แค่ฉันมีพลังไสยเวทย์เรื่องก็จบแล้วใช่ไหมฟูชิงูโระ!

อย่าทำเชียวนะ!!!

//กลืนนิ้วสุคุนะเข้าไป//

(นิ้วของเทพเรียวเมนสุคูนะเป็นวัตถุต้องสาประดับพิเศษ)

(มันเป็นพิษร้ายแรงมาก เจ้านั่นตายแน่)

//ใช้มือปัดคำสาป//

หึ..หึๆๆ//หัวเราะยังบ้าคลั่ง//

หึหึอย่างที่คิดแสงจันทร์ต้องออกมารับกายตัวเองนี่แหละ//ฉีกเสื้อตัวเอง//

(จบสิ้นแล้วความเป็นไปได้ที่แย่เกิดขึ้นแล้ว)

(วัตถุต้องสาปกลายเป็นกาฝากฝังร่างไปแล้ว)

เนื้อของปีมันไม่ได้อารมณ์เอาซะเลย

เด็กล่ะ ผู้หญิงล่ะ!! //มองรอบๆ

//หันไปเห็นมินาโก๊ะ//

โชคดีจังเลยน่ะ ผู้หญิงสมัยนี้รูปร่างดีใช้ได้นี่//กําเดินเข้าไปหา//

//กางแขนบังมินาโกะเอาไว้//

โอ้//จับหน้าตัวเอง//

แกเอาร่างคนอื่นไปทำอะไร

เอาคืนมานะ

นี่แกยังขยับได้อีกหรอก

ก็มันร่างฉันหนิ

(ถูกสะกดอย่างงั้นหรอ)\\ตาที่แก้มค่อยๆหล้บ\\

อย่าขยับ!!

นายไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไปแล้ว

ตามกฎข้อบังคับของไสยเวท อิทาโดริฉันจะกําจัดนาย

ในฐานะที่เป็นคำสาป

เอ๋..ก็ไม่นะฉันยังปกติดีอยู่หนิ//ยกมือขึ้น

ที่สำคัญคือพวกเราก็มีบาดแผลเต็มตัวรีบไปโรงพยาบาลกันเถอะ

(เราแยกไม่ออกว่าที่พูดอยู่คืออิทาโดริหรือเปล่า)

(บ้าเอ๊ยจะทำไงดี)

ตอนนี้สถานการณ์ยังไง

โอ้..อาจารย์โกโจ คุณมาที่ได้ยังไง\\หันไปหาอาจารย์โกโจ\\

โอ้..//มองมินาโกะ//

โอ้..เธอคือนักเรียนปีหนึ่งที่เข้ามาใหม่ใช่มั้ยละ~

ชื่ออะไรนะ~

โอ้~ลูกสาวของนานามิสินะ~//ยื่นหน้าเข้าไปใกล้//

สภาพสะบักสะบอมเลยนะเนี่ย//ยื่นหน้าเข้าไปใกล้กว่าเดิม//

อาจารย์ครับมันจะใกล้เกินไปแล้วนะครับ💢//เอามือผลักหน้าโกโจออก

จริงด้วยนะ~ถ้านานามิเห็นสภาพเธอในตอนนี้คงโกรธมากแน่ๆ

แต่ไม่เป็นไรเพราะเค้าไม่ได้อยู่ที่คงไม่รู้หรอกนะ~

// จาม //

(มีใครพูดถึงเราหรือเปล่าน่ะ)

แล้วสรุปอาจารย์มาได้ไงครับ

ก็ไม่ได้คิดว่าจะมาหรอกนะ

แต่เมกุมิเองก็สะบักสะบอมเหมือนกันนะเนี่ย

ถ่ายไปให้พวกปีสองดูดีกว่า~//หยิบโทรศัพท์

//เอาแขนปิดหน้าตัวเอง//

การที่วัตถุต้องสาประดับพิเศษหาเบื้องบนก็เลยโวยวายน่ะ

ฉันมาชมวิวก็เลยมาเวะดูหน่ะ

สรุปหาเจอไหม~

อ..เอ่อคือผมกินมันเข้าไปแล้วครับ//ยกมือ+ชี้ตัวเอง//

…

…•◡•

...จริงดิ

//เดินเข้าไปหายูจิ+ยื่นหน้าเข้าไปใกล้//

จริงด้วยแฮะปนอยู่ในร่างไปด้วย ตลกดีเฮะ

ร่างกายมีอะไรผิดปกติไหม

ก็ไม่นะครับ

เปลี่ยนตัวกับสุคูนะได้ไหม

สุคูนะหรอ??

ใช่แล้ว ก็คำสาปที่เธอกินเข้าไปไง

อือ..น่าจะได้นะครับ

งั้นขอสิบวินะ~//ยืดเส้นยืดสาย//

หลังจากสิบนาทีเธอค่อยกลับมานะ

//เขยิบเข้ามานั่งใกล้มินาโกะ//

แต่ว่า..

ไม่เป็นไรฉันนะแกร่งสุดๆไปเลย

เมงุมิฝากถือนี่หน่อยนะ//โยนถุง//

//รับถุงไว้//

นี่มัน..

คิคุซุยอัน คคุพุคุ

ของขึ้นชื่อของเมืองเซ็นได อร่อยสุดไปเลย~

ฉันแนะนํารสครีมสดถั่วลันเตาเป็นพิเศษเลย

(คนๆนี้ไปซื้อของฝากเพื่อมาที่นี่ในเวลาที่คนอื่นเกือบตายเนี่ยนะ)

ไม่ใช่ของฝากนะ

ฉันเก็บไว้กินหลังตอนนั่งรถไฟชินคันเซ็นน่ะ

ข้างหลัง!!