย...แต่ยายก็ทำใจไว้แล้ว ถ้านายท่านเปลี่ยนไปในทางที่ดี ยายก็พร้อมจะยอมรับเขา" 

"ฮึกก...ขอบคุณนะจ้ะยาย..หนูรักยายที่สุด" ผมกอดยายแน่น เพราะยายดูเหมือนจะอ่อนลงมากจากตอนแรกๆ 

....ประมาณ3ทุ่มผมก็แอบเดินเข้ามาในบ้านเพื่อจะขึ้นไปหาคุณลุค เพราะผมพูดไว้ว่าวันนี้จะนอนกับเขา ขืนไม่ทำตามคำพูดเขาต้องบังคับผมอีกแน่ๆ 

"จะขึ้นไปหาลุคหรอ" ผมกำลังก้าวขึ้นบันได คุณท่านก็ทักขึ้นซะก่อน 

"เอ่อ..ขอโทษครับ ผมรู้ว่าไม่สมควรขึ้นไป" ผมรีบกลับมายืนก้มหน้า เพราะผมยังไม่มีสถานะเป็นอย่างอื่นนอกจากคนใช้ 

"ชั้นไม่ได้ว่าอะไร แต่เห็นลุคออกไปข้างนอกกับเดวิด...ขึ้นไปรอที่ห้องสิ เดี๋ยวมันก็กลับมา" คุณท่านบอกและเดินไปห้องทำงานทันที 

....ผมขึ้นมารอคุณลุคที่ห้อง ผมอาบน้ำอะไรเรียบร้อยแล้ว แต่ก็ไม่ลืมหยิบหมอนกับผ้าห่มติดมือมาด้วย 

"ห้าววว...ง่วงจัง สงสัยวันนี้ทำงานเยอะไปหน่อย" ผมถือวิสาสะเดินมาที่โซฟาในห้องนอน และล้มตัวลงนอนทันทีเพราะหนังตาผมเริ่มปิดแล้ว 

22.15 น. 

"อื้อออ!!" ผมที่เผลอหลับไปก็ต้องสะดุ้งตื่นเมื่อรู้สึกถึงความเปียกชื้นที่ใบหู 

"หลับก่อนชั้นได้ยังไง เมียที่ดีคือรอผัวกลับมาบ้านก่อนไม่ใช่หรอ" เขาพูดเสียงแหบพร่าและยังคงใช้ลิ้นเลียวนอยู่ที่ใบหูของผม  

"อื้อออ..ปะ..ปล่อยผมก่อนครับ" ผมเสียววาบจนต้องดันหน้าอกเขาให้ออกห่างและลุกขึ้นนั่ง 

"ง่วงมากหรอ ทำไมไม่ไปนอนบนเตียงดีๆ นอนแบบนี้อย่ามาบ่นว่าปวดหลังให้ชั้นได้ยินล่ะ" เขาหยิบหมอนและผ้าห่มของผมไปวางไว้บนที่นอน ผมก็งงๆนิดหน่อย 

"ในเมื่อคุณกลับมาแล้ว และผมก็ง่วงมากๆ...ผมขอนอนต่อนะครับ ราตรีสวัสดิ์" ผมพูดเสียงงัวเงีย จากนั้นก็เดินไปนอนบนเตียงโดยไม่สนใจเขาอีก 

"ไออุ่น" เขาเรียกเสียงเบาและเดินเข้ามาใกล้ผม 

"อืมมม...มีอะไรครับ" ผมต้องเปิดเปลือกตาอีกครั้งทั้งๆที่มันหนักอึ้ง แล้วผมจะได้นอนมั้ยเนี่ย ฮึ่ยยย 

"อาบน้ำให้ชั้นหน่อยสิ" 

"อ๊ะะ!...คุณลุค ปล่อยผมลงนะ ผมจะนอนนนน" ผมดิ้นเมื่อจู่ๆเขาอุ้มผมพาเข้ามาในห้องน้ำ 

....เขาปล่อยผมลงและเขาก็ถอดเสื้อผ้าออกจนหมด และเขาก็เดินไปแช่ในอ่างอาบน้ำทันที  

"คนบ้า! ไม่อายบ้างรึไง แก้ผ้าเดินโทงเทงต่อหน้าคนอื่น" ผมคิดในใจ ตอนนี้ผมตื่นเต็มตาแล้วครับ นอนต่อไม่ลงแล้ว 

"หยิบสบู่ตรงนั้นมาถูให้ชั้นสิ" เขาสั่งอย่างเอาแต่ใจและนอนพิงขอบอ่างหน้าตาเฉย 

"ครับ...นายท่านลุค คามาล เรโนเวอร์!" ผมพูดชื่อเต็มเขาอย่างประชด แต่ผมก็เดินไปหยิบสบู่มาถูให้เขา...ก็ไม่ได้อยากทำหรอกนะ แต่มือมันไปเองนี่นา 

"อ่าาาห์...อืมมมม"  

"คุณลุค! แค่ถูสบู่คุณจะร้องครางทำไมครับ" ผมตีหน้าอกเขาไป1ที ผมถูสบู่ไล่มาตรงหน้าท้องที่มีซิกแพคเป็นลอนสวย เขาก็ร้องครางออกมาเฉยเลย 

"หึ...ชั้นชอบเวลาที่นายสัมผัสร่างกายของชั้น มันทำให้ชั้นอยาก...." เขาพูดและยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ผม แถมสายตาเขาก็มองโลมเลียผมจนต้องชักมือหนี แต่เขากลับดึงมือผมให้มาสัมผัสกับแก่นกายของเขา  

"จะรีบไปไหนล่ะ...นายยังไม่ได้ถูตรงนี้ให้ชั้นเลยนะ" 

"ถูเองเถอะ!..ผมจะไปนอนแล้ว" ผมพูดจบก็ลุกและเดินหนีมาเลย...ชิ ใครจะไปถูตรงนั้นให้เขากัน แค่ยอมถูสบู่ให้ก็ดีแค่ไหนแล้ว 

....และคืนนี้เราก็ไม่ได้คุยหรือทำอะไรกัน พอเขาอาบน้ำเสร็จก็แต่งตัวและมานอนกอดผม ผมนอนหันหลังให้เขาและรู้สึกว่าตรงนั้นของเขามันถูไถอยู่ที่ก้นผม แต่ผมก็พยายามข่มตาหลับ จากนั้นผมและเขาก็หลับไปในที่สุด 

...................................................................................................................................................................................................... 

....ผมกับเขาตื่นพร้อมกัน แต่ผมขอกลับมาอาบน้ำแต่งตัวที่บ้านพักเพื่อเตรียมตัวออกไปข้างนอกกับคุณลุค

"เอาลายนี้ออก แล้วสักลายนี้แทน"  

"รับทราบครับนายท่าน...เอ่อ ขออนุญาตนะครับ" พี่ช่างสักผู้ชายพูดเสียงเบาเป็นเชิงขอมือผมเพื่อจะลบลายออก แต่ทำไมต้องมองคุณลุคเหมือนกลัวขนาดนั้นด้วย 

....ตอนนี้เรามาถึงห้างๆหนึ่งที่ใหญ่และหรูมาก ผมก็พึ่งรู้ว่าเรโนเวอร์เป็นหุ้นส่วนใหญ่ของที่นี่ คุณลุคพาผมมาที่ร้านสักซึ่งตลอดทางที่เดินผ่านมีแต่คนมองเต็มไปหมด

....ก็คุณลุคกับผมเดินท่ามกลางบอดี้การ์ดอีกตั้ง7คนน่ะสิ ทุกคนดูเหมือนจะตื่นเต้นที่ได้เจอมาเฟียผู้ทรงอิทธิพล และก็มีอีกหลายคนที่มองผมด้วยสายตาแปลกๆเหมือนอยากรู้ว่าผมคือใคร

"ชั้นจะไปรอที่ร้านกาแฟชั้นบน เสร็จแล้วก็ตามไปละกัน...ส่วนนาย2คนดูแลไออุ่นให้ดี อย่าให้มีแม้แต่รอยเล็บ!" เขาบอกผมและหันไปสั่งพี่บอดี้การ์ดอีก2คนเสียงดัง และเขากับพี่เดวิดก็เดินออกไปโดยมีพี่บอดี้การ์ด4คนตามไปด้วย 

1ชั่วโมงผ่านไป 

"เสร็จแล้วครับ" 

"ขอบคุณนะครับ" 

....ตราสัญลักษณ์นายหญิงของตระกูลเอวาซได้ถูกลบออกไปแล้ว โดยมีตราสัญลักษณ์นายหญิงของตระกูลเรโนเวอร์เข้ามาแทน 

....มังกรดำสวยสง่า และมีมงกุฎประดับอยู่บนหัว มันสวยมากจริงๆ...นี่ผมเป็นนายหญิงของเขาอย่างเต็มตัวแล้วสินะ 

"เชิญครับนายหญิง" พี่บอดี้การ์ดพูดบอกเมื่อเห็นว่าทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมก็เดินออกมาเพื่อจะขึ้นไปหาเขาทันที

"นี่นาย...นายเป็นอะไรกับคุณลุคหรอ"

"ใช่ๆ ทำไมถึงมาด้วยกันล่ะ"

"ขอโทษครับ กรุณาถอยออกไปด้วย" พี่บอดี้การ์ดรีบกันพวกผู้หญิงออกไปให้ห่างจากตัวผม

....ผมที่พึ่งเดินออกมาจากร้านสัก จู่ๆก็มีพวกผู้หญิงเข้ามาถามผมด้วยความอยากรู้ พี่บอดี้การ์ดเห็นว่ากลัวจะเกิดอันตราย ก็เลยต้องกันออกไปก่อน เพราะคนที่อยู่ข้างเขาตอนนี้คือนายหญิงของเรโนเวอร์

"ผมขอตัวนะครับ" ผมรีบเดินหนีออกมาเพราะกลัวว่าคุณลุคจะรอนาน แต่ยังไม่ทันจะพ้นก็มีมือของใครบางคนมาจิกแขนผมไว้ก่อน

"ถามทำไมไม่ตอบ หยิ่งยโสมาจากไหนห้ะ!"

"มันต้องเป็นคู่นอนแน่ๆเลยแก ดูรูปร่างหน้าตาสิ เด็กแบบนี้ต้องใช่แน่ๆ!"

"มีอะไร!!"

"กรี๊ดดด คุณลุคมา!" เขาปล่อยมือผมและวิ่งเข้าไปหาคุณลุค...อ่าา แขนผมเลือดซิบ เล็บคมจริงๆ

"มีอะไรวะโจ" พี่เดวิดถามพี่บอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้างผม

"ผู้หญิงพวกนี้เข้ามาขวางนายหญิงครับ แถมยังพูดไม่ดีและจิกแขนนายหญิงด้วยครับ"

"ผมไม่ได้เป็นอะไรมาก เราไปกันเถอะครับ" ผมรีบบอกคุณลุค เพราะตอนนี้หน้าเขานิ่งมาก แต่สายตาแข็งกร้าวเหมือนจะฆ่าคนให้ตาย

"ใครจิกแขนเมียกู!" คุณลุคเข้ามาดูแขนผมที่มีเลือดซิบ และหันไปตวาดใส่ผู้หญิงพวกนั้น จนแต่ละคนตัวสั่นด้วยความกลัว

....เราตกเป็นเป้าสายตาอีกแล้วครับ คนทั้งห้างหันมามองที่พวกเรา เพราะแค่มีมาเฟียมาที่นี่ก็เป็นที่ฮือฮามากแล้ว

"ใคร!!"

"อ่ะ..เอ่อ...ชะ..ชั้นเองค่ะ"

"มีปัญหาอะไรกับเมียกูห้ะ! นี่คือนายหญิงของตระกูลเรโนเวอร์...รู้มั้ยว่าใครทำร้ายเมียกูมันจะเป็นยังไง!"

"คุณลุคครับ ผมไม่ได้เป็นอะไร...ผมอยากกลับบ้านแล้วครับ" ผมรีบเข้าไปกอดแขนเขาไว้ เพราะดูเหมือนเขาจะโกรธมาก พวกผู้หญิงก็กลัวจนร้องไห้กันใหญ่แล้ว ผมไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาไปมากกว่านี้

"ไปเตรียมรถ!" เขายอมแต่โดยดี และจับมือผมให้เดินออกมาเลย

....นึกว่าจะเกิดการฆ่ากันซะแล้ว เพราะผมเห็นพี่บอดี้การ์ดเตรียมจะหยิบปืนที่พกออกมาด้วย

"กูสั่งให้พวกมึงดูแลไออุ่น แล้วไออุ่นโดนจิกแขนจนเลือดซิบได้ยังไง!"

....เมื่อขึ้นรถ คุณลุคก็ตะคอกใส่พี่คนชื่อโจทันที

"เป็นความผิดผมเองครับ!" พี่โจยอมรับผิด ซึ่งพี่เขาไม่ได้ผิดเลยนะ

"ไม่มีใครผิดทั้งนั้นครับ...คุณอย่าโทษพี่เขาเลย" ผมหันไปบอกเขาเป็นเชิงขอร้อง ไม่งั้นเขาต้องสั่งลงโทษพี่โจแน่ๆ

"เจ็บมากมั้ย กลับไปชั้นจะทายาให้" เขาเสียงอ่อนลงและลูบวนอยู่ที่แขนของผมที่มีรอยเล็บอยู่

....จะเป็นการคิดเข้าข้างตัวเองมั้ยว่าเขากำลังเป็นห่วงผม เขายอมทำตามที่ผมบอก..

"แล้วคุณลงมาทำไมครับ ไหนบอกว่าจะรออยู่ร้านกาแฟ"

"ก็ชั้นเห็นว่ามันนานแล้วก็เลยจะลงมาดู...เป็นไงบ้าง ตราสัญลักษณ์นายหญิง" เขาพูดและเลื่อนมือมาลูบที่รอยสักตรงข้อมือของผม การกระทำของเขาดูอ่อนลงมากเลยล่ะ

"ผมชอบมากครับ...และผมก็ชอบคุณในตอนนี้ด้วย" ผมตอบและส่งยิ้มให้เขา

"หืมม ชอบชั้นงั้นหรอ" เขาเขยิบหน้าเข้ามาใกล้

"คุณดูอ่อนลงมากไม่เหมือนเมื่อก่อน...ตอนนี้คุณเป็นห่วงผม สนใจผม ห่วงความรู้สึกของผม" ผมพูดอย่างไม่อายปาก ความกล้าจะที่พูดมันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร จริงมั้ย

"นายกำลังทำให้ชั้นคลั่งนายมากขึ้นนะ" เขาบีบมือผมเบาๆ

"คลั่งรักผมล่ะสิ" ผมยิ้มกว้างให้เขา โดยที่ไม่รู้เลยว่าพี่เดวิดและพี่บอดี้การ์ดคนอื่นๆกำลังนั่งยิ้มในท่าทีของผมกับคุณลุคด้วยเช่นกัน

"คงงั้นมั้ง" เขาพูดจบก็ประทับรอยจูบแสนหวานลงมาที่ริมฝีปากของผม เราจูบกันเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ รู้แต่ว่ามันเป็นจูบที่ดีที่สุดสำหรับผม

....ไม่รุนแรง ไม่โหดร้ายเหมือนเมื่อก่อน แต่กลับกลายเป็นความอ่อนโยนแทน เขาจะรู้ตัวบ้างมั้ยว่าเขาก็ทำให้ผมคลั่งเขามากขึ้นเช่นกัน

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**เป็นยังไงกันบ้างค้าา เม้นติชมได้เลยน้าา

**คุณลุคเริ่มอ่อนลงแล้ว หนูไออุ่นของเราก็ดูเหมือนจะกล้าพูดกล้าทำมากขึ้น

**ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ รักทุกคนเลยย ♥

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว