ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่19

คำค้น : มาเฟีย,โหด,ล่าหัวใจ,nc,18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ค. 2564 08:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่19
แบบอักษร

ตอนนี้มี NC นิดหน่อยนะค้าา 

....ตั้งแต่เช้ามาผมก็ทำงานบ้านเหมือนเดิมครับ เมื่อคืนได้นอนพักเต็มอิ่มก็หายเหนื่อยแล้ว เรื่องร้ายๆที่เจอผมก็ยังไม่ลืมหรอกครับ แต่ผมก็พยายามจะทำอย่างอื่นเพื่อไม่ให้คิดถึงมันอีก จนล่วงเลยมาถึงช่วงบ่ายผมก็เห็นคุณลุคและพี่เดวิดเดินออกมาจากบ้านเหมือนจะออกไปข้างนอกกัน 

....เมื่อคืนยายก็ถามผมถึงเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่ไปอเมริกา ผมก็บอกหมดทุกอย่างทั้งเรื่องที่คุณลุคบุกมาฆ่าคุณปีเตอร์ด้วย ยายร้องไห้ออกมาเพราะสงสารผม แต่ยายก็เข้าใจเรื่องทุกอย่างดีแล้ว 

"ไปขึ้นรถ" 

"ขึ้นทำไมครับ จะให้ผมไปไหนอีก ผมต้องทำงานต่อนะครับ" ผมมาช่วยลุงชัยรดน้ำต้นไม้หน้าบ้าน แต่คุณลุคก็เดินมาหาผมและทำท่าจะดึงแขนผมไปด้วย 

"ไปคลับกับชั้น อย่าดื้อ!" เขาดึงแขนผมให้เดินตามมาและผลักเข้าไปในรถ และเขาก็ตามเข้ามานั่ง 

"ผมจะฟ้องคุณหญิงว่าคุณบังคับผมทั้งๆที่ผมทำงานอยู่!" ผมพูดเมื่อรถแล่นออกมาจากบ้านแล้ว 

"หึ ฟ้องเลยสิ...นายพูด1คำ ชั้นจะเอานาย10วัน" เขาทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่ผม แต่ผมรู้ว่าเขาทำจริงแน่ๆ 

"คุณนี่มัน..." ผมเถียงไม่ได้ ก็เลยทำได้แค่นั่งเงียบ 

@เรโนเวอร์คลับ 

....เมื่อมาถึงเขาก็พาผมเดินลงมาชั้นล่างของคลับ ซึ่งผมไม่ได้มานานมากตั้งแต่มาทำงานที่นี่ และผมก็พึ่งรู้ว่ามีชั้นล่างด้วยซึ่งมันเป็นชั้นใต้ดินที่ดู...น่ากลัวมาก 

"ตามมา" เขาพูดสั่งเมื่อมาถึงหน้าห้องๆหนึ่ง  

"ผะ..ผมกลัว" ผมเริ่มตัวสั่นแล้วครับ ก็มันน่ากลัวจริงๆนี่ ทั้งมืดทั้งดูวังเวง  

"ไม่มีอะไรหรอกน่า" เขาพูดและดึงแขนผมให้เข้ามาในห้อง ห้องกว้างที่มีเครื่องมือทรมานทุกอย่าง ความกลัวเริ่มกัดกินผมมากขึ้นจนขาผมสั่น และผมก็หันไปเห็นใครคนหนึ่งนอนอยู่กลางห้อง นั่นมัน... 

"คะ..คุณวินนี่!" ผมร้องเสียงดังเมื่อเห็นว่าใครนอนอยู่ สภาพเขามันดูไม่ต่างอะไรกับการโดนรุมโทรมอย่างโหดร้ายป่าเถื่อนเลยนะ  

....แล้วเขาพาผมมาที่นี่ทำไม พาผมมาทรมานเหมือนคุณวินนี่งั้นหรอ! 

"มันเป็นยังไงบ้าง" คุณลุคถามพี่บอดี้การ์ดที่อยู่ในห้องประมาณ5-6คน จากนั้นเขาก็พาผมเดินมานั่งที่โซฟาตรงข้าม  

"ยังไม่ตายครับ" 

"นี่มันอะไรกันครับ ทำไมเขาถึงเป็นแบบนั้น!" ผมถามอย่างตกใจมากเมื่อพี่บอดี้การ์ดคนหนึ่งเข้าไปพยุงเขาในลุกขึ้นนั่ง 

"นี่คือการลงโทษของคนที่ทำให้นายต้องหนีไปอยู่กับไอ้ปีเตอร์"  

"คุณวินนี่เกี่ยวอะไรด้วยครับ วันนั้นลูกน้องของคุณปีเตอร์เป็นคนลักพาตัวผมไปเอง" ผมงงไปหมดแล้ว คุณวินนี่เป็นคู่นอนคนโปรดของเขาไม่ใช่หรอ แล้วคุณวินนี่จะทำแบบนั้นทำไม 

"นายรู้แค่ว่ามันเป็นคนส่งนายไปให้ไอ้ปีเตอร์ก็พอ คนหักหลังชั้นและทำเรื่องแบบนี้ มันต้องโดนลงโทษอย่างสาสม" เขาพูดเสียงนิ่งจนผมขนลุก 

"แต่เขาไม่ไหวแล้วนะครับ...ผมขอได้มั้ย ปล่อยเขาไปเถอะ" ผมขอร้องเขา เพราะถ้าปล่อยนานกว่านี้เขาต้องตายแน่ๆ สภาพเขามันไม่ไหวแล้วจริงๆ 

"ปล่อยตัวมัน" เขาหันไปสั่งพี่บอดี้การ์ด จากนั้นคุณวินนี่ก็เป็นอิสระ เพราะเขาถูกมัดมือมัดเท้าไว้ เหมือนตอนที่ผมโดนลักพาตัวไปไม่มีผิด 

"ฮึกก...ฮืออออ" เขาร้องไห้ออกมาจนผมอดที่จะสงสารไม่ได้  

"พาเขาไปรักษาครับ" ผมหันไปบอกพี่เดวิด...ผมไม่รู้ว่าตัวเองมีอภิสิทธิ์อะไรในการจะออกคำสั่ง แต่ผมขอเข้าข้างตัวเองแล้วกันว่าคุณลุคให้ผมเป็นนายหญิงแล้ว เพราะเขาเคยพูดไว้ 

"รับทราบครับ" พี่เดวิดหันไปมองคุณลุค และเมื่อเห็นว่าเขาอนุญาตแล้วก็พาคุณวินนี่ออกไปเลย  

"ออกไปกันเถอะ" เขาจับมือผมให้ลุกตามเขามา 

....ตลอดทางกลับบ้านผมนั่งคิดตลอดว่าถ้าวันนึงผมเผลอทำอะไรให้เขาไม่พอใจหรือโกรธ เขาจะทำกับผมเหมือนที่ทำกับคุณวินนี่มั้ย ถึงแม้ผมจะเคยโดนมาแล้วก็เถอะ แต่คุณวินนี่คงโดนหนักกว่าผมแน่ ซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่าใครเป็นคนทำ...ก็พวกพี่บอดี้การ์ดที่อยู่ในห้องนั่นแหละ โดยมีคุณลุคเป็นคนสั่ง 

...................................................................................................................................................................................................... 

"ไปไหนกันมาจ้ะ" เมื่อเดินเข้าบ้านคุณหญิงก็ถามผม ซึ่งผมจำได้ดีว่าคุณลุคจะทำอะไรถ้าผมฟ้องคุณหญิง 

"ไปไหนมาก็บอกแม่ชั้นสิ" คุณลุคพูดและยิ้มมุมปากเหมือนจะให้ผมพูดว่าผมโดนบังคับ 

"พอดีว่าผมคิดถึงพี่ที่เคยทำงานด้วยที่คลับน่ะครับ ผมก็เลยขอติดรถนายท่านไปด้วย" ผมพูดกับคุณหญิงและหันไปมองค้อนเขาเล็กๆ 

"ถ้างั้นผมขอยืมตัวไออุ่นไปทำความสะอาดที่ห้องก่อนนะครับ ห้องผมมันรกมาก" เขาพูดจบก็ดึงแขนผมมาเลย  

"อ๊ะะ...อื้อออ!" 

....เมื่อมาถึงห้องเขา เขาก็ผลักผมติดผนังและตามมาประกบจูบผมอย่างรุนแรง เขาบดจูบและขบเม้มริมฝีปากผมจนผมเจ็บ 

"อื้อออ...แฮ่ก..แฮ่ก.." ผมทุบอกเขาจนเขาถอนจูบออกไป ปากผมต้องบวมแน่ๆ 

"ชั้นไม่ไหวแล้ว..." เขาพูดเสียงแหบพร่าและปลดเข็มขัดออกจากกางเกงเขา 

"ผะ..ผมจะไปทำงาน" ผมกำลังจะเดินหนี แต่ก็ถูกเขาดึงกลับมาจนติดผนังอีกครั้ง ช่วงล่างเขาเปลือยเปล่าหมดแล้ว 

"ช่วยชั้นหน่อยไออุ่น" เขาพูดเหมือนต้องการมากจนเหงื่อเริ่มออก 

"ชะ..ช่วยอะไรครับ" 

"อมให้ชั้นหน่อย..เร็ว" เขาพูดและชักแก่นกายขนาดใหญ่ของตัวเองไปด้วย ผมก้มลงมองแก่นกายเขาจนเห็นว่ามันแข็งตัวเต็มที่แล้ว...ต่อให้ผมมีอะไรกับเขามาหลายครั้ง แต่ผมก็ไม่เคยชินเลยจริงๆ 

"ผมไม่อะ..อื้ออออ!!" ผมพูดไม่จบเขาก็ดึงให้ผมนั่งลงและยัดแก่นกายเข้ามาในปากผมเลย  

"ซี๊ดดด..อ่าาาห์!!"  

"อ่อกๆๆๆ" แก่นกายที่ใหญ่และคับแน่นอยู่ในปากของผม เขากระแทกเอวเข้ามารัวๆจนแก่นกายเข้ามาจนสุด และเขาก็กดหัวผมตามแรงกระแทกของเขา มันลึกมากแถมแก่นกายเขาก็ใหญ่มากจนปากผมจะฉีก 

"ซี๊ดดดด!...ปากนายมันอุ่นมาก...อ่าาห์...ชั้นชอบ.."  

"อ่อกๆๆๆ...อื้ออออ!!" เมื่อใกล้เสร็จเขาก็กระแทกแก่นกายเข้ามาและกดหัวผมไว้แน่น เมื่อฉีดน้ำรักของเขาพุ่งเข้ามาในปากของผม ผมก็กลืนมันลงไปอย่างเคย เขาแช่มันไว้ในปากของผมจนผมกลืนหมด 

"อ่าาาาห์...เลียให้ด้วยสิเมีย" ผมเลียส่วนหัวให้เขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ ผมก็ไม่ได้มีความชำนาญเรื่องนี้ก็เลยเงอะงะหน่อย แต่เขาก็ดูเหมือนจะชอบความเงอะงะของผม...หรือผมคิดไปเองก็ไม่รู้ 

....เมื่อเขาพอใจก็ถอนแก่นกายออกไป ผมรู้สึกได้เลยว่าตัวเองหน้าแดงซ่าน เหงื่อผมแตกพลั่ก จนผมนั่งหอบหายใจอยู่กับพื้น 

"แฮ่ก..แฮ่ก...มะ..เมื่อกี๊คุณเรียกผมว่าเมียงั้นหรอ"  

"ก็นายเป็นเมียชั้น และนายก็คือนายหญิงของตระกูลเรโนเวอร์ด้วย" เขาแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย และพูดกับผมด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาพยุงผมให้ลุกขึ้นยืนเพราะผมยังขาอ่อนแรงอยู่จากกิจกรรมเมื่อกี๊  

"แต่ยาย..." 

"ชั้นจะคุยกับยายหอมเอง...วันพรุ่งนี้ชั้นจะพาไปเอารอยสักที่ข้อมือของนายออก รอยสักสัญลักษณ์ของนายคือควีนของเรโนเวอร์เท่านั้น" เขาพูดและดึงผมเข้าไปกอด 

....ผมไม่รู้ว่าการกระทำของเขาตอนนี้คืออะไร ผมรู้แค่ว่าเขาพูดด้วยความจริงจังมาก แม้การกระทำของเขาจะทำให้ผมอึ้งและไม่เข้าใจ แต่อ้อมกอดของเขากลับทำให้ผมรู้สึกอบอุ่น นี่เขาจริงจังกับผมใช่มั้ย... 

[ลุค พาร์ท] 

"นายคงรู้ว่าชั้นไม่เคยมีความรัก ไม่เคยต้องสนใจหรือใส่ใจใคร แต่นายเป็นคนแรกที่ทำให้ชั้นมีความรู้สึกพวกนี้" ผมกอดไออุ่นแน่น และพูดในสิ่งที่ไม่เคยพูดกับใครมาก่อน 

....ผมเป็นมาเฟีย ไม่เคยมีความรัก แม้กระทั้งความรู้สึกอื่นๆก็แทบจะไม่มี เพราะผมต้องจริงจังและทำตัวให้น่าเกรงขามอยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ ผมไม่รู้ว่ามันเรียกว่า 'ความรัก' ได้หรือเปล่า รู้แค่ว่าผมจะไม่ปล่อยให้ไออุ่นไปจากผมแน่ๆ  

"คุณจริงจังกับผมงั้นหรอ" ไออุ่นเงยหน้าถามผม  

"เปล่า ชั้นจะเก็บนายไว้เป็นที่ระบายอารมณ์เล่นๆ" ผมพูดแกล้ง จนไออุ่นทำหน้าบึ้งทันที 

"นี่แหนะๆๆ ไอ้คนบ้า ไอ้มาเฟียจอมโหด" ไออุ่นทุบอกผมหลายครั้ง แต่แรงแค่นี้ไม่ทำให้ผมเจ็บหรอก ผมกลับชอบซะอีกที่ได้แกล้งไออุ่น...ตอนโกรธนี่น่ารักชะมัด 

"ถ้ายังไม่หยุดชั้นจะปล้ำนาย" 

"ฮึ่ยย ปล่อยผมเลยนะ!" ไออุ่นหยุดทุบทันทีที่ผมพูดแบบนั้น หึ..น่าแกล้งจริงๆ 

"นายก็ชอบชั้นใช่มั้ย" ผมถามและยังคงกอดไออุ่นอยู่อย่างนั้น 

"ใครชอบคุณก็บ้าแล้ว คนใจร้าย ชอบเล่นกับความรู้สึกของคนอื่น...ที่คุณทำดีด้วยก็เพราะคุณกำลังทำให้ผมตายใจใช่มั้ย" ทำหน้าตาน่ากลัวไปงั้นแหละ แต่ผมรู้ว่าไออุ่นกำลังบ่ายเบี่ยงเพราะไม่ยอมรับความรู้สึกของตัวเอง สายตาน่ะมันโกหกกันไม่ได้หรอกนะ... 

"อย่าปากแข็งนักเลยน่า"  

"อื้อออ!!" ผมกัดปากไออุ่นโดยที่ยังไม่ทันตั้งตัว...อ่าา นี่ผมเป็นอะไรไป คราบมาเฟียแสนโหดของผมหายไปไหนแล้ว 

[จบ ลุค พาร์ท] 

โปรดติดตามตอนต่อไป... 

**โอ้วววว นายท่านของเราเปลี่ยนไป555 

**เม้นติชมได้เลยนะค้าาาา 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว