อ่านให้สนุกนะคะ ไรท์จะแต่งให้ดีที่สุดเลยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ ^^😄👏🏻 สามารถอ่านนิยายที่โอจิแต่งได้แค่ คลิก "โอจิ"

โดนยา...100%ภาคแรก

ชื่อตอน : โดนยา...100%ภาคแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.7k

ความคิดเห็น : 78

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ค. 2559 22:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โดนยา...100%ภาคแรก
แบบอักษร

โดนยา....

 

 

 

 

    

 

           หลังจากที่เกิดเหตุการณ์นั้นมาร่างสูงก็ไม่ได้ไปบ้านใหญ่อีกเลย จนกระทั่งวันนี้...

 

 

 

 

"น๊าย นายๆ นาย"  นายสังข์หนึ่งในคนงานที่วิ่งหน้าหืดตาหอบมาหาร่างสูงที่กำลังจะเดินเข้าบ้านริมบึงอยู่รอมร่อ 

 

 

 

 

"ว่าไง" ร่างสูงหันไปถาม

 

 

 

 

"นี่ครับนาย นายหัวฝากมา"  นายสังข์ยื่นซองบางอย่างให้ร่างสูงก่อนตนจะขอตัวกลับไป ส่วนร่างสูงรับซองนั่นมาก็มองดูนิดหน่อยก่อนจะเดินเปิดประตูเข้าบ้านไป

 

 

 

 

 

"มีน มีนๆ มะ...อื้มม" 

 

 

 

 

 

จุ๊บ~

 

 

 

 

"เหนื่อยไหมฮะ?"  ร่างบางที่ยืนรออยู่แล้วก็ทำการต้อนรับสามีโดยการ ใช้แขนเรียวคล้องคอหนาทันทีที่ร่างสูงเปิดประตูเข้ามา ปากอิ่มสวยประกบจูบไปพอเป็นพิธี แล้วเอ่ยถามอย่างน่ารักๆพร้อมเอียงคอหน่อยๆ ไอ้การกระทำทั้งหมดทั้งมวลเนี่ย มันทำให้ร่างสูงแทบอยากจะปล่อยการ์ดในมือทิ้งและลากเมียเข้าห้องซะเดี่ยวนี้!!!

 

 

 

 

 

 

 

 10%..................................................................

 

 "ไม่เหนื่อยครับ" ร่างสูงตอบกลับไปด้วยท่าทางนิ่งๆในสายตาคนตัวเล็ก...แต่!!!ในใจของคนตัวใหญ่กลับร้อนรุ่มเหมือนโดนสุมไฟเผาก็มิปาน ยิ่งเจออะไรน่ารักๆมายุ๊กๆยิ๊กๆไกล้ๆตัวแล้วยิ่งไปกันใหญ่ ร่างสูงได้แต่บอกตัวเองให้ใจเย็นๆอย่าพึ่งวู่วามเพราะช่วงนี้น้องเจอศึกหนักเหลือเกิน...

 

 

 

 

"เอ่อ..คือ..มองหน้ามีนทำไมอะ?" ร่างบางเอ่ยถามพร้อมกับทำตาโตๆเหมือนอยากรู้อยากเห็นจิงๆ มือใหญ่วางลงบนหัวทุยแล้วยีจนผมนุ่มฟูฟ่อง

 

 

 

 

"ป่าวครับคนดี...ปะไปนั่งเถอะพี่คิดถึงเรามากนะรู้ไหมหืม..." ร่างสูงพูดพร้อมกับจูงคนตัวเล็กตามมาติดๆ ก่อนจะพาร่างเล็กมานั่งตรงโซฟาแล้วหยิบซองที่นายสังข์เอามาให้เปิดขึ้น ข้างในเป็นการ์ดสีชมพูกลิ่นหอมอ่อนๆ บนการ์ดพิมชื่อของคู่บ่าวสาวที่จะสมรสกันในวันนี้...ใช่การ์ดแต่งงานที่ร่างสูงก็โดนเชิญไปเช่นกัน

 

 

 

 

 

"อยากไปไหมหืม?"  มือใหญ่วางการ์ดกับซองไว้แล้วพลิกตัวมาหาคนตัวเล็กที่นั่งข้างๆทำตาปริบๆอยู่ ตาคมจ้องมองหน้าหวานที่ตนหลงแล้วหลงอีกไม่ว่าจะ คิ้วเรียงสวย ตาลูกโตๆสีดำขลับ จมูกสวยรั้น หรือปากสีแดงสดยั่วๆนี่ที่ตนชอบกัดมันเป็นประจำ 

 

 

 

 

 

"อะ..เอ่อ มิวยังไงก็ได้ฮะ" หน้าหวานเฉหลับก่อนจะตอบออกไปใบหน้าร้อนวูบวาบขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ? ร่างสูงเคลื่อนใบหน้าหล่อเข้ามาหน้าคนตัวเล็กช้าๆ...

 

 

 

 

 

 

 

พรึบ!

 

 

 

 

"ป ไป! อาบน้ำก่อนนะฮะ" เสียงหวานเอ่ยสั่นๆหน้าหวานนี่แดงลามไปถึงหูขาว ขาเรียวรีบเดินออกไปจากตรงนั้นโดยไม่หันกลับไปมองร่างสูงอีกเลย ส่วนคนที่แกล้งร่างบางก็ได้แต่ส่ายหัวยิ้มขำกับท่าทางน่ารักๆนั้นเสียไม่ได้ ร่างบางใช้เวลาอาบน้ำไม่นานก็อาบเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ส่วนอีกคนก็เดินไปอาบน้ำตามร่างบางติดๆเช่นกัน ทั้งคู่ใช้เวลาไม่นานก็ออกมาจากบ้านพัก เย็นนี้ทั้งสองแต่งตัวดูดีมากเป็นทางการพอสมควร ยิ่งร่างสูงยิ่งดูมีภูมิฐานเป็นอย่างมาก...ร่างบางคิด ตากลมที่มองร่างสูงอยู่ก่อนแล้วอดชมในใจไม่ได้ว่าคนๆนี้ดูดีไปเสียทุกอย่าง

 

 

 

 

 

"วันนี้พี่หล่อมาก..." คนตัวเล็กพูดออกมาอย่างเพ้อๆราวกับคนไม่มีสติ ใบหน้าคมหันมามองคนตัวเล็กที่มองตนอยู่ก่อนหน้าแล้วมุมปากก็กะตุกยิ้มนิดๆกับท่าทางน่ารักๆของร่างบาง มือหนาเอื้อมไปจับมือเรียวก่อนจะพากันขึ้นรถไป ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงงาน ภายในงานนั้นมีแขกมากหน้าหลายตาและงานนี้ค่อนข้างใหญ่พอสมควรเพราะครอบครัวทั้งสองเป็นครอบครัวที่มีหน้ามีตาในสังคมมากและพ่อของเจ้าสาวก็เป็นเพื่อนกับพ่อของร่างบางอีกด้วย ทั้งสองเดินเข้ามาในงานพร้อมๆกัน สาวๆและหนุ่มๆในงานต่างก็มองมาที่ร่างสูงแทบจะทุกคนเลยก็ว่าได้ เพราะหน้าตาที่หล่อมากราวกับนายแบบ ออร่านี่ฟุ้งไปหมด บางคนถึงกะยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูป ร่างสูงกลับไม่ได้สนใจรอบข้างเลยสักนิดเดียวแต่กลับคว้าเอามือของร่างบางที่เดินหน้าหมุ่ยมาด้วย ตอนแรกก็ยังดีๆแต่พอเดินเข้ามาในงานคนตัวเล็กกลับหน้าบอกบุญไม่รับซะงั้น ถึงจะไม่รู้สาเหตุแต่ถึงยังไงเค้าดฝก็ไม่ชอบให้รนรักรู้สึกไม่ดี 

 

 

 

 

 

"เป็นอะไรครับ?" เมื่อเข้ามาข้างในร่างสูงก็พาคนตัวเล็กมาหยุดที่มุมๆหนึ่งที่ไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านเท่าไหร่ ร่างสูงก็เปิดปากถามคนข้างๆทันที

 

 

 

 

"ป่าวฮะ มีนก็แค่..." ร่างบางหยุดไว้แค่นั้นเพราะถ้าบอกว่าตนหงุดหงิดที่สาวๆในงานต่างสนใจในร่างสูงเลยทำให้ตนไม่ชอบเลยหงุดหงิดอยู่แบบนี้ ถ้าบอกไปร่างสูงจะหาว่าตนงี่เง้าไหม... ร่างบางก็ได้แต่กัดปากแน่นตากลมเฉมองไปทางอื่นไม่กล้าสบตากับร่างสูงเลยด้วยซ้ำ แต่เหมือนอีกคนจะไม่ละความพยายามที่จะรู้มือแกร่งจับหน้าหวานหันมาสบตากับตนตรงๆก่อนจะถามอีกครั้งว่าเป็นอะไร

 

 

 

 

 

"ถ้าพี่ทำอะไรผิดพี่ขอโทษ บอกพี่ได้ไหมคนดีว่าเราเป็นอะไรพี่ไม่สบายใจที่เราเป็นแบบนี้" ถึงจะไม่รู้ว่าร่างบางเป็นอะไรแต่ถ้าคนรักเป็นแบบนี้เค้าก็ไม่สบายใจ 

 

 

 

 

"พี่ไม่ผิดนะ! ผะ ผมแค่...หึง.." ประโยคแรกร่างบางพูดเสียงดังมากแต่พอคำถัดมากลับแทบไม่ได้ยินแถมแก้มขาวยังแดงขึ้นอีกด้วย... แต่ไม่ใช่ร่างสูงจะไม่ได้ยินว่าร่างบางพูดอะไรแค่ทำเป็นไม่ได้ยินเสียมากกว่า หึงเค้างั้นหรอ... หึน่ารักจิงๆ

 

 

 

"ว่าไงนะ? พี่ไม่ค่อยได้ยินพูดอีกทีซิ๊?" ร่างสูงถามขึ้นอีกตาก็จ้องคนตัวเล็กเขม็ง ส่วนร่างบางก็ส่ายหน้าหน้าหวานไปมาไม่พูดอย่างเดียว พอดีกับคู่บ่าวสาวที่เดินมาทางนี้พอดิบพอดี

 

 

 

 

 

"สวัสดีครับคุณราเชน สวัสดีครับคุณมีน"เจ้าบ่าวของงานเอ่ย 

 

 

 

"สวัสดีค่ะคุณราเชน...ดีนะมีน ดีใจจังที่มา" หญิงสาวพูดขึ้นยิ้มๆเพราะแต่ก่อนเคยเล่นด้วยกันออกบ่อย แต่พอโตขึ้นก็ต่างคนต่างแยกย้ายไปเรียนถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ทำให้ความสัมพันธ์ฉันท์เพื่อนลดลงไปเลย

 

 

"ครับ..ยินดีด้วยนะครับ" ร่างสูงตอบพร้อมกับยิ้มบางๆไปให้ ส่วนคนตัวเล็กก็คุยเจื้อยแจ้วกับเจ้าสาวอย่างออกรส ราวกับไม่ได้เจอกันมานาน (ก็ไม่ได้เจอมานานไง!: มีน) 

 

 

 

 

"ปะๆ ไปนั้งโต๊ะก่อนนะอย่าพึ่งกลับล่ะอยู่ด้วยกันนานๆหน่อยคิดถึง~ เอ่อคุณราเชนด้วยนะคะเชิญค่ะ" หลังจากที่คุยกันพอหอมปากหอมคอ ว่าที่เจ้าสาวก็เชิญทั้งสองไปนั่งที่โต๊ะวีไอพีกลางๆงาน ทั้งคู่มองหน้ากันนิดๆ จนร่างสูงพยักหน้าให้ร่างบางจึงเดินไปอย่างว่าง่าย บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความคลาสสิคอละความหวาน ตรงเวทีมีภาพพรีเวดดิ้งของคู่บ่าวสาวให้ชมคนในงานต่างยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับภาพสวยๆเหล่านั้น เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวก็เดินไปถ่ายรูปทั่วงานบางทีก็ชวนร่างบางไปด้วย ร่างสูงก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะนานๆทีจะเจอเพื่อนเก่าสมัยเรียน และพอเห็นรอยยิ้มของคนตัวเล็กมันก็อดที่จะทำให้เค้ายิ้มตามได้ไม่ยาก มือหนาจิบเหล้าไปพลางๆตาก็มองไปที่คนรักเป็นพักๆอย่างอารมณ์ดี จนกระทั่ง...

 

 

 

 

 

"แหม่ ไม่คิดว่าจะชวนมินมาด้วยกันหรอคะเสียใจจัง" หน้าคมหันไปมองตามเสียงก็เจอเข้ากับพี่สาวของร่างบางที่แต่งตัวมาจัดได้ว่าสวย ใช่เธอสวยแต่แล้วไงละจะสวยแค่ไหนเค้าก็ไม่ชอบอยู่ดีเพราะมีหลายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้รู้ได้เลยว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น และร่างบางก็เหมือนจะไม่ค่อยชอบเธอด้วยร่างสูงเลยทำเป็นไม่สนใจเธอกลับจ้องไปที่คนตัวเล็กที่ยิ้มให้กล้องกับเพื่อนๆของเค้ามากกว่า 

 

 

 

 

 

"นี่! มินพูดกับคุณอยู่นะคะ!" เธอว่าอย่างไม่สบอารมณ์เพราะชายหนุ่มเอาแต่จับจ้องไปที่น้องชายต่างสายเลือดอยู่นั่นแหละ เห็นแล้วขัดหูขัดตาชะมัด!! 

 

 

 

 

"เฮ้อ ว่าไงครับ" เมื่อมีคนเริ่มมองร่างสูงถึงยอมตอบกลับไปเพราะเป็นคนที่ไม่ชอบเป็นจุดเด่นโดยไม่จำเป็น ยิ่งเป็นหญิงสาวแล้วยิ่งไม่ค่อยชอบใจ แต่เพราะเห็นว่าเป็นพี่สาวของคนรักร่างสูงถึงไม่ค่อยแสดงอาการออกมาเท่าไหร่ ส่วนหญิงสาวที่เห็นว่าชายหนุ่มพูดด้วยแล้วก็ยกยิ้มพอใจ ก่อนจะนั่งลงข้างๆร่างสูงที่ว่างและมีที่เดียวเพราะที่อื่นๆก็มีคนนั่งบ้างแต่ส่วนมากโต๊ะนี้จะเป็นโต๊ะของเพื่อนเจ้าสาวเลยทำให้มีแต่วัยรุ่นเลยทำให้มีแค่ร่างสูงที่นั่งอยู่คนเดียว 

 

 

 

 

"คุณไม่คิดจะชวนฉันคุยหน่อยหรอคะคนบ้านเดียวกันแท้ๆ" หญิงสาวมองหน้าหล่อคมนั่นอย่างหลงไหลแบบปิดไม่มิดเธอแสร้งถามด้วยหน้าเศร้าๆแต่ตากลับยิ่มเยาะอยู่ตลอดเวลา ร่างสูงมองนิ่งๆแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากและก็ไม่ได้ชวนคุยตามที่หญิงสาวขอด้วย ถึงมันจะทำให้เธอขัดใจอยู่บ้างแต่วันนี้เธอจะไม่มาเล่นๆแล้วในใจก็คิดถึงแผนการณ์ที่เธอคิดมาตลอดหลายวันว่าจะจับคนตรงหน้าเป็นของตัวเองยังไงดี และวันนี้มันก็มาถึงเสียที

 

 

 

 

 

"ประทานโทษนะครับขออนุญาติเสริฟนะครับ" บริกรชายถือแก้วเหล้ามาก่อนจะวางลงข้างๆมือของร่างสูง แล้วก็เดินจากไป 

 

 

 

"ดื่มสิคะฉันอุตสาห์ให้เด็กเสริฟมาให้เห็นคุณนั่งจิบมานานและไกล้จะหมดแล้วคงไม่ว่าอะไรกันนะคะ" ใบหน้าคมหันไปมองหญิงสาวหน่อยๆ ที่ตอนนี้ยกยิ้มอย่างอารมณ์ดีแปลกๆ แต่ร่างสูงก็ไม่ได้คิดอะไรมาก มือหนาจับขาแก้วขึ้นมาก่อนจะเขย่ามันไปมาช้าๆราวกับไม่เร่งรีบ ส่วนหญิงสาวก็นั่งลุ้นจนตัวโก่ง ในที่สุดมือหนาก็ยกขึ้นจิบอย่างช้าๆและจนหมดแก้วในเวลาไม่นาน มันทำให้เธอดีใจเป็นอย่างมาก ต่อจากนี้ก็เพียงแค่รอเวลาเท่านั้น 

 

 

 

 

"พรึบ!"  

 

 

 

 

"อุ้ย~ ตายจริงคุณราเชน เอ่อ ขอโทษนะคะพอดีคุณราเชนคงเมามากฉันขอพาเค้าไปห้องพักได้ไหมคะคุณราเชนคงขับรถไม่ไหว" หญิงสาวหันไปพูดกับแม่ของเจ้าสาวที่ยืนมองมาอย่างตกใจที่เห็นผู้จัดการไร่เมาขนาดนั้นแต่คงเพราะไม่มีใครสังเกตุเธอจึงให้กุญแจห้องพักลำลองให้กับหญิงสาวและให้เด็กเสริฟแถวนั้นช่วยพยุงชายหนุ่มไปด้วย พอถึงห้องหญิงสาวก็ไล่เด็กเสริฟคนนั้นออกไปเสร็จแล้วก็ล๊อคห้อง ก่อนจะยืนมองชายหนุ่มที่เธอลงทุนทำทุกอย่างเพื่อให้ได้มา เธอทั้งยั่วทั้งอ่อย แต่ก็ยังเฉยอยู่ได้มันยิ่งท้าทายเป็นอย่างมาก

 

 

 

 

"อีกสักพักเราก็จะสนุกกันแล้วนะคะที่รัก..จุ๊ฟ" เธอพูดอย่างอารมณ์ดีมือก็ถอดเนคไทและปลอดกระดุมออกอย่างไม่รีบนัก ไม่นานหญิงสาวก็ได้เจอกับเนื้อหนังชายชาตรีหน้าอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเรียงสวยที่ไม่มีชายใดเหมือนคนที่นอนอยู่นี่เลยจริงๆไม่มีเลย ปากสวยได้รูปพรมจูบไปทั่วหน้าหล่อที่กำลังหลับแต่ไม่นานก็คงจะตื่นและคงจะขย่ำเธอจนจมเตียงเป็นแน่...หึ! แค่คิดก็มันแล้ว แต่ก่อนที่มือขาวจะถอดเข็มขัดเสียงปนะตูห้องก็ดังขึ้นก่อน

 

 

 

 

 

 

"ก้อกๆ ก้อกๆ" 

 

 

 

 

 

 

        เธอไม่ได้สนใจตั้งหน้าตั้งตาจะถอดอย่างเดียว แต่เสียงเคาะกลับดังขึ้นเรื่อยๆจนหญิงสาวทนไม่ไหวเลยลุกเดินไปเปิดดูอย่างหัวเสียที่โดนขัดจังหวะซะได้!!

 

 

 

 

"อะไรกะ..อ๊ะ!! อื้ออออ" พอเปิดประตูออกไปกลับเจอผ้าเช็ดหน้าโป๊ะเข้าให้ไม่นานสติของหญิงสาวก็ดับวูบลงโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนทำ

 

 

 

 

 

"ลากมันออกไป"  เสียงหนึ่งสั่งขึ้นเรียบๆ

 

 

 

 

"ครับ!" แล้วชายหนุ่มสองคนก็ลากหญิงสาวที่ไร้สติออกจากห้องไป...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

100%.............................………………………

 

 

 

 

 

"หึๆ... อลหม่านไปอี๊ก ลุ้นจนตัวโก่งเลยละสิ55555 ลุ้นเหมือนกัน<ยังไม้ตรวจคำปิดนะก๊าก๊ะ>

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว